**//sticky ads code//**
Een brief aan Simon Keizer

Een brief aan Simon Keizer

Beste Simon Keizer,

Met veel verbazing heb ik jouw column in de Linda, gelezen over jouw irritaties aan taalfouten.

Jouw opvatting dat een schilder foutloos moet kunnen schrijven, dat hij bij jouw anders zijn geloofwaardigheid verliest, vind ik opmerkelijk!  Dat mensen zich niet moeten verschuilen achter dyslexie, dat ze gewoon google kunnen gebruiken om alles correct op te schrijven.

Ik ben het met je eens dat in sommige situaties teksten correct geschreven moeten worden. Dat er de mogelijkheid is om teksten te laten redigeren, zodat alles juist is verwoord.  Maar als een schilder zijn offertes zou gaan laten redigeren, zal deze een stuk hoger uitvallen, maar zijn schilderwerk wordt hier echt niet beter van.

Misschien kun je zelf een keer google gebruiken om op te zoeken wat dyslexie werkelijk inhoud. Waar mensen tegen aanlopen met dyslexie, maar ook zeker de kwaliteiten die gepaard gaan met dyslexie. Veel grootheden als Einstein, Richard Brandson of om in jouw genre te blijven John Lennon zijn dyslectisch.

Ik weet niet wat je met deze column hoopt te bereiken, met welk doel je deze schreef. Maar je kwetst hier onnodig mensen mee. En erger nog je draagt bij een het stigmatiseren van een groep mensen.

Mensen en zeker kinderen met dyslexie, ondervinden in de maatschappij veel problemen omdat hun talenten niet voldoende erkend en gewaardeerd worden. De aandacht ligt vaak vooral op punten waarop ze niet voldoen aan de algemene verwachtingen. Jij draagt hier met deze column aan bij.

Ik heb dit schrijven niet laten redigeren, wat het boeit mij totaal niet of er fouten in staan. Eén van de doelen van communiceren is om een boodschap over te brengen en ik hoop dat met dit schrijven te doen

Jij hebt als zanger een voorbeeld functie in de maatschappij. Je zou kunnen bijdrage aan de ontwikkeling van talent van mensen door ze te waarderen om hun kwaliteiten.

Zeker voor kinderen is het gebrek aan erkenning van hun talenten, een belemmering om zich te ontwikkelen. Laat mensen doen waar ze goed in zijn. Motiveer ze om hun talent te ontdekken en verder te brengen. Dit zorgt voor een betere stimulans. Probeer niet van een vijf een zes te maken, maar van een acht een tien.  

Kijk omhoog!

Wat heeft prikkelgevoeligheid met een “stoornis” te maken?

Wat heeft prikkelgevoeligheid met een “stoornis” te maken?

Als moeder van een hooggevoelig en strong-willed meisje schrok ik me wezenloos, toen ze de diagnose ‘ADHD met autistische kenmerken’ opgelegd kreeg. We kregen het verzoek van de school van mijn dochter (5 jaar) om verder onderzoek te laten doen, omdat ze erg prikkelgevoelig is en moeite heeft met haar spraak..

Dat dit zou resulteren een diagnose: ADHD met autistische kenmerken (en een ernstige TOS) wekte een enorme weerstand in mij op. Hoe kan het zijn dat een kleuter van 5 deze diagnose krijgt, terwijl er mijn inziens helemaal geen sprake is van een stoornis, maar gewoon een simpele ondersteuningsbehoefte.

Tegenwoordig worden steeds meer jonge kinderen gediagnosticeerd met een psychiatrische stoornis. Dat klinkt heel zwaar en dat is het eigenlijk ook, want ADHD en ASS zijn vormen van een psychiatrische stoornis die zijn opgenomen in de DSMV; het diagnostisch manual dat wereldwijd gebruikt wordt door de psychiatrie.

Wanneer is iets een stoornis?

Je zou verwachten dat een kind dat een psychiatrische stoornis gediagnosticeerd krijgt thuis én op school grote problemen heeft. Echter, als je kind afwijkt van een gemiddeld kind op school, maar waar de thuissituatie geen significante problemen geeft, kan het toch deze diagnose kan krijgen. De belangrijkste reden hiervoor is dat het anders niet de juiste hulp op school kan krijgen.
Ik ben me daarom eens gaan verdiepen in de materie en kwam tot een verbazende (niet wetenschappelijk getoetste) conclusie

Wat is nu eigenlijk het ‘probleem’ of de ‘stoornis’?

Als ik me inlees in de ‘stoornissen’ die aan kinderen worden gegeven, valt mij één ding heel erg op en dat is dat bij bijna al deze ‘stoornissen’ de gevoeligheid voor (externe of interne) prikkels heel erg groot is. Iedere dag worden onze kinderen overvoerd met allerlei soorten ‘prikkels’, maar er wordt ze niet geleerd hoe ze hiermee om moeten gaan. In deze prikkelvolle maatschappij zou daar op school meer aandacht aan moeten worden besteed, zoals het geven van ontspanningsles. Zeker een kind wat prikkelgevoelig is heeft hier baat bij.

Stoornis of spiegel?

Als we de ‘stoornis’ nu eens omdraaien… Houden deze kinderen ons niet een enorme spiegel voor? Zijn er in onze wereld niet veel teveel prikkels? Worden deze kinderen niet gewoon driftig en druk omdat ze continue overvoerd worden door prikkels?
Mijn dochter is een hooggevoelig meisje met een sterke wil, ook wel hooggevoelig en strong-willed genoemd. Ze heeft geen psychische stoornis, maar is gewoon een kleuter. Een kleuter die zichzelf probeert te beschermen door zich af te sluiten als ze teveel prikkels binnenkrijgt. Of daar heel druk door kan worden en soms zelfs een woedeaanval kan krijgen. In plaats van te kijken hoe zij alle prikkels moet verwerken, leert ze ons een hele grote les; de wereld is voor veel kinderen (en volwassenen) té prikkelvol.

Vanwege mijn hoogsensitiviteit is ons leven al heel erg ingericht op rust en structuur. Onze weekenden brengen wij graag met elkaar door en afspraken worden zorgvuldig gepland. Uitjes plannen wij nooit op een zondag want dan moet ze veel teveel prikkels verwerken terwijl de juf verwacht dat ze oplet op maandag. Ze is 5 jaar en moet dus naar school; thuisblijven voor prikkelverwerking mag in principe niet.

Balans

In onze prikkelvolle prestatiemaatschappij kampen veel mensen met een burn-out.1 Kinderen kunnen ook zeer prikkelgevoelig zijn. De balans tussen draaglast en draagkracht is weg; Alles dient altijd meer te worden. ‘Stilstand is achteruitgang’ zegt men. Maar misschien moeten we juist wat vaker stil zijn. In de stilte verwerk je. Even een pas op je plaats maken en daarna weer rustig doorgaan. Dit zou eigenlijk een vast onderdeel moeten zijn van een schooldag; ontspanning.

Hoe ontspan je eigenlijk? Welke manieren om te ontspannen zijn er? Misschien komen veel prikkelgevoelige kinderen dan niet zo overprikkeld thuis, waar overprikkeling zich vaak uit in woedeaanvallen, driftbuien en slecht slapen en de volgende dag moeten ze gewoon weer door naar nog een prikkelvolle dag.

Maar om leren gaan met prikkels is niet alleen nodig op school, maar wij als ouders hebben hier ook een enorme verantwoordelijkheid in. We grijpen zelf ook te vaak naar de smartphone. Ik betrap mezelf er regelmatig op om nog even een appje te beantwoorden, terwijl mijn dochter al meerdere malen iets aan me heeft gevraagd. Dat is niet goed, want ik ben haar voorbeeld. Wat leer ik haar op deze manier? Daarom gaat mijn smartfoon nu uit als zij thuis is, want ik ben haar voorbeeld en zij is mijn spiegel.

Lees meer over prikkelgevoelig aspecten.

Wat dyslexie je brengt!

Wat dyslexie je brengt!

Sommigen zien dyslexie als een gave. Dyslexie brengt een aantal vervelende eigenaardigheden met zich mee en op zoek naar een overlevingsstrategie, gelukkig ook de nodige handige compensaties. Maar ik ga hier beslist geen verhaal houden over de voordelen van het dyslectisch zijn.

Praat je over dyslexie, dan gaat het ook al gauw over sociaal-emotionele zaken zoals faalangst, snel afgeleid zijn, soms slecht aansluiting kunnen vinden bij klasgenootjes of vriendjes. En nu heb ik het woord al genoemd: ‘klas’. Want eigenlijk is deze sociaal-emotionele ellende niet iets wat echt bij dyslexie hoort maar bij school. Omdat scholen nu eenmaal kicken op statistieken, gemiddelden en voortschrijdend inzicht, wordt een leerling met o.a. dyslexie soms volledig afgebrand. Die moet nu eenmaal presteren conform die norm en dat lukt vaak niet. En dan komen er zaken boven als faalangst, soms vervelende fysieke klachten als hoofd- en buikpijn, bedplassen en een gebrek aan motivatie voor schoolse zaken.

Hopelijk gaan de komende jaren er toch eens goede stappen gezet maken met Passend Onderwijs. Eigenlijk bedoeld als een bezuiniging op het huidige onderwijs, zou Passend Onderwijs dìe handreiking moeten zijn voor alle leerlingen met een speciale ondersteuningsbehoefte. Dat zijn er heel veel. Meer nog dan wij denken. Want die onzichtbare leerlingen die ogenschijnlijk als een tierelier gaan, daar valt ook nog wel iets over te zeggen.

Ik vind dyslexie dus beslist geen gave. Maar wat ik eigenlijk wel een kadootje vind, is de zelfkennis die een kind al jong gaat ontwikkelen, mòet ontwikkelen.  Zodra een kind uitvalt op de normale scores, dan wordt het met grote regelmaat onderworpen aan testjes, proefjes en projectjes en vaak bevraagd over het eigen functioneren. Het voordeel voor deze kinderen is, dat ze dus al heel jong min of meer genoodzaakt zijn om naar zichzelf en hun eigen vaardigheden te kijken. Een kind dat normaal presteert op school heeft die noodzaak in veel mindere mate.

Nou ja, en dààr heeft een leerling met dyslexie dus wel iets aan. Hoe leer ik, waarom gaat iets lastig? Waarom schiet ik in de stress bij een toets? Is mijn hoofd zo vol, of juist helemaal leeg en komt er niets? Over het algemeen kan een kind al heel jong vertellen waarom dat allemaal bij hem of haar zo werkt. De moeite waard dus om hier naar te luisteren.

Verveling stimuleren tijdens de vakantie!

Verveling stimuleren tijdens de vakantie!

Vakantie is een periode voor kinderen waarbij ze even helemaal niets moeten.  Echt een tijd om naar uit te kijken, toch? Of voel je de momenten al aankomen…. Bij sommige kinderen slaat het namelijk pas na een aantal dagen vakantie toe, anderen hebben er gelijk al last van: VERVELING!
Kinderen die zich vervelen kunnen naast klagen een hangerig, chagrijnig en onrustig gedrag vertonen. Dit wekt uiteindelijk irritaties op bij allen. Vanuit de beste bedoelingen heb je als ouder vaak de neiging er ALLES aan te doen om dit te voorkomen.

Verveling is goed voor een kind!

Om te beginnen is het goed te weten dat het helemaal niet verkeerd is dat een kind zich verveeld. Het is goed voor hen om te leren vrije tijd zelf in te vullen en iets van hun dag te maken. Verveling stimuleert namelijk de eigen creativiteit.

Wanneer je als ouders de vrije tijd continue probeert in te vullen, verhinder je dat een kind leert iets voor zichzelf te doen.

Wanneer het ze namelijk zelf lukt om iets te verzinnen, hebben ze dit zelf gedaan en dat maakt ze zelfstandig. Leren door zelf te doen en ontdekken is belangrijk, zie het als oefenen -voor later- om bestaande problemen op te lossen. Zich even lekker kunnen en mogen vervelen levert hier een belangrijke bijdrage aan!

Soms is een klein beetje inspiratie genoeg om de creativiteit te prikkelen.

Met dit gegeven kun je als ouder een kind inspireren door vooraf samen een lijstje te maken van dingen die ze graag willen doen tijdens hun vakantie. Let hierbij op dat jullie zowel activiteiten bedenken die je samen kunt doen als ook die een kind alleen kan doen. Maak hier vervolgens afspraken over. Wanneer  een kind dan aangeeft zich te vervelen kun je naar het lijstje verwijzen.

    • Paar ideeën om samen te doen:
      ★Gezelschapsspelletjes
      ★Picknicken buiten
      ★Samen film of serie kijken inclusief popcorn
      ★Cup cakes of taart bakken
      ★Samen boodschappen doen
      ★Samen koken
    • Paar ideeën om alleen te doen:
      ★Foto’s maken/fotoboek maken
      ★Boek lezen
      ★Collage maken van familie en of vrienden foto’s
      ★Kamer opruimen en overtollige spullen op Marktplaats zetten
      ★Klusjes in huis, auto wassen voor extra zakcentje

Nog wat extra inspiratie!
Deze  100 instant doe ideeën van ‘Klasse’ kun je downloaden en uitprinten. Zoek vervolgens samen leuke activiteiten en knip deze uit. Door ze in een pot te doen, heb je altijd iets leuks om te grabbelen.

Verveling stimuleren

Ja, je leest het goed!  Het kan namelijk ook zijn dat jouw kind zich nooit weet te vervelen doordat deze teveel in schermen gedoken zit. Tijd voor een favoriet computer spel kan echt geen kwaad, maar het is goed om hierover afspraken te maken. Vraag ook wat voor spel ze doen, kijk eens mee en spreek vervolgens samen tijden af. Zo weet je wat een kind bezighoudt, blijf je betrokken en kun je o.a. voorkomen dat een kind midden in een game hoeft af te breken.

    • Ook goed om te weten!
      ★Een kind kan in jouw ogen ook verveeld lijken. Ze ogen dan heel passief terwijl ze eigenlijk best actief zijn. Op de bank hangen bijvoorbeeld kan namelijk ook een manier zijn om indrukken te verwerken of om gewoon even lekker na te denken, fantaseren, dagdromen over van alles en nog wat. Wanneer je dan aandringt en met suggesties komt, verstoor je eigenlijk een heel mooi proces.
      ★Verveling van een kind kan ook een vraag om jouw aandacht zijn. Door van tevoren momenten aan te geven wanneer je er als ouder wel of niet bent, in combinatie met wat dagelijkse exclusieve aandacht, kan deze vorm van verveling voorkomen worden.
      ★Een individuele activiteit samen met een kind is heel fijn en waardevol. Bijvoorbeeld alleen met papa of mama lunchen, winkelen of wandelen. De gesprekjes die dit kunnen opleveren tussen jullie beiden kunnen van grootte waarde zijn

Laat je verrassen door de creatieve, inspirerende ideeën en oplossingen waar een  kind zelf mee komt. Meer rust, minder irritaties, schuldgevoel aan de kant, vervelen mag!

Stella KinderJeugdCoach heeft ook een Facebook pagina. Hier vind je verschillende artikelen, columns van Stella, tips, leuke en handige weetjes…en meer…

Waarom we de namen verwarren van onze kinderen

Waarom we de namen verwarren van onze kinderen

Je roept je kind en uit je mond ontsnapt de naam van je andere kind(eren) of geliefde. Soms passeren zelfs allen de revue voordat je de juiste naam te pakken hebt. Mij overkomt dit regelmatig. Ook kan ik je bekennen dat ik soms zelfs de namen verwar, als ik met anderen over mijn kinderen praat.

In mijn gezin nemen ze het over het algemeen voor lief, maar soms kan het ook ongemakkelijk zijn. Best begrijpelijk, zo ervaar ik het zelf ook wel eens als verwarrend. Het lijkt zomaar te gebeuren, want ik doe het echt niet bewust.

Misschien herken jij dit ook en ben je net als ik ook benieuwd naar het hoe en waarom dit gebeurt?

Cognitieve verwarring

Met mijn nieuwsgierige blik, al surfend op het web, stuitte ik op een zeer uitgebreid onderzoek.
Zo ontdekte ik dat het een heel normale cognitieve verwarring is! Het heeft dus niets te maken met een slecht geheugen of het ouder wordende brein😉

Mapjes

Ons brein organiseert informatie in verwante groepen met een mentaal archiefsysteem dat het semantische netwerk wordt genoemd. Zie het als verschillende mapjes waar namen van familie en vrienden in worden opgeslagen. Het semantische netwerk  groepeert  deze informatie  samen  om het in ons geheugen vast te leggen, zodat we het op een later tijdstip kunnen terugvinden.

Vanuit liefde

Wanneer wij dus als ouder de verkeerde naam van ons kind gebruiken, zit de naam die wordt gebruikt ‘in overweldigende mate’ in dezelfde categorie. Het zit dan in dezelfde (I love my family) map.
Als we één naam uit deze map moeten halen, zijn we geneigd langs alle namen te gaan. Dus, de volgende keer dat we de namen van onze kinderen verwarren, weten we dat het vanuit liefde is.

Hoe dichter je bij iemand bent, hoe waarschijnlijker het is dat je hun namen door elkaar haalt.

Extra weetjes
-Moeders verwarren vaker dan vaders
-Het lijkt erop dat honden, als enige huisdier, ook in dezelfde (I love my family) map zitten.
-Ouders zijn meer geneigd om met de verkeerde naam van een kind te komen als ze moe, gefrustreerd of boos zijn.

Stella KinderJeugdCoach heeft ook een Facebook pagina. Hier vind je verschillende artikelen, columns van Stella, tips, leuke en handige weetjes…en meer…

Goed omgaan met de emoties van je kind

Goed omgaan met de emoties van je kind

Schaterlachen van plezier, huilen van verdriet of schreeuwen van woede het zijn uitingen van emoties. Emoties die elk jong kind van nature zonder enige schaamte in al zijn puurheid laten zien.

Emotionele uitbarstingen, het hoort erbij. Juist tijdens het opgroeien. Het gaat gepaard met vallen en weer opstaan. Zo kunnen kinderen rond twee jaar dagelijks korte woedeaanvallen hebben, maar meestal groeien kinderen er rond drie of vier jaar vanzelf overheen. Kinderen krijgen vanaf ongeveer zeven jaar al meer controle over hun emoties. Ze kunnen steeds beter met hun emoties omgaan en deze onder woorden brengen.

Fijne en minder fijne emoties

Als volwassenen praten we vaak over ‘positieve’ en ‘negatieve’ emoties en handelen hier dikwijls naar. Als in; “Negatieve emoties zijn niet goed, die mogen er niet zijn!” Alsof je alleen maar positieve emoties moet ervaren. Weet je, het leven is af en toe onzeker, spannend, heftig en intens. Heus niet alleen maar leuk, lief en zacht. Er bestaat eigenlijk niet zoiets als ‘negatieve’ emoties. Mooi als volwassenen dit anders benaderen en het goede voorbeeld geven. Als in; “Emoties mogen er zijn, allemaal en allemaal worden geuit!” Emoties komen en gaan… het is niet wie je bent.

Wanneer een kind overspoeld raakt door boze, verdrietige of angstige emoties kan hij gedrag vertonen dat door volwassenen om hem heen en door henzelf niet meer word begrepen .

Voelen en beleven

Emoties kunnen ingewikkeld aanvoelen. Dit brengt ongemak en maakt ons kwetsbaar. Ook jouw kind! Kinderen hebben een veilige omgeving nodig om onplezierige emoties te kunnen uiten. Echt te laten zijn, in dit moment. Geen directe oplossing of wegpraten. Maar door je kind te laten ervaren dat deze emoties er mogen zijn, ervaart hij ook dat het een opluchting kan zijn wanneer deze weer ‘echt’ helemaal weg is.

  • Voelen: Plaats de hand van je kind (bij boosheid) eens ter hoogte van het hart. Of laat eens het vocht van eigen tranen voelen. Ontdek samen…..wat verteld je gevoel?
  • Herkennen: Hoe is het om verdrietig te zijn? Hoe voelt het om blij te zijn? Zo leert je kind dat er verschillende emoties zijn en dat je daar ook weer uit kunt stappen.
  • Benoemen: Wat is er gebeurt, wat ging eraan vooraf? Nodig je kind uit te vertellen over wat hij/zij voelt, en accepteer dat als waarheid. Oordeel niet! Daarna is er altijd nog ruimte om je kind het anders te laten zien, mocht dat nodig zijn. Voor nu hoeft het gevoel alleen maar te worden gevoeld!
  • Uiten: Een kind mag boos zijn! Laat je kind eens op een kussen slaan. Houdt in gedachten dat er vaak nog veel meer boosheid onder zit. Boosheid is immers ook een hulpmiddel om voor jezelf op te komen. Andere manieren om gevoelens te uiten is beweging: rennen, zingen, dansen. Toelaten of zelfs uitnodigen tot huilen is ook belangrijk!

Met deze stappen ontstaat er beweging en bewegingen stralen altijd uit…
Onplezierige emoties zijn niet leuk om te ervaren, maar we kunnen er iets belangrijks mee winnen als we ‘eerst’ leren om erbij stil te staan

Gevoelens van emoties niet onder(dé)-drukken(pressie)

Stella KinderJeugdCoach heeft ook een Facebook pagina. Hier vind je verschillende artikelen, columns van Stella, tips, leuke en handige weetjes…en meer…