**//sticky ads code//**
Vanuit het perspectief van een hooggevoelig kind

Vanuit het perspectief van een hooggevoelig kind

Hoe beleeft een hooggevoelig kind een dag?  In haar praktijk Twinkelster begeleidt Maureen van de Lustgraaf vele kinderen waarvan de hoofdjes vol zitten. Voor deze kinderen is het vaak moeilijk om goed te functioneren in de dagelijkse situaties thuis en op school.

In deze column deelt ze een verhaal welke een duidelijk beeld geeft van de ervaringen van de eerste ochtenduren van een hooggevoelig kind.

Het is maandagochtend 07.00 uur.

Tijd om op te staan. Ik word gewekt, maar eigenlijk wil ik nog even blijven liggen. Ik kan niet ineens opstaan, heb tijd nodig om wakker te worden. Bovendien willen mijn ogen gewoon niet open. Ik blijf nog even liggen.

Ineens hoor ik hard mijn naam. Oeps, nou is het menens. Ik moet er nu uit. Ik was me, kleed me snel aan en ga naar beneden. Mijn ontbijt staat klaar, maar ik krijg geen hap door mijn keel. Ik laat het staan, tot grote frustratie van mijn moeder. Even word ik onzeker en bang.

Samen met mijn zus loop ik naar school. Op het schoolplein ga ik nog even buiten spelen totdat we naar binnen mogen. Om 8.30 uur precies lopen we met z’n allen de klas in. Er zijn een aantal kinderen die haast hebben. Ik word gewoon aan de kant geduwd! Ik begrijp niet waarom deze kinderen zo doen. Het is toch niet aardig….ze kunnen toch gewoon op hun beurt wachten? Ik laat ze maar voor.

Wanneer ik de klas in loop, hoor ik de juf schreeuwen tegen de “gehaaste” jongens. Ik schrik en doe mijn handen op mijn oren. Ik wil dit niet horen. Tegelijkertijd krijg ik een raar gevoel in mijn buik. Ik probeer zo onopvallend en rustig mogelijk te gaan zitten. Ik houd me gedeisd en ben bang. Die gehaaste jongens lachen de juf gewoon uit. Wat akelig!

Wanneer ik goed naar de juf kijk, zie ik dat ze een knalrood hoofd heeft en een verdrietige blik in haar ogen. De juf is zenuwachtig en weet even niet wat ze moet doen volgens mij. Om haar heen zie ik allemaal felle kleuren. Ik vind het heel naar om te zien en kijk maar even de andere kant op. Ik voel me ongemakkelijk en krijg buikpijn.

Vol hoofd

Mijn hoofd zit nu al vol merk ik. Vol met woorden, boosheid, frustratie van anderen, kleuren, haasten, bah! Ik ga in gedachten even proberen om in mijn hoofd te zoeken, hoe ik alles een plekje ga geven, zodat het rustiger wordt. Terwijl ik alles aan het ‘parkeren’ ben, hoor ik opeens mijn naam. Ik schrik….o jee…had ik iets niet gehoord? Ik kijk om me heen. Iedereen heeft zijn leesboek voor zich, behalve ik. Snel open ik mijn kastje, pak mijn leesboek en open het. Ik begin te lezen, maar hoe ik ook mijn best doe, ik weet niet wat ik lees. Mijn hoofd zit nog steeds vol, er kan niets meer bij. Ik ga nog harder mijn best doen, want ik wil de juf niet teleurstellen. Ze ziet er namelijk nog steeds boos en verdrietig uit.

Wat ik ook probeer, het lukt niet. Ik zit zo vol. Zal ik even naar de wc gaan, dat helpt meestal wel. Zachtjes sta ik op en loop naar het stoplicht en zet het op rood. Terwijl ik de deurklink omlaag doe, hoor ik ineens…” Wat ga jij doen?” . Zachtjes antwoord ik dat ik naar de wc moet. Ik krijg te horen dat het niet mag omdat ik net op school ben, dus ga ik maar weer zitten. Wat voel ik me vervelend. Mijn hoofd begint te bonken en mijn buikpijn is nog erger geworden. Stilletjes hoop ik dat het snel pauze is.

Hooggevoeligheid & een vol hoofd

Wanneer een kind (hoog) gevoelig is voor omgevingsfactoren zal het snel vol kunnen lopen. Ervaring leert dat het een valkuil is om uiterlijke kenmerken van informatieverwerkingsproblemen en hooggevoeligheid als onwil te interpreteren. Er is eerder sprake van onvermogen dan van onwil.

Wat kun je als ouder doen?

Neem je kind bij de hand en ga als ouder op zoek naar een manier om er achter te komen hoe het in het hoofd van je kind werkt, waardoor het vol raakt en wat het nodig heeft om het leeg te maken.

Maureen: “In mijn praktijk adviseer ik ouders en kinderen. Ik vind het belangrijk om kinderen te leren contact te maken met hun eigen lichaam, zodat ze opmerken wanneer het hoofd vol loopt. Ook geef ik ze praktische tips mee naar huis.”

 

Gamen is normaal! Of toch niet?

Gamen is normaal! Of toch niet?

Wanneer is mijn kind gameverslaafd?

In veel gezinnen is er spanning rondom gamen en dit begint vaak al jong. Gamen is normaal. Vroeger lazen wij misschien wel de halve nacht door in een spannend boek of waren we heel druk met andere dingen die pubers toen belangrijk vonden.

Gewoon tijdverdrijf

Vandaag de dag is gamen een gewoon tijdverdrijf wat ook erg leuk is en waar je veel van kan leren. Probeer maar eens een spel mee te doen met een groepje kinderen of pubers. Zo word ik thuis nog steeds uitgelachen om mijn ene potje Fortnite waar ik elke keer doodging, omdat ik in de storm terecht kwam en niet meer wist hoe ik eruit moest komen. Ik vermoed zomaar dat alle ouders ergens mijlenver onderaan eindigen na een potje gamen met hun kind.

Luister eens mee als je kind weer een potje Fortnite gaat spelen om te horen hoeveel lol ze kunnen hebben met elkaar en hoe ze moeten samenwerken om een doel te halen. Dat zijn mooie effecten van gamen evenals snel reactievermogen ontwikkelen, veel oogbewegingen maken en overzicht leren hebben en snel besluiten kunnen nemen.

Alert zijn als ouder

Nou klink ik wel heel positief over gamen hè?! Ondanks dat ik de positieve kanten in zie van gamen, vind ik wel dat we als ouders alert moeten zijn op gamen. De ontwikkeling van een kind tot 12 jaar is er niet op gericht om stil te zitten en natuurlijk mogen ze gamen, maar niet eerder dan wanneer er echt gespeeld is en het liefst buiten. Beweging is belangrijk op die leeftijd, omdat anders het lijf te weinig ervaring krijgt om zijn taken te doen.

Pubers mogen en kunnen meer tijd achter een scherm zitten, maar ook hier moet je als ouder sommige kinderen begrenzen. Observeer de feiten en het evenwicht voor een gevarieerd puberleven. Wist je dat ongeveer 1 op de 10 jongens kans heeft op een gameverslaving?

Risicofactoren voor een gameverslaving zijn:

  • Moeite hebben met concentreren
  • Moeilijk vrienden kunnen maken
  • Niet kunnen stoppen met gamen en andere taken verwaarlozen

Gamen is een tijdverdrijf en zolang je puber zijn huiswerk doet, goede cijfers haalt, gaat sporten, een bijbaantje heeft en gezonde dingen doet die pubers nu eenmaal doen, hoeft gamen geen probleem te zijn.

Voorbereiden op stoppen

Of je nu een kind of een puber hebt die van gamen houdt, belangrijk is om ze voor te bereiden op stoppen. Geef aan hoeveel speeltijd er nog is, voordat jullie aan tafel gaan. Als ik zonder waarschuwing aangeef dat mijn zoon moet stoppen met gamen, gegarandeerd dat er een woordenwisseling volgt. Ik probeer altijd 10 minuten voor het einde te zeggen dat er afgerond moet worden. Door mijn zoon zo te waarschuwen dat de tijd er bijna op zit, kan het beter omgaan met de overgang.

Joanne Muys

Joanne Muys

Joanne woont met haar partner, hooggevoelige zoon met ADD en dochter die al vroeg in haar schoolcarrière heeft besloten dat school stom is in het Zeeuwse Goes. Ze werkt als kindercoach in haar eigen praktijk de Zeeuwse Knoop en coacht kinderen die onzekerheid of faalangst ervaren op het gebied van leren. Daarnaast is ze juf van groep 8 en heeft ze de website Juf Joanne waar ze blogt over onderwijsgerelateerde zaken en leermiddelen voor de bovenbouw deelt en verkoopt.

Het is haar missie leerkrachten te laten stralen voor de klas en ervoor te zorgen dat kinderen nog beter in hun vel zitten en daardoor positief kunnen omgaan met zichzelf en met anderen. Joanne wil ervoor zorgen dat kinderen en jongen een fijne schooltijd hebben, begrijpen wat er van hen verwacht wordt op school en weten hoe ze dat aan moeten pakken.

In haar vrije tijd speelt Joanne graag bordspellen met haar gezin, leest ze veel boeken, met name thrillers en wandelt ze graag.

Sonja

Sonja

Hallo ik ben Sonja, getrouwd en moeder van 5 kinderen waarvan 2 stiefkinderen en 3 eigen kinderen. Mijn hobby’s zijn handwerken, knutselen, lezen, wandelen en lekker met de kinderen bezig zijn. Waarom ik graag voor de leukste kinderen wil bloggen is dat wij zelf als gezin met bijzondere kinderen tegen dingen aanlopen, en regelmatig tegen verschillende muren aanlopen. Ik wil anderen mensen graag helpen en hoop zelf ook op tips natuurlijk. Ik hoop dat jullie wat hebben aan mijn blogs.

Lieve groeten Sonja

Hoe het allemaal begon

Hoe het allemaal begon

Al een paar jaar zijn we bezig met de zoektocht hoe we onze dochter (nu7jaar) kunnen helpen. Waar mee vraagt u zich af nou daar zal ik mee beginnen. Onze dochter bleek in groep 2 een grote achterstand te hebben en na veel inzet van school en van mij als moeder kwamen we niet echt verder. De orthopedagoog er bij en testen in het ziekenhuis voor haar geheugen zijn we nu inmiddels al twee jaar verder in de tijd maar voor haar nog niks opgeschoten.

Ze is vorig school jaar begonnen op een nieuwe school i.v.m. een verhuizing dit is ons zeer goed bevallen ze begon super goed in de groep die erg klein is (lees 17 leerlingen gr 1,2,3 en 4 ) ze kwam tot haar recht kreeg vriendjes en vriendinnetjes maar viel halve wegen het schooljaar toch weer terug. Dus weer de nodige gesprekken en de orthopedagoog van school en schrijven en hulpvragen aan instanties maar steeds weer tegen een muur lopen.  Gelukkig veel inzet van school en zelf zeuren en leuren en mailen en bellen tot je er gek van word, beginnen we nu weer aan groep 3 (ze doet groep 3 dus nogmaals). We weten dat er een lange zoektocht gaat volgen omdat ze opnieuw getest moet worden en er veel onderzoeken moeten worden gedaan, waarover ik later uiteraard meer zal vertellen. 

Voor nu is ze ontspannen haar eerste schooldag begonnen en ben ik heel benieuwd welk meisje ik straks zie als ik haar weer op mag halen. Nog zo ontspannen zoals ze in de vakantie was, gewoon mijn meisje zoals ze is spontaan, lief, knuffel uitdelend en spraakzaam of haal ik het meisje van voor de vakantie vol stress en spanning, driftbuien en alleen willen zijn geen geluid kunnen verdragen omdat je hoofd vol zit. Ik ben benieuwd en vind het als moeder heel spannend hoe dit verder gaat met ons meisje. In mijn volgende blog het vervolg en dan zal ik jullie vertellen hoe de eerste weken zijn gegaan.

Lieve groetjes Sonja

School’s Cool

School’s Cool

Wat doet School’s Cool?
School’s Cool zorgt dat een leerling die extra steun nodig heeft, wordt gekoppeld aan een vrijwillige thuismentor.
Vrijwillige mentoren van School’s Cool begeleiden leerlingen met schoolwerk bijvoorbeeld omdat het thuis even niet zo goed gaat. 

Hoe houd ik mij staande in de (brug)klas? Hoe leer ik vragen stellen en hoe plan ik mijn huiswerk? De mentor helpt en steunt bij het oplossen van dit soort vragen. Hij/zij komt gedurende anderhalf jaar, gemiddeld één tot anderhalf uur per week, bij de leerling thuis en betrekt daar ook de ouder(s) bij. Het mentoraat geeft leerlingen meer zelfvertrouwen en vergroot het plezier om naar school te gaan.

Aanmelding leerling voor begeleiding van een vrijwillige School’s cool thuismentor
Aanmelden van een leerling voor hulp van een thuismentor loopt in principe altijd via een intermediair. De leerkracht of intern begeleider signaleert dat de leerling gebaat kan zijn bij één- op-één begeleiding van een School’s Cool thuismentor of de ouder(s)/leerling geeft zelf aan dat er extra hulp nodig is met school. De aanmelding wordt altijd vooraf besproken met de betrokkenen. De intermediair doet vervolgens de aanmelding via de website van School’s Cool, rechtstreeks bij de School’s cool locatie in de buurt van de school van de leerling: www.schoolscool.nl/locaties

Wachtlijst/vrijwilligers gezocht die een kind willen ondersteunen
Wilt u/wil jij een leerling helpen?

In het ideale geval is er direct een vrijwillige mentor beschikbaar die begeleiding kan bieden.

Soms moet de leerling wachten op een mentor. Wij zoeken dan ook altijd mentoren om te voorkomen dat een kind (lang) moet wachten op extra steun.
Kijk op onze website voor meer informatie en/of om jezelf aan te melden voor een kennismaking op één van onze locaties bij u in de buurt:
https://www.schoolscool.nl/informatie-voor-nieuwe-mentoren