**//sticky ads code//**
Schoolplein moeders

Schoolplein moeders

Ik kom sinds april regelmatig op het schoolplein. Het is altijd leuk om mensen te observeren, en zeker de moeders, als ik sta te wachten tot de schoolbel gaat.

Want wat een hoop soorten moeders zijn er. We hebben de vriendelijke moeder, de selectieve moeder, de arrogante moeder, de roddelmoeder. En zijn dikke, dunne, lange en korte moeders. Er zijn modieuze moeders, sportieve moeders,  nonchalante moeders, moeders die zich volgens mij met de ogen dicht hebben aangekleed ’s ochtends, moeders op naaldhakken enz. enz. Ik merk dat je heel erg groepjes moeders heb die je van top tot teen staan te beloeren en waarschijnlijk ook over je staan te roddelen. Wat ik altijd heel apart vind is dat er moeders zijn die minimaal een kwartier voordat de schoolbel gaat  al op het plein staat te “lullen” en er vervolgens een uur nadat de les is begonnen er nog staan. Diezelfde moeders staan er dan ook weer een half uur voordat de school uit is. Ik denk dan altijd spreek dan gewoon bij je thuis af, lekker warm en koffie of thee bij de hand en niet iedereen hoeft je gesprek verplicht mee te luisteren. Wat ik ook vaak meemaak is dat “goedemorgen” zeggen in de gangen echt pijn doet, bijna niemand doet het. Omdat zoonlief pas aan het einde van het schooljaar in de klas is gekomen merk je dat er al een soort hiërarchie is ontstaan in de klas. En ook wel onder de moeders die er bijna wortels staan te schieten op het schoolplein.

Goedemorgen

Mijn doel is om dan zo vriendelijk en overdreven mogelijk goedemorgen te zeggen tegen die moeders die je vlak daar voor nog van top tot teen stonden te beloeren. Die moeders zie je dan even angstig kijken en dan toch voorzichtig een goedemorgen eruit te gooien. De arrogante moeder krijg ik echt de kriebels van. In zoonlief zijn klas zitten een aantal kinderen die zo’n moeder hebben. Die moeders voelen zich geweldig en te goed om je te begroeten. Ook die moeders krijgen elke keer een goedemorgen van mij, ik krijg niks terug maar dat mag de pret niet drukken. Want dat zijn de leukste op de vroege morgen. Toevallig had ik een van die kinderen in mijn groepje zitten met een uitje. Hartstikke lief kind, die echt vreselijk verdrietig was toen ze viel. Want ze had een nieuwe legging en schoenen en die mochten absoluut niet vies worden. Ik vind dat echt fascinerend dat een moeder eist van haar 4, 5 of 6 jarig kind om schoon thuis te komen. Terwijl een kind gewoon lekker moet kunnen spelen zonder zich zorgen te moeten maken over haar kleren. Die arrogante moeder is echt een popje, mooie kleren dikke make-up,  je kent ze wel. Haar kind was dus in tranen.
Ik ben na schooltijd even naar moeder gelopen om te vertellen dat dochter lief was gevallen en dat ze daar verdrietig om was. Moeder schrok dat ik tegen haar begon te praten, want ze deed fanatiek haar best om mijn blik te vermijden toen ik naar haar toe liep. Dus de schrik op haar gezicht was groot. En mijn binnenpret nog groter. Haar antwoord was een zenuwachtige lach en dat het inderdaad zo was dat kindlief niet vies mocht worden. Dus ik uitgelegd dat kinderen vies worden, en dat dat natuurlijk heel normaal is en goed zelfs om vies te worden. En dat ze ondanks dat een leuke ochtend had gehad. Moeder kon er alleen een zenuwachtige giechel uitdrukken en fanatiek ja knippen op mijn verhaal. Kindlief kreeg dus niet op haar kop en moeder stond na te giebelen toen ik weg liep met een dikke glimlach op mijn gezicht.

Ja mijn strijd met de arrogante moeder is nog niet voorbij. Er gaat een dag komen dat ze uit zichzelf gedag zegt. Tot die tijd heb ik elke dag een binnenpretje.

Rouw

We hebben een zware periode achter de rug en nog steeds is het zwaar. Het plotseling overlijden van mijn vader afgelopen juli heeft ingeslagen als een bom. Niet alleen bij mij maar ook bij zoonlief. Ondanks zijn 3 jaar heeft hij alles feilloos door. Op de momenten van intens verdriet stond en staat hij paraat met zijn favoriete knuffels voor een dikke kus en een stevige omhelzing. Om mij heel fijn te troosten. Nadat er eindelijk een rustige periode was aangebroken, na de uitvaart en alle regel zaken, merkte ik dat het met zoonlief minder goed ging. Hij veranderde van een lief jongetje in een jongetje dat erg boos en verdrietig was. Veel slaan, schoppen en de boel bij elkaar schreeuwde.

Na mijn pedagogische trukendoos open te hebben getrokken wist ik het niet meer en heb ik in alle wanhoop dan toch maar het consultatiebureau gebeld. Dat ging geheel tegen mijn principe in. Want ik ben niet zon fan van het consultatiebureau.  Zoonlief had erg last van de veranderingen. Opa die weg was, de verkoop van opa’s huis, de lege plek op de bank waar opa altijd zat en het vele verdriet van mij deed hem niet goed. Daar kreeg ik te horen dat een kind zich niet kan uiten zoals een volwassene en uit het zich soms in extreem boze buien en veel schreeuwpartijen. Ik moest hem gewoon af en toe negeren en dan zou het vanzelf bijtrekken.  Dat was inderdaad zo. Hij heeft 2 weken deze bozen buien gehad en toen werd hij weer het lieve en spontane jongetje dat hij altijd was. Maar toch voelt het als ouder dat je hebt gefaald. Manlief zei zo mooi: “Hij mag ons verdriet gewoon zien. Dat hoort er ook bij. Dat is het leven.” Hij heeft natuurlijk gelijk. Maar ik wilde zoonlief toch wat beschermen tegen mijn verdriet. Maar je voelt je soms radeloos en vreselijk eenzaam. Hoe moet je rouwen?  Hoe moet je zo’n immens verlies verwerken? En kan ik het ooit verwerken? En hoe moet ik mijn kind daarin begeleiden? Er is geen handboek voor. En er wordt al snel van je verwacht, volgens de maatschappij, dat het leven doorgaat en dat het dus ook maar klaar moet zijn met dat gehuil en gesip.  Ik kan je zeggen dat het in het echte leven niet zo werkt. Helaas niet. Was het maar zo.

Om zoonlief te helpen hebben we  verschillende boekjes in huis gehaald. “Lieve oma Pluis” van Dick Bruna. Daardoor begreep hij het wat beter. Van mijn nicht kregen we het boek “Waar is opa Beer?” van Ono Alting. Dat boekje vertelt duidelijk wat dood zijn is en wat er gebeurt, in duidelijke kindertaal en met mooie tekeningen. Dus hebben we vanaf de uitvaart ongeveer 4 weken lang elke dag het boek voorgelezen.  Inmiddels zijn we 4 maanden verder. Het verdriet is er bij mij niet minder op geworden ook het gemis van zoonlief komt elke dag naar voren.  Vooral veel praten werkt voor hem erg goed. Elke dag is er wel een moment dat hij het erover heeft. Vooral omdat het nu weer eerder donker is en we de sterren zien, wordt er elke avond naar de sterren en naar opa gezwaaid. Want opa is de mooiste en meest stralende ster in de lucht. En voor altijd toch een beetje bij ons.

 

beeld: maternum

Geen schaamte

Wat mis ik het soms dat je niet meer een kind bent. Alles is makkelijker, leuker en de tijd duurt veel langer want tijd ken je nog niet.

Dol enthousiast worden van een bord frietjes, een zandbak, kiekeboe spelen, houten treinbaan of in de speeltuin spelen. Je pijntjes zijn ook zo over met een kus of een mooie pleister, dat vind ik wel het fascinerendste. De tijd gaat veel te snel, maar door zoonlief en de kindjes die over de vloer komen, vanwege mijn werk als gastouder, ben ik toch regelmatig weer even kind. Ik kan heerlijk ongegeneerd dansen op Dirk Scheele, torens bouwen totdat ze bijna het plafon raken en vervolgens omgooien, kleuren, knutselen, stempelen, verven met de vingers/voeten, boekjes voorlezen en genieten van het nooit uitputtende enthousiasme en ongegeneerd alles zeggen wat je denkt.

Want ook dat mis ik als volwassenen ongegeneerd zeggen wat je denkt,

ik wil het heel graag maar mijn ervaring is dat het niet gewaardeerd word. Zoonlief was erg snel in praten. Algemeen bekend is dat kinderen zich of richten op de motoriek of het spraak vermogen. Zoonlief was denk ik mijn gekletst zat boven zijn box en dacht; “ik moet zo gauw mogelijk zorgen dat ik mama overtref” .Nou dat is gelukt. Het is erg gezellig, maar zelfs ik heb er af en toe een dag bij zitten dat ik denk, wat is het heerlijk als het straks bedtijd is. Zo hoor ik regelmatig mijn eigen stop woordjes terug, en dat zijn er best wel veel, en mijn manier van praten. Ook helaas mijn gevloek. Want soms als ik mijn voet stoot gooi ik er helaas een woord uit die niet voor de oren van zoonlief zijn bestemt. Vervolgens moet ik hem dat woord weer afleren. Ik hou al vanaf het moment dat hij praat een boekje bij waar al zijn uitspraken in staan. Dat zijn er inmiddels flink wat. Het enige nadeel van een zoon als spons hebben is dat je eigen woorden tegen je gebruikt worden. Zo moet ik vaak opletten van hem, goed naar hem luisteren en hem aankijken als hij tegen me praat, lief zijn als papa er niet is, niet praten met mijn mond vol en mag ik niet gedraaid zitten op de stoel. Maar het word nog mooier. Eten is elke avond een drama. Zo kreeg ik laatst te horen dat ik “altijd vies kook ’s avonds”. Het zal je gezegd worden. Maar daar voegde hij wel nog even aan bij dat hij wel heel veel van mij houdt. Dan smelt mijn moeder hart toch weer en ben ik het hele krijs/ huil drama van het eten weer helemaal vergeten. Die eerlijkheid zijn wel de momenten waar ik enorm van kan genieten. Ook kleding keurt hij altijd grondig. Ik had laatst mijn maxi rok ( een lange rok tot op de grond) aan. Hij bekeek me van top tot teen en zei

“mama, wat heb jij nou aan, heb je het koud?”.

Oftewel of ik vergeten was de deken af te doen. Als ik iets roze aan heb ben ik een Flamingo. Mijn chino broek is een hele gekke broek. Ik moet er wel vreselijk om lachen, zeker als je dat serieuze koppie erbij ziet. Er komt helaas, in zijn kinderleventje, een moment dat hij dat kwijt raken. Tot die tijd geniet ik nog heerlijk van alle dingen die zoonlief ongegeneerd zegt.

Tekenfilms

De laatste tijd word ik steeds vaker verplicht door mijn zoonlief om tekenfilms te kijken. De fase van “ik zet hem even voor de tv en kan ondertussen eten koken” is helaas voorbij. Nou was ik vroeger groot fan van tekenfilms. En ik moet eerlijk bekennen dat ik tot niet heel veel jaar geleden soms nog keek naar tekenfilms, Belle en het Beest is een van mijn favoriete. Maar tegenwoordig kan ik weinig leuke tekenfilms bedenken. Telekids heeft vaak nog wel lieve en leuke tekenfilms waar een hoop onschuld in zit, dacht ik. Maar dan in eens switchen ze om naar een tekenfilm die “Oggy en de kakkerlakken” heet. Dat gaat over een kat die samen woont met een andere kat en # kakkerlakken, ik denk in ieder geval dat het katten zijn het is zo slecht getekend dat ik er niet veel anders van kan maken. Die maken het leven van Oggy helemaal zuur. Dat is 10 á 15 minuten even op je tanden bijten. Maar dan moet het ergste nog komen want zoonlief wil Spongebob kijken.

Spongebob

Ik kan me echt geen irritantere tekenfilm bedenken. De verhaallijn gaat nergens over en de stemmen laten het glazuur van je tanden springen. Zeker als spongebob lacht breekt mijn trommelvlies bijna. Vreselijk. Ik zou heel graag eens willen weten wie de Nederlandse stemmen van die tekenfilm inspreken. Zouden die mensen van hun zelf ook zo praten?? Dan zullen ze wel erg in een isolement leven, want daar kan toch niemand mee samen leven? Als we dan een marathon uitzending van wel 10 afleveringen hebben gezien wil zoonlief weer terug naar Telekids. Daar kom ik bij heel veel tekenfilms de stem van Pip Pellens tegen, je weet wel Wiet van Houten in GTST. Nou heb ik niks tegen haar stem in GTST. Maar het word echt een nachtmerrie als ze een paar octaven hoger gaat met haar stem. Als nagels op een schoolbord.

Nils Holgersson

Waar is de tijd van tekenfilms als  Nils Holgersson, Onder moedersvleugels, Jody en het hertenjong, Seabert gebleven? Word ik nu al, met mijn 29 jaar, te oud voor deze nieuwe tekenfilms? Of waren mijn favoriete tekenfilms net zo vervelend voor mijn ouders als de tekenfilms van mijn zoon voor mij? Ik zal het nooit weten. Maar ik ben inmiddels een kei in smoezen bedenken om maar niet mee te hoeven kijken…

Over de grens

Grenzen ik heb ze, en mijn zoon , 3 jaar, weet die altijd haarfijn op te zoeken. Hij heeft er een natuurlijk radar voor om de zonder pardon te overschrijden. Zonder blikken of blozen, het liefste meerdere keren op een dag zodat ik, als ik in een tekenfilm zou zitten, de vlammen uit mijn oren slaan van woede.

Het is geen pretje soms om een moeder van een 3 jarige te zijn. Hele dagen compromis sluiten en onderhandelen. Wil je dit, dan moet je eerst dat. Doe je dat dan krijg je dat niet enz. Dat verteld niemand je als je net moeder word. Dat dat lieve schattige baby’tje van je kan uitgroeien tot een monster. Die het nodig vind je constant in verlegenheid te brengen en je grenzen te overschrijden. Elke avond flinke strijd aan tafel . Nee hoor meneertje gaat absoluut niet eten, zelfs niet als hij het mag uit zoeken wat hij voor een groente erbij wil hebben. Er is altijd wel een excuus. Het eten is te warm en moet nog afkoelen, hij heeft ineens vreselijke pijnen en kan niet goed zitten ( ik wist niet dat een 3 jarige ook een hernia kon hebben??), hij wil zijn speelgoed op een speciale manier hebben staan op de stoel vlak bij hem, de lepel ligt niet goed, de happen zijn te groot, hij heeft dorst. moet ik nog verder gaan?

Hoofdpijn, grijze haren en een heleboel rimpels zou je er van krijgen. Dat zijn van die momenten dat hij over mijn grens heen gaat. Als ik meneer na 3 keer waarschuwen in de gang heb gezet, waar hij vervolgens even het geweldige volume van zijn longetjes aan de hele buurt laat horen, en ik op mijn hurken ga zitten om hem uit te leggen waarom mama dit geen fijne manier vind om te eten na een dag hard werken. Presteert meneer het ook nog eens om mij een klap in mijn gezicht te geven. Dan is hij mijn grens ver overschreden. Er flits dan nog even een seconde door mijn hoofd dat ik hem toch met zijn koppie even tegen de muur wil slaan. Maar ik als pedagoog weet ook dat dat geen oplossing is. Dus na een goede pedagogische aanpak en vele knuffels later sluiten we een dag rustig en vol liefde af. Op naar weer een dag van grenzen over schreiden….

Maaike Lolkema

Maaike Lolkema

Maaike Lolkema is 30 jaar jong en woont samen met mijn vriend en zoontje Daan van 4 jaar in Arnhem. Na haar studie SPW heeft ze 5 jaar op een kinderdagverblijf gewerkt. Inmiddels werkt ze alweer 3 jaar voor zichzelf als gastouder (www.facebook.com/gastouderopvanglolbroekies). Schrijven is altijd haar een passie geweest, naast haar andere hobby’s carnaval en mode. Voor de leukste kinderen verzorgd Maaike leuke herkenbare columns.