**//sticky ads code//**

De baas in huis!

Wie is bij jullie de baas in huis? Soms lijkt het wel alsof kinderen de dienst uitmaken, als ze roepen moet je voor ze klaar staan. Op elk gewenst moment van de dag, ook ’s nachts. Jeanine verwoord het mooi in haar column!

In een constitutionele monarchie als Nederland zou je dit natuurlijk totaal niet verwachten. Maar bij ons thuis heerst er al enkele jaren een dictatuur. Hoe het is om gehoorzaam te zijn en gecommandeerd te worden? Helemaal te gek natuurlijk.
Met gekromde tenen lig ik in bed, onze meester is wakker en schreeuwt op een ijzingwekkende manier zijn commando’s naar me. Ik probeer het te negeren door de dekens over mijn hoofd te trekken maar hij is niet te stoppen. Zijn gejammer gaat door merg en been. Uiteindelijk ga ik gehoorzaam naar zijn kamer. Er volgt een onverstaanbaar gekerm en er wordt van me verwacht dat ik stel op sprong begrijp waar hij het over heeft. Ik stel hem wat vragen om erachter te komen wat hij nou eigenlijk bedoeld, uiteindelijk wijst hij met zijn vinger naar een voorwerp.  Hij duld geen tegenspraak dus doe ik wat me gezegd wordt en zorg dat zijn nachtelijke dorst gestild wordt. Een paar uur later nog voor de vogels zich aankondigen moet onze meester ons alweer hebben. Hij heeft het koud en wil graag gebruik maken van onze warmte. Ik schuif naar het randje van mijn bed en geef hem de ruimte. Ik probeer nog wat slaap te pakken maar al vrij snel is het tijd voor zijn dagelijkse dosis Frozen, boterham met pindakaas gepresenteerd in vier stukjes en een beker diksap. Ben ik iets vergeten dan zal me dat de rest van de dag achtervolgen. Als ik geluk heb mijn taken voltooid heb laat hij me meestal een uurtje bezig zijn met het huishouden onder voorwaarden dat wanneer hij de aandacht eist ik direct voor hem paraat sta.

Haha, natuurlijk laat ik me niet de hele dag rond commanderen, voor als je het nog niet doorhad, dit verhaal gaat over mijn driejarige zoontje. Maar afgelopen week heeft het gedrag van mijn kleine dictator me wel aan het denken gezet. Vragen als hebben we gefaald als ouder, geven we teveel toe en verwennen we hem te veel? Maar zover als ik weet staat hij al ver voor hij kon praten bekend als ‘de directeur’. Zijn eerste woordje was niet voor niets: Nu. Hij weet waarschijnlijk gewoon heel goed wat hij wil. Dat kan af en toe, nou ja meestal vre-se-lijk irritant zijn, maar stiekem vind ik het soms ook best komisch om hem zo vastberaden en dwingend te zien ( vooral als ik me hem inbeeld als een peuter in driedelig pak met Blackberry of miniatuur communistische leider.
Ik zal vast niet de enige zijn met zo’n resolute peuter. Of wel? Help …

Stoute mamma

Het is weer zo ver. Terwijl het huilen langzaam overgaat in luid gekrijs rol ik met mijn ogen. Al mijn pogingen om hem te troosten lijken zijn razernij alleen maar erger te maken.

Ik kan nog net een rondzwaaiende arm ontwijken en voel zijn trappelende voetjes in mijn zij. Ik probeer mijn strategie te veranderen en spreek hem dit keer streng toe, ik vind dat het nu maar eens afgelopen moet zijn met zijn geschreeuw. Natuurlijk zinloos, woedend klimt hij uit mijn bed en snelt stampvoetend naar zijn kamertje. De deur krijg ik nog net niet in mijn gezicht. Op zijn slaapkamer gaat het gejank ongestoord verder.
Tegenwoordig doet het me niet zo heel veel meer, maar toch spoken er gedachten door mijn hoofd. ‘wat doe ik verkeerd?’ en ‘Ben ik dan zo’n slechte moeder?’  Vroeger kon ik daar nog wel eens verdrietig van worden, maar daar heb ik me al een lange tijd geleden bij neergelegd.  Mijn oudste zoontje komt ook polshoogte nemen. Geen goede morgen, of andere begroeting. ‘Waar is pappa?’ vraagt hij als eerste. Natuurlijk moet ik hem ook teleurstellen, want ook hij had graag met pappa mee gewild.
Dat pappa op nummer een staat is eigenlijk al zolang als ik me herinneren kan. Het meest genoemde woord hier in huis is pappie. Pappa is natuurlijk ook veel liever, grappiger en leuker. Ik daarentegen ben een stoute mamma die ze op hun wenken mag bedienen wanneer ze honger en dorst hebben.

Maar het heeft ook zo zijn voordelen, dat de jongens naar hun vader toe trekken.
Ik heb er nooit last van wanneer er weer eens twee apen aan pappa hangen. Ik kan tenminste altijd alleen naar het toilet, rustig douchen en heb geen groupie achter me aan rennen die constant wil weten waar ik naartoe ga, erg fijn!
Gelukkig gaat het ook niet iedere ochtend zo, ik kom ook aan mijn dosis knuffels en kusjes en ik weet  zeker dat ze net zoveel van mij houden als ik van hun, maar pappa heeft nou eenmaal een streepje voor. Iets dat waarschijnlijk nooit zal veranderen.
Ook ik ben namelijk schuldig aan het feit dat ik  vroeger een echt vaderskind was.

Ik ben benieuwd hoe jullie mamma’s dat ervaren. Zijn jullie kindjes meer mamma’s of pappa’s kindjes, en hebben jullie daar moeite mee?

Jeanine Suiker

Jeanine Suiker

Jeanine Suiker  is 25 jaar, heeft twee ondernemende zoontjes, Flynn (3) en Julian (5) waarbij stilzitten eerder uitzondering dan regel is. Ze is gek op ze, maar soms maken ze haar gillend gek. Iedere dag weer een nieuw avontuur en ook haar  twee katten en hond doen vrolijk mee. Binnenkort treed ze in het huwelijksbootje met haar lieve vriend John waarmee ze samenwoon. In het dagelijks leven is ze  parttime werkzaam als verpleegkundige in een ziekenhuis. Ze heeft een erg brede geïnteresseerd en schrijft graag verhalen over van alles en nog wat. Grappig, romantisch of juist ontroerend. Ze experimenteer graag in de keuken, voor haar geen kant en klaar! Maar bovenal probeert ze te genieten van haar gezin en al het mooie dat het leven te bieden heeft, met hier en daar een guilty pleasure.