**//sticky ads code//**

Kids for sale

Wat wil je later worden? Mama, was mijn antwoord standaard. Schoonheidsspecialiste,  politieagente, bakker, kapster en kunstenares moesten mijn bijbaantjes worden. Ik vond alles leuk, maar mama worden vond ik het aller leukst.

Ik zorgde dan ook heel goed voor mijn poppen tussen het spelen met de Transformers door. Ondanks dat ik echt een meisje meisje was moest ik noodgedwongen jongens dingen doen, aangezien ik alleen maar jongens om me heen had. Poppen waren in hun ogen een absolute “no go” dus zo flexibel als ik ben pastte ik me gewoon aan hun aan.
Ik was (ben) erg stuntelig, dus er ging wel eens wat stuk van die gasten door mij, of ik ging na veel waarschuwingen “dat ik dat beter niet moest doen” gruwelijk onderuit met de skateboard van mijn broer. Mijn moeder had ondertussen al een abonnement bij de eerste hulp, maar ik bleef mij best doen.

Poppen

Na ontelbare kneuzingen, ledematen die die om de haverklap uit hun kommetjes schoten, liters jodium en meters pleisters heb ik het opgeheven en ging ik trouw weer voor het zorgen van mijn poppenkinders. Ik gaf ze te eten, ik vierde elke week hun verjaardagen (ondertussen waren ze 180 jaar oud) en nam ze overal mee naartoe. Ik had 2 lievelings- poppies. 2 meiden, ja het is ongelofelijk ik heb het altijd al geweten. Ik voelde dat moeder worden mijn roeping was in dit leven en dat ik dit al op jonge leeftijd wilde worden. Daar hoef je geen studie voor te volgen, maar voor de zekerheid toch iets van een studie afgerond en ook deze had met kids te maken. Rody was het met mijn beslissing eens, of hij wilde van het gezeik af zijn dat kan natuurlijk ook.
Na de bevalling van lisa dacht ik bij mezelf, waarom, Ana? Wat bezielde je? Nooit meer, daar was ik zeker van, net zo zeker als dat ik kids wilde. Maar ja enigs kind leek me ook niet zo fijn voor Lisa en ze wilde zo graag een zusje….Zo gezegd zo gedaan, numero dos diende zich aan en 4 weken nadat ze geboren was bekroop me weer de gedachte “waarom wilde ik dit zo graag en was dit een droom, want dit lijkt eerder op een nachtmerrie”  Maar ja wat doe je eraan, helemaal niks gewoon doorgaan.

Ik sliep geen nacht en had de ene na de andere borstontsteking, waarop mijn huisarts adviseerde haar juist aan de ontstoken borst aan te leggen. Barbaars, werkelijk barbaars. Dit was waarschijnlijk heel gewoon als martel methode in de middeleeuwen, maar in deze tijd moeten ze toch andere oplossingen hebben?? What the heck, ik deed gewoon wat de huisarts zei en voedde Nina om het uur aan de iets wat pijnlijke borst. Dat ik zag dat mijn tepel er zowat af vond ik het hoogste tijd te nokken met deze waanzin. Daar dacht Nina ff anders over en ik had echt geen andere keus dan door te zetten. Ja okay ik had haar kunnen uithongeren dan was ik in 1 klap van alle narigheid af, maar dan ook meteen van alle leuke dingen,  nope geen keus.

Moeder zijn een fulltime job!

In die tijd vond ik dat ik beter kunstenares of bakker had kunnen worden, maar moeder als bijbaan, dat kan echt niet. Mama is een fulltime job en eigelijk is moeder zijn alle mogelijke banen in 1. Als ik alle ellende had geweten dat ik met mijn poppen speelde dan had ik ze mooi met koningendag verkocht en was ik verder gegaan met de transformers. Echter mijn 2 mooie gezellige soms iets wat irritante meiden zet ik niet op mijn kleedje met een bordje te koop ervoor. Ik zou ze voor geen goud willen missen, maar het zou zo fijn zijn als er een knopje aan/uit op zat. Misschien een ideetje voor de evolutie?

Mama op de tast

Als je net in blijde verwachting bent zit je (als het goed is) spreekwoordelijk in de zevende hemel en drijf je op een wolkje van geluk. Je kunt niet wachten tot je zwangere buik zichtbaar word voor de hele wereld. Maar dan….dan word je buik groter en groter en in mijn geval ging dat heel snel.

Week 7 wist iedereen het en niet omdat ik het verteld had en het smoesje dat ik gewoon iets was aangekomen niet meer kon gebruiken, dat zou dan heel lokaal zijn dus die ging niet meer op.
Niemand heeft mij de ongemakken verteld en kon deze ook nergens in terug lezen. Gelukkig voor mij kon ik veel delen met mijn vriendinnen en collega’s die gelijk met mij zwanger  waren. Er was wekelijks een soort van herkennings gesprekje. Hierin werd zonder enige gêne alles besproken. Spataderen, opgehoopte gassen, gênante kots acties, je eigen kont niet meer normaal af kunnen vegen en nog veel meer van deze kleinigheidjes die geen ziel je verteld heeft voordat je zwanger raakte. Logisch, want anders was de mensheid uitgestorven a long long time ago.

Ik wilde ook iets doen voor de dames die iets meer moeite hadden met zwanger worden dan ikzelf. Dus deed ik mee met moeders voor moeders. Elke week krijg je een krat met flessen thuis en die moet je vullen met plas, zodat ze vervolgens weer opgehaald worden en ga zo maar door. De eerste weken gingen super ik plaste me suf en het was gewoon een sport om die krengen te vullen. Elke druppel niet in de fles, was er 1 te weinig, vond ik. Maar toen begon de misselijkheid en het vullen van de flessen werd een ware uitdaging. De weeïge geur die uit die flessen komt is dan niet meer te doen. Met ingehouden adem en al korend probeerde ik er iets in de krijgen. Het kokhalsen won en ik moest halverwegen stoppen.
Een moeilijke beslissing, maar het ging niet langer en ik moest toch nog maar 2 weken.

Mevrouw van moeders voor moeders was zo diep teleurgesteld in mij dat ik geen serviesje kreeg voor mijn nog ongeboren dotje

(dit gaf mij een nog groter schuldgevoel en ik wilde haar eigenlijk gewoon slaan) De laatste loodjes wegen het zwaarst. Zo luid de befaamde uitspraak. Nou zwaar was ik en zwaar werden die loodjes. Met al ongeveer 20 kilo extra in mijn 1.60 grote (okay, kleine) lijf moest ik de laatste weken door zien te komen. Verstand op nul, je krijgt er iets moois voor terug. En mooi zijn ze allebei en voor geen goud wil ik ze missen, maar ook daarna taste ik compleet in het duister. Dat baby’s kunnen huilen dat snap ik, maar 24/7 had ik even niet zien aankomen. Zo ondervond ik dat je als mens best wel een aantal jaar zonder slaap kan. Gezond is het niet, maar het kan. Ondanks dat ik jaren als leidster op een kinderdagverblijf heb gewerkt waren een hoop dingen nieuw voor mij. Het niet willen aannemen van een fles bijvoorbeeld is daar 1 van. Noodgedwongen langer dan 2 jaar borstvoeding geven was nou niet echt een eigen keuze. Nee madam accepteerde geen andere voeding of fles dan haar mama’s borst.  Dikke pech voor mij en ik zat dus aan huis gekluisterd. Maar alles doe je met liefde en gaat op de automatische     piloot. Maar als ik terug kijk dan denk ik heel vaak…hoe de fuck heb ik dat gedaan zonder vierkant in de rondte neer te storte of afgevoerd te worden in dwangbuis naar een gesticht.

Les 1 voor alle mama’s 2 be of mama’s die net als ik in het duister tasten, liefde overwint alles en alle “fases” gaan een keer voorbij.
Good luck 2 all of you!

Dansen met je kinderen!

De klompendans, beter dan een beetje schudden met je billen

Dansen is een absolute uitlaatklep voor mij en de ontspanning die ik hierin vind, wil ik dan ook met al mijn macht aan mijn meiden doorgeven. Mijn beide zwangerschappen heb ik swingend uit gedanst en ik hoopte hiermee dat ik ze een soort van basis zou geven. Met een joekeloeres van een buik en doorgezakte voeten, probeerde ik tegen beter weten in mijn moves door te sluizen aan mijn ongeboren garnaaltjes. Eenmaal geboren zette ik dit in alle ijverigheid door. Als ze huilde stond deze mama inclusief baby in draagzak op, zette een lekker muziekje op en danste we samen de kamer door. Dit resulteerde in een oververmoeide moeder en hyperactieve koters, maar ik gaf niet op. Ze zouden en moeste de liefde voor muziek en bewegen mee krijgen, koste wat het kost.

Ballet

Lisa ging op 2 jarige leeftijd op ballet en deed dit waanzinnig. Trots als een aap met zeven, nou ja je weet wel, keek ik tevreden toe en zag dat alle weggedansde energie niet voor niets was geweest. Zo zag ik ook Nina al als klein meisje op elke mogelijke beat, ook al was het het klutsen van eieren, dr kontje bewegen. Yes, missie ook geslaagd bij numero dos. Mijn trots werd echter bruut verstoord dat de meiden vanavond een muziekje opzetten en een belachelijk aftreksel van de klompendans aan het uitvoeren waren. “Wat zijn jullie aan het doen in vredesnaam???” “Dit is toch niet wat mama jullie heeft geleerd al die jaren.” Al die jaren van pure uitputting, maar absoluut waardige kansen om jullie “goed” te leren dansen??? “

Mam het enige wat jij ons leert is een beetje schudden met je billen en heen en weer bewegen van je heupen.” “Pff alsof dat dansen is!!”

Missie dus gruwelijk mislukt, was het enige wat ik kon denken. Pure verspilling van tijd, maar vooral heel kostbare energie. En net voordat ik in tranen uit wilde barsten en op het punt stond stampvoetend naar mijn kamer te vluchten om dit afschuwelijke tafereel te ontlopen, werd ik uitgelachen en ik besefde me dat ze me gruwelijk in de maling zaten te nemen. “Hebben we jou ff lekker gefopt he mama!!” Ja nou behoorlijk, dit was heus niet grappig. Daar dachten zij net even anders over en dansde gezellig door zoals IK ze dat geleerd heb en lieten die absurde klopendans voor wat het was. Grappig hoor meiden, heeeel grappig.

Tuttig met een stoere twist

Mam, ik kan zelf wel naar ballet fietsen hoor. Ja schat, dat weet ik, maar ik vind het erg gezellig om met je mee te fietsen. Ik zet je af en dan laat ik je daar wel je gang gaan, ik zie je straks.

Okay, ik geef het toe, ook dat vind ik niet fijn en dus sluip ik naar binnen als ik zeker weet dat zij in de zaal is met haar vriendinnen, klaar om te dansen. Ik zit tussen een aantal andere moeders, die druk in gesprek zijn over de griepepidemie die er op het moment heerst. Verliefd kijk ik naar mijn mooie dochter in haar roze balletpakje, maar wel met stoere zwarte balletschoentjes. Ik zie zelfs aan haar kledingkeuze dat ze tussen stoer en tuttig in zit. Haar rug staat kaarsrecht, iets waar ik jaloers op kan worden, en keurig zakt ze in een plié. Oppeens overvalt het me dat ze echt groot aan het worden is en dan doel ik niet op haar lengte, maar gewoon in haar zijn. Ze wil alleen naar ballet fietsen, dat heeft ze wel vaker geroepen, maar ik nam het niet zo serieus.
De wijze waarop ze het nu zei, zette mij aan het denken. Waarom wil ze dat toch en waarom vind ik het zo moeilijk om hierin toe te geven? Gelukkig sprak ze mijn antwoord niet tegen, maar hoelang heb ik nog tot ze dit wel gaat doen. Nog steeds zit ik apatisch naar het beeldscherm te kijken en hoor een moeder naast me tegen haar 2 dochters zeggen dat ze vanavond oudergesprek hebben en dus vlug iets moeten eten. Het jongste meisje, die niet ouder is dan een jaar of 6, vroeg haar moeder wie er dan bij hun blijft als zij naar school gaan voor het gesprek. Oh, zei de moeder, über relaxed,  jullie zijn toch samen? Wij zijn zo weer terug.

Verschrikt draaide ik mijn hoofd zowat in een nekhernia.

Hoezo laat je je kids ’s avonds alleen thuis en ga jij met je man naar een oudergesprek. Dat kan toch niet? Ze keek me aan alsof ze mijn gedachtes hoorde en even twijfelde ik of ik niet per ongeluk hardop dacht. Tijdens deze gedachten ving ik een gesprek op tussen 2 andere mama’s. De ene zuchte diep en zei dat ze vanavond om 8 uur oudergesprek had, ik spitste mijn oren en hoopte dat deze moeder wel opvang had geregeld. De andere mama vroeg haar wie er bij de kids bleef, ach voor dat kwartiertje kunnen ze wel alleen blijven. De moeder die het vroeg is duidelijk niet Nederlands, ze spreekt met een soort van pools accent, ze schrok en herhaalde de tijd vragend.
Pfff gelukkig ik ben niet de enigste. Wat een opluchting, ik liet mijn onzekere gedachtes voor wat het was en zakte opgelucht onderuit. Ik keek vlug weer naar mijn dansende dochter. Ook ik hang duidelijk tussen tuttig en stoer in. THE STRUGGLE!!!!!

Iets teveel nutteloze informatie.

Op het moment dat ik iets meemaak en mijn hart wil luchten bij Ro, gaan al zijn alarmbellen af, dit omdat, ik niet heel concreet en kort iets kan vertellen en er met een mega omweg omheen klets. Ik vind het vooral belangrijk dat ik duidelijk ben voor hem en niets, maar dan ook echt niets vergeet te vertellen. Elk detail wordt tot in den treurigheid uitgesproken, met een heleboel en toen’s.

Ik zie en voel dat hij dit bloed irritant vind, maar daar trek ik me niet zo heel veel van aan. Hij kan nooit en ten nimmer zeggen “ja, maar dat heb je niet verteld” nope dat heb ik natuurlijk heel duidelijk wel gedaan. Ik vind het op mijn beurt weer irritant dat hij me constant probeert te onderbreken of als hij me heel genuanceerd naar een korte versie leid. “Ja, dat zei je net al schat, nu ff to the point.” To the point? Hoezo, ik ben er nog niet hoor. Weer constateer ik de irritantie die nu lichtelijk in frustratie gerold is.

Tot Ro zijn grote schrik, lijdt zijn oudste telg ook aan het ik-vertel-teveel-nutteloze-informatie-maar-trek-mij-er-niets-van-aan syndroom.

Daar kwam hij achter dat zij hem een greep uit haar schooldag wilde vertellen. Hij keek mij zeer geshockeerd aan en richtte zijn blik weer op Lisa. Vol ongeloof nam hij waar dat dit verhaal best nog wel even zou gaan duren. Ook bij haar probeerde hij zijn nutteloze tactiek uit en natuurlijk zonder het gewenste resultaat. “Jemig pap, hoezo onderbreek je mij in mijn verhaal?” “Ik was nog niet eens uitgepraat!” Met zijn handen in het haar, zijn wenkbrauwen op zijn achterhoofd en een hele diep zucht zakte hij onderuit en liet de waterval aan woorden hem tegemoet komen.
Dat zij haar verhaal gedaan had, wat eerder leek op een script uit GTST, verwachtte zij van hem dat hij iets nuttigs zou gaan zeggen. In tegendeel.  Geheel op z’n Ro’s (Praktische mannen gedachtes) ging hij haar even vertellen wat ze wel en niet goed deed, vooral het laatste. Een mega discussie volgde met een heleboel “ja jemig pap, luister dan ook gewoon, laat me nu eens uitpraten.”  Ik moest ingrijpen, maar genoot er tegelijkertijd ook behoorlijk van. Uiteindelijk vroeg Lisa mij zwaar gefrustreerd ” Mam, hoe hou jij het uit met deze man, werkelijk ongelofelijk!!!” Hahaha, wen er maar aan schat, moeten zij ook……

Een leugen is niet de waarheid!

Ziek zijn is niet leuk en chronisch ziek zijn is al helemaal stom. Na het in ontvangst nemen van mijn diagnose was ik even uit het veld geslagen, even maar hoor. Ik zag me al zitten in een rolstoel met mn kids op schoot en Ro achter me. Dat beeld heb ik snel uit mijn systeem gezet, dat gebeurd niet totdat ik hoogbejaard ben.

Ondanks dat ik me af en toe wel kan vinden tussen de oudjes in een verzorgingshuis, loop ik nog elke dag met een opgeheven hoofd alsof er niks aan de hand is. Dit wilde ik in het begin der beginnen ook aan mijn kids laten zien. Het lukte me aardig, dat idee had ik in ieder geval. Totdat Lisa aan mij vroeg, mam, gaat het wel goed met jou? Ik schrok me een apetiet!!

Dat was niet de bedoeling, zij mochten niets weten vond ik (pure waanzin natuurlijk)

Ik wilde beslist niet dat iemand iets wist van mijn krakkemikkige lijf, het was al erg zat dat ik het zelf wist, maar ja daar kon ik simpelweg niet meer omheen draaien. Ja hoor lisa, zei ik toen met mijn hand voor mijn neus zodat hij niet groeien zou. Ze liet het hierbij, gelukkig.

Dagen, weken, maanden gingen er voorbij en de winter brak aan, een seizoen die ik het liefst oversla. Ik heb het niet zo op die koude, vochtige en donkere dagen, maar mijn verrotte spieren al helemaal niet. De pijn is soms ondragelijk en erg soepel ben ik dan ook niet. Ik kreeg door, dat doormiddel van heet douchen en flink wat oefeningen ik de ochtend weer redelijk aan kon, maar ook dit mocht mijn “mini clan” niet zien. Ik ging dan ook iedere morgen idioot vroeg mijn bed uit en voerde mijn ritueel in alle rust uit. Dit werkte top, totdat 1 van de meiden ziek werd midden in de nacht.
Tijd om na te denken over hoe ik dit in hemelsnaam ga doen of om het ritueel uit te voeren had ik niet. Het enige wat overbleef was Ro wakker maken en hem naar ons zieke vogeltje sturen. Absoluut tegen al mijn principes in, maar alles beter dan dat ze zou zien wat een mislukkeling haar ma was.
De volgende ochtend kwam weer de vraag die ik met al mijn macht probeerde te ontlopen. Mama, ben jij misschien ziek? Ga je nu dood?
Zucht, diepe diepe zucht.
Hier hoefde ik dus niet over na te denken. Ja moppie ik ben ziek, maar ik ga niet dood, voorlopig zit je nog wel aan me vast. Ik zag de opluchtig in haar ogen en ik besefde me dat het niet heel handig en zwaar egoïstisch was van mij om te doen alsof alles goed was.
Ze vroeg me het hemd van mijn lijf en ik gaf haar overal eerlijk antwoord op. Zo hey, dat was een opluchting voor ons allebei, ze kreeg geen eerlijk antwoord dus maakte zij haar eigen verhaal, een niet kloppend verhaal. En dat wat ik me eigen had aangepraat klopte ook voor geen kant. Ik ben geen mislukkeling, integendeel, ik overleef als een soldaat in het heetst van de strijd elke dag en elke nacht. Ik ga het gevecht aan en als ik hulp nodig heb trek ik aan de bel.

Ik schaam me er niet meer voor, ik heb er notabenen ook niet bepaald om gevraagd.

Als ik pijn heb of zo moe ben dat mijn ogenleden op mijn enkels hangen, zeg ik dat, ook tegen de meiden. En weet je wat nou zo bijzonder is….ze doen alsof het nooit anders is geweest, ze begrijpen het en gaan er als echte kanjers mee om. Als mama zich niet goed voelt, kunnen ze wel luisteren en lief voor elkaar zijn en daar geniet ik zo van, ondanks alle pijn en ellende. Ik heb geleerd en ben gegroeid dankzij mijn kinderen en daar ben ik ontzettend dankbaar voor en glim ik van trots.