**//sticky ads code//**
De psycholoog & zijn verslag

De psycholoog & zijn verslag

Als kijken topsport is! De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het derde deel.

 De psycholoog & zijn verslag

We kijken de psycholoog vol ongeloof aan. Dit kan niet waar zijn. Hij vertelt ons zojuist dat onze dochter zeer moeilijk lerend tot zwakbegaafd is: ‘Mijn medewerkers hebben alles uit de kast gehaald, maar het zit er gewoon niet in. Ze zijn telkens voortijdig gestopt met afname van testen, ze kwamen er niet doorheen.

Voor alle duidelijkheid: hij baseert zich op een onderzoek dat ‘zijn medewerkers’ uitgevoerd hebben. Hij heeft onze dochter tot op de dag van vandaag nog nooit gezien!

Onze dochter moet volgens hem uiteindelijk uitstromen op speciaal onderwijs. Ze heeft ook een dyslexie-verdenking. De psycholoog: ‘Ik neem aan dat dit komt omdat ze met haar geboorte een hersenbeschadiging op heeft gelopen. Haar hersenen hebben gewoon een klap gehad. Dat komt niet meer goed. Ik zie dat wel vaker.’

Hij geeft zijn advies met een zachte, ernstige stem, alsof hij ons gerust wil stellen:

  • We mogen haar absoluut niet overvragen
  • De dyslexie-verdenking kan hij nog wel omzetten in een dyslexie-verklaring. Daarvoor hoeft ze alleen maar een traject van een half jaar te doorlopen. Zeer de moeite waard volgens deze man, want met een verklaring mag ze langer doen over haar toetsen en worden spelfouten niet als fout geteld.
  • Als ze eenmaal een echte verklaring heeft, dan kan hij haar verder begeleiden met zijn begeleidingsprogramma in de praktijk.
  • Ze moet hulp krijgen van een Remedial Teacher. Hij heeft al wat onderzoek gedaan, gelukkig zitten zijn mensen ook op de basisschool waar onze dochter naar toe gaat.
  • hij beveelt een coach aan. Onze dochter moet leren accepteren dat ze niet leerbaar is. Dat heeft twee voordelen: ze zal niet meer gefrustreerd zijn als iets niet lukt én ze staat sterk in haar schoenen. Dat is nodig, want hij weet zeker dat ze gepest gaat worden. Met die training is ze lekker weerbaar.

Deze psycholoog stuurt ons vervolgens als gezin ijskoud naar huis met deze diagnose en bevindingen, (voorbarige) conclusies en aannames. Zonder enige nazorg op welk gebied dan ook. Het is aan ons wat we doen met zijn advies.

We hebben wel erg veel over het hoofd gezien.

In totale verwarring komen we thuis. We proberen te bevatten wat hij gezegd heeft. Onze gedachten, vragen en onze gevoelens gaan alle kanten op. Hersenbeschadiging? Zwakbegaafd? We hebben wel erg veel over het hoofd gezien.

We gingen toch naar hem toe voor hulp? Hoe helpen we hier onze dochter mee? Een coach inzetten om onze dochter te trainen, zodat ze zelf inziet dat ze weinig kan? Echt waar? Helpt dat? Hoezo wordt ze straks gepest? Als ze ergens sterk in is en juist geen hulp nodig heeft, dan is dat op sociaal gebied. We gingen toch niet naar hem toe omdat ze gepest wordt?

De dyslexie-verklaring. Dat protocol van een half jaar. Een half jaar taal aanbieden op een manier die per definitie niet bij onze dochter past. Als er dan na een half jaar geen verbetering is, dan heeft ze officieel dyslexie. Zou dat helpen tegen de hoofdpijn?

Ik begrijp heel goed dat er mensen zijn die volgens het protocol een dyslexie verklaring willen hebben voor hun kind. Maar als ik aan de ene kant een coach inzet die onze dochter traint om in te zien dat ze weinig tot niets kan, hoe kan ze dan aan de andere kant met die taaltraining gaan groeien? Dan weet je toch vooraf al dat je een zinloos, frustrerend traject van een half jaar gaat doorlopen. Nog meer verdriet, meer faalangst, meer hoofdpijn. We hebben veel om over na te denken.

 

Eindelijk hebben we het lef

Eindelijk hebben we het lef

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het tweede deel.

Eindelijk hebben we het lef

Het zou fijn zijn als onze dochter wat ondersteuning krijgt op school. Ze klaagt over slecht zicht en hoofdpijn. Ondanks de klachten mag ze van school niet standaard voorin de klas zitten. Ze rouleert met de rest van de klas mee. Dus zit ze ook regelmatig achterin de klas, waar ze het niet kan zien en niet kan horen.

Te vaak zit ons meisje naast een drukke rommelkont. Dat helpt haar in ieder geval ook niet. Het helpt wel de juf, onze dochter kan dit gedrag van andere kinderen goed neutraliseren. Ik kom er niet uit met school. Ook al hebben leerkrachten de beste bedoelingen en komen ze met goede ideeën, ergens binnen school loopt een eventueel plan toch opnieuw vast en komen we niet verder.

Uiteindelijk belanden we  bij een Intern Begeleider (IB’er) wanneer onze dochter in groep 5 zit. De IB’er stelt voor om een uitgebreid onderzoek te laten uitvoeren. Wij stemmen daarmee meteen in en vragen hoe dit in zijn werk gaat.

De IB’er geeft ons uitleg over het dossier en over de vergoeding. Er is geen tijd te verliezen dus ik ga meteen aan de slag. Ik volg exact het pad dat de IB’er mij uitgelegd heeft. Ik denk dat alles in kannen en kruiken is, maar stel nog een vraag aan de IB’er. Wekenlang hoor ik daarop niets. Dan komt er vijf minuten voor de kerstvakantie een email binnen.

Eindelijk, na jaren geklungel van deze school, ben ik boos genoeg.

Het onderzoek wordt afgeblazen. In plaats daarvan komt de IB’er met een alternatief plan. Dat plan kan ik helemaal niet plaatsen. Ze adviseren o.a. logopedie. Dat helpt wel voor woordenschat maar niet voor rekenproblemen. Ik ben op zoek naar de echte oorzaak, zodat we dingen op kunnen lossen. Logopedie is een (te kleine) pleister op de wond.

Onze dochter is de jongste van ons gezin. Met haar oudere broer heb ik te vaak dit soort ‘verrassingen’ gehad. Dat heeft hem zeker niet geholpen.

Eindelijk, na jaren geklungel van deze school, ben ik boos genoeg. Ik ga op zoek naar een andere school. Niet vanwege de leerkrachten, die willen zeker het beste voor onze dochter. Maar er zit binnen deze school iets grondig mis in het management. Deze onprofessionele houding, onzinnige strijd en kinderachtig gedrag levert alleen maar verliezers op en beschadigt onze kinderen. Dat moet stoppen.

We gaan in gesprek met een andere school. We komen in een totaal andere energie terecht. Een heerlijk warm bad. We hebben maar van één ding spijt. Dit hadden we jaren eerder moeten doen! We hebben alleen nooit eerder het lef gehad.

Op deze nieuwe basisschool zijn er ook fijne leerkrachten en ervaren we veel meer medewerking vanuit het management. Veel mensen op deze school denken in mogelijkheden. Deze school heeft wel kinderen centraal staan. Vanaf de allereerste dag gaat het stukken beter. Ze groeit letterlijk en heeft veel minder vaak hoofdpijn. Bijna nooit meer zelfs. Dat constateert ook de kinderarts al snel.

Ze groeit letterlijk en heeft veel minder vaak hoofdpijn

Een groot deel van de schoolproblemen en medische problemen zit in het kijkprobleem. Maar een verkeerde omgeving heeft de problemen veel groter gemaakt dan nodig was. Deze omgeving heeft haar onnodig en langdurig ernstig beschadigd. Pas later wordt mij dat echt duidelijk. Het is bijzonder dat de hoofdpijn als sneeuw voor de zon verdwijnt op de nieuwe basisschool, terwijl het kijkprobleem zeker nog niet is opgelost. Het was niet eens bekend bij aanvang.

Het leerprobleem is helaas niet zomaar verdwenen. Op advies en met alle medewerking van de nieuwe basisschool gaan we alsnog het eerder geplande onderzoek uitvoeren. We hopen nu eindelijk inzicht te krijgen in de problemen. Inmiddels zitten we halverwege groep 6, gelukkig wordt overal spoed achter gezet en al snel staat er een afspraak gepland.

Als kijken topsport is!

Als kijken topsport is!

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag starten we met het eerste deel.

Hoofdpijn en wazig zien

 ‘Kijk, dit is haar schrift dat we gebruiken bij schrijfles. Dat ziet er niet uit. Dat zeggen we ook tegen haar: Je bent een keurig meisje, maar met je schoolwerk ben je een sloddervos.’ De leerkracht van groep 3 kijkt mij bezorgd aan. Ik weet dat mijn dochter heel graag naar school gaat en goed wil werken. Dat sommige dingen niet lukken begrijp ik inderdaad ook niet. Met een rotgevoel ga ik naar huis. Er klopt iets niet. De wil van mijn dochter staat haaks op het resultaat. Ik heb niet het idee dat de opmerkingen van de leerkracht helpen.

Bij het volgende 10 minuten gesprek is er niet veel verbetering. De leerkracht legt uit dat ze onze dochter vaak aanspoort om wel goed te kijken. Ze werkt helemaal niet kritisch, ze heeft onlogische antwoorden en ze leest hakkelend. Rekenen is ook niet best en haar woordenschat schiet tekort.

Dochterlief heeft inderdaad een bijzondere woordenschat. Een verkeerde kersttrui. Het televisieprogramma Opsporing Gemist. Het verzoek om de vensterbank wat hoger te zetten als het koud is. Een broodje Filet American zónder kuikentjes. Dat laatste vindt de ober op het terras ook bijzonder, merk ik.

Een broodje filet americain zonder kuikentjes

Steeds vaker krijg ik telefoon van de leerkracht. Mijn dochter moet telkens opgehaald worden, er ontstaat bij haar hoofdpijn op school. In de klas haalt ze de cijfers door elkaar. De leerkracht denkt dat ze overvraagd wordt. Ik weet het niet. Ik weet namelijk ook wat ze wel kan, wat ze doorziet, hoe ze speelt. Ze is niet dom. Integendeel. Ze heeft heel lang problemen verborgen gehouden, daar is ze bijdehand genoeg voor. Ze weet precies wat ze wil en laat zich door niets tegenhouden.

Mijn gevoel vertelt met dat we op deze manier niet verder komen. Er blokkeert iets. Dat is voor mij al jaren bekend, ook in de peuter en kleutertijd zijn we tegen diverse problemen aangelopen. Destijds hebben we logopedie gedaan voor haar woordenschat en zijn we zo nu en dan bij een osteopaat geweest. Zodra de osteopaat bepaalde blokkades had opgeheven kon onze dochter weer verder. Dit had zeker resultaat, maar kennelijk is dat resultaat niet blijvend.

Ik ga met dochterlief naar de oogarts vanwege de hoofdpijn. Volgens de oogarts kan mijn dochter prima zien. Dat is overigens ook waar, ze kan prima zien. Haar ogen zijn niet slecht. Ze kan alleen niet goed kijken, maar dat ontdekken we pas veel later. Het probleem zit in de oogsamenwerking.

Intussen staat de tijd niet stil. De problemen op school groeien. De Cito’s zijn een drama voor onze dochter. De hoofdpijn neemt toe. Onze dochter stopt zelfs met groeien. Groep 3, 4 en 5 verlopen dramatisch. We weten nog steeds de oorzaak van de leerproblemen en van de hoofdpijn niet.

We belanden uiteindelijk bij de kinderarts. Daar volgt een uitgebreid onderzoek. Wanneer alle testen nergens toe leiden wordt er toch een MRI scan van haar hersenen gemaakt om uit te sluiten dat er sprake is van een (goedaardig) gezwel. Gelukkig is dat niet het geval. Uiteindelijk, na een paar spannende maanden en onderzoeken, hebben we een hoop informatie verzameld. Maar we zijn geen steek wijzer geworden over de oorzaak van de problemen. Waarom blijft de groei achter, wat is de oorzaak van de hoofdpijn? En is dit gerelateerd aan haar achterblijvende leerresultaten?

Fixatie Disparatie

meer blogs van Astrid vind je op heksenketel

.

 

Astrid Pulles

Astrid Pulles

Astrid Pulles is getrouwd en trotse moeder van twee lieve pubers, een zoon van 16 en een dochter van 13.Haar leven staat in het teken van communicatie en coaching. Op haar werk probeert ze altijd collega’s te helpen, te sturen en te prikkelen met de juiste vraagstelling. Haar dagelijks werk bestaat uit het voeren van gesprekken  op diverse niveau’s, om zo meerdere partijen op één lijn te krijgen. Ze is zeer taalgericht en schrijft graag. In haar vrije tijd schrijft ze veel verhalen, gedichtjes en blogjes.

Communicatie

Ondanks dat ze heel wat gewend is op gebied van communicatie komt het geregeld voor dat ze  overrompeld in een gesprek zat. Op school, aan de telefoon, met een psycholoog, in het ziekenhuis, met een Intern Begeleider, met een leerkracht of bij de huisarts in de praktijk. Al deze situaties zijn gerelateerd aan de basisschool of bijbehorende gesprekken en onderzoeken. Het overviel haar telkens weer omdat de adviezen voor haar gevoel zomaar uit de lucht kwamen vallen. Ze kon het niet plaatsen. Met vallen en opstaan heeft ze haar kinderen door deze periode begeleid. Grijze haren en slapeloze nachten, maar Astrid heeft ook successen gevierd en heel veel ‘zie-je-wel-momenten’ gekend.

Waar draait het om

Gaandeweg is ze het systeem gaan doorzien. Het draait in de meeste gevallen helemaal niet om het kind. Het draait om prestaties en budgetten. Om hoge cito-scores en de wensen van het schoolmanagement. Het draait om de heksenketel van het onderwijs. Je kunt je afvragen of het klopt dat er zoveel kinderen zijn met leerproblemen en diagnoses. Zijn de kinderen zoveel veranderd of is de onderwijswereld zo veranderd? Astrid denkt het laatste. Ze is bang dat we binnen het basisonderwijs op teveel gebieden de plank volledig misslaan.

Door alle bizarre situaties heeft ze veel inzicht gekregen. Astrid heeft kennis en ervaring opgedaan. Ze heeft fouten gemaakt en verkeerde beslissingen genomen. Maar ook hele goede keuzes en is ze steeds sterker geworden. Astrid is gaandeweg steeds meer gaan begrijpen van het systeem, hoe het werkt en hoe het spel gespeeld wordt.

Haar blogs schrijft Astrid Pulles voor zoekende ouder. Een houvast, zodat je ziet dat het altijd goed is om keuzes te maken die dichtbij jou staan. Dat wil niet zeggen dat je dezelfde keuzes moet maken als zij heeft gedaan. Met haar  ervaring en mijn natuurlijke aanleg om te coachen helpt ze jou wel graag verder. Dan kun jij op jouw manier je kind helpen. Dus wil je naast de blogjes nog meer weten? Mail haar dan gerust op: info@heksenketel.eu. 

De gezellige maar, overprikkelende december maand!

De gezellige maar, overprikkelende december maand!

Daar staat hij dan, mijn kleine man. Muts halverwege zijn ogen, tas op zijn rug en lampion in zijn handje. Dapper en vol overtuiging zingt hij zijn liedje en vult zijn tas met snoepjes. Lieve woorden van de bewoners, geen reactie vanuit mijn zoon, mijn dapper kind. Wat niemand weet is de strijd die we samen zijn aangegaan. De strijd tegen de oplopende spanning, de overprikkeling. Al in de middag moest de lampion het ontgelden, het kookpunt was daar en helaas voor de lampion die nu in stukjes op de grond lag. Geen probleem, lieverd, we maken samen een nieuwe lampion!

Vanaf november steekt mijn allergie de kop op. De allergie voor de gezellige feestdagen, de onvermijdelijke overprikkeling, verplichtingen en opgelegde beleefdheden. Om deze tijd door te komen, om het gezellig en draagbaar voor mijn kinderen en mij te laten zijn, heb ik geleerd ons te wapenen. Daar waar anderen hun allermooiste pak of jurk dragen, loopt mijn zoon in zijn allerlekkerste ( versleten en te kleine) joggingbroek en trui met capuchon. Zijn muts op zijn hoofd, voor een ander misschien onbeleefd, voor hem een stukje bescherming.

Het zijn niet voor niets “feestdagen”, de gezelligheid en het samen zijn probeer ik altijd mijn kinderen te laten voelen. Op mijn manier, zodat het voor ons allen ook zo kan zijn. De blikken en opmerkingen, goed bedoeld maar pijnlijk, leg ik naast mij neer en geniet van die mooie snoetjes, verrast door de lichtjes in de kerstboom en oma’s lekkers op de tafel.

Waarom heeft de Sint een staf?

Waarom heeft de Sint een staf?

Regelmatig laat mijn jongste zoon tijdens een autoritje uit volle borst zijn hele  Sinterklaasrepertoire aan zijn toeschouwers horen. Omdat dit repertoire natuurlijk nog lang niet zo uitgebreid is als die van zijn broers vullen die hem aan waar nodig. En zo zit ik dus regelmatig, onafhankelijk van welk jaargetijde of welke maand het is, te luisteren naar mijn eigen vocale ensemble op de achterbank.

Sinterklaas blijft een hot item bij ons. Wekelijks komt deze goede man voorbij in de gesprekken.  Met elkaar praten ze over hoe spannend die tijd is en, niet geheel onbelangrijk, wat ze dit jaar allemaal gaan vragen.

Natuurlijk passeren  ook de spannende belevenissen van de afgelopen jaren de revue. Want die tent op het bed van opa en oma was wel heel spannend! Door de deur heen hadden we Zwarte Piet zelfs horen snurken. Net toen wij de deur openden bleek hij over het balkon gesprongen en weggehold te zijn. Het touw hing nog aan het balkon!

Mijn middelste zoon rilt nog elke keer na bij gedachte aan deze ervaring. Hij durfde pas om het hoekje van de slaapkamerdeur te gluren toen hij er helemaal zeker van was dat Piet echt weg was. Mijn oudste zoon  geniet juist nog na van die spanning. Als het aan hem had gelegen had Piet nog even een kopje koffie met hem op het grote bed gedronken. En mijn jongste  zoon herinnert zich vooral het strooigoed op het bed. Ongelimiteerd snoepen is ook geen dagelijkse activiteit.

Gisteravond kwam het gesprek weer op Sinterklaas. Op het grote bed luisterde ik naar een kleutergesprek tussen mijn vijf- en zevenjarige.

“Fijn hè dat Piet al boven was bij opa en oma?” “Waarom is dat juist fijn?” “Nou, Sinterklaas kan natuurlijk niet meer zo goed van het balkon springen.”
Er viel even een  stilte. Dit was duidelijke een punt om even over na te  denken.

Maar het gesprekje was nog niet klaar. “Als je al zo oud bent kom je ook niet meer zo makkelijk de trap op hè?” Daarin moest ik al afluisterend gelijk in geven. Ga er maar eens aanstaan. Met je 461 jaren dagelijks veertien treden naar boven en naar beneden is niet echt een wenselijke situatie. Zeker als je je sokken dan bent vergeten. Kun je het ritje nog eens over doen.

Mijn oudste zoon opperde hierop de suggestie dat Sint ook met zijn staf de trap op kan lopen,  wellicht dat dat meer steun geeft dan dat gehijs aan die trapleuning. Zodoende ging het gesprek heel vloeiend over in het gemak van een staf. Vanaf het grote bed genoot ik met volle teugen van dit mooie staaltje kinderfilosofie.

Wat kun je allemaal met een staf doen? Het bleek een heel gemakkelijk hulpmiddel te zijn. Je kon ermee slootje springen, ver springen en  er lekker op hangen als je moet wachten bij de kassa. Nog even en ik verwachtte dat zij een staf op hun verlanglijstje zouden zetten.
Toch ging dit mijn middelste zoon op een gegeven moment even te ver. Hij kreeg een beetje medelijden met die Goede Sint. Hij wilde even terug naar het waarom van het gebruik van de staf. Hij riep mij erbij. Hij had duidelijk mijn kijk op de situatie even nodig.
“Mama, wat denk jij? Hoe zit het nou echt?”

“Wat? Wat zit nou echt?” “Nou, waarom heeft Sint nu een staf? Is dat omdat hij een versleten heup heeft, of omdat hij net een nieuwe heeft gehad? ”