Growing up.

Van baby naar kind naar puber naar volwassene. Van 1 naar 2 kinderen. Het klinken allemaal als logische stappen. De volgende fase.

Maar pas na het ‘indalen’ van de ontdekking dat we een tweede kindje verwachten besef ik me dat mijn eerste baby echt geen baby meer is. Okee je draagt nog een luier, loop het liefst de hele dag nog met speen, slaapt in een slaapzak die al vanaf je geboorte keurig onder het matras vast ligt. Daarnaast vertoon je ook aardig wat baby-af verschijnselen. Je eerste BFF’s for life worden gemaakt, je kunt na bijna een jaar hard met papa trainen eindelijk met twee benen van de grond springen en je eerst time-outs onderga je met opgeheven hoofd.
Gelukkig zitten we ook nog lang niet in de alleen buiten laten spelen, de mag ik alleen naar school fietsen of de allergruwelijkste ik ga met huppeldepup naar Salou fase.

Wel kijk ik de laatste dagen met een brok hormonen naar dat mooie mensje en denk ik: wat wordt je groot, slim maar vooral wat ben je bijzonder lief!

Papa auti, mama thuissss, mama (h)eet suuz, papa mama mwha (geef elkaar een kus), aapa aama en de waf, alles willen delen, met titty (hello kitty) spelen, verslaafd aan boekjes lezen, we maken een kringetje, zagen zagen wiedewiedewagen, heerlijk kunnen slapen, zo nu en dan boos worden en dan met bijpassende gil hard met beide handen ergens op slaan om dit te laten merken, mama kak als je wilt dat ik naar iets ontzettend belangrijks kijk zoals je sok die uit gegaan is. Wandelen zonder gedoe, door de jumbo lopen zonder gedoe, eten zonder al te veel gemors en gedoe.

growing up

Aankleden met gedoe, haar wassen met gedoe, uit de bieb weggaan met gedoe, afscheid nemen van je BFF met gedoe. Jou meelevende Oef als het maar net goed gaat allemaal. Of de oh oh als er iets of iemand valt. Alles wat ook maar een beetje lief is krijgt een knuffel van syss (sytske) haar knuffelbeer tot lieveheersbeestje op je hand tot het schaap in de vitrine bij de beter wonen winkel in Grou.

Maar mijn all time favourites blijven toch de omhelzingen uit het niets en je handje die je in de mijne steekt zonder dat ik erom vraag. Je moet geen beste vrienden willen worden met je kind. Heel lastig om geen beste vrienden te worden met 1 van de leukste personen op deze aarde. Riley Rodenhuis het zal je zus maar zijn, dan stap je volgens mij al met een dikke 1-0 voorsprong in het leven!

beeld: Suzanne Wegman en welke

Het lijkt soms wel een modeshow!

Het lijkt soms wel een modeshow!

De evolutie van het kledingkoopproces. Het begint allemaal met je moeder die je kleren uitzoekt. In mijn geval in tweetallen of dezelfden maar dan net een andere kleur. Verschillende foto’s en kledingstukken staan in mijn geheugen gegrift en bij een groot aantal vraag ik me echt af of er niks beters op het rek hing. Het merk Lapagayo bijvoorbeeld, wat mij betreft zouden de ontwerpers van toendertijd zich i.i.g nu moeten doodschamen!

Mijn tweelingzus en ik belanden ook in de fase dat zonder rood labeltje van levi’s aan je kont je je eigenlijk niet op school wilde vertonen. In de jaren die volgden zijn allerhande typetjes de revue gepasseerd. Van strak in het pak meisje, naar skatergirl met tussendoor de door mijn vader zeer geliefde gabberfase inclusief Nike air Max. Zodra je je eigen rekeningen moet gaan betalen wordt het ineens een sport om de meest cheap ass (liefst wel merk) kledingstukken ergens weg te ritselen. Het blijft een vrouwendingetje dat als je tegen één van je vriendinnen zegt: goh leuke broek! Je in veel gevallen als antwoord krijgt: Ja joh 10 euries bij de h&m.. Alsof het een guinness book of records prestatie is om de laagst mogelijke prijs voor een zo hip mogelijk kledingstuk te betalen. En dan word je moeder en komt dat onvermijdelijke moment dat je moet concluderen dat bijna alle (merk)kleding die er tegenwoordig nog gekocht wordt in (op dit moment de huidige) maatje 86/92 gekocht worden.

Bizar en vooral onnodig veel schoenen. Zoveel dat het failliete schoenenreus er met gemak een doorstart mee kan maken.

Waaronder meerdere setjes slippers die niet gedragen worden omdat de bedenker van kinderslippers maat 21 zich echt moet afvragen waar die mee bezig was, en nee de bandjes achter de hakjes helpen niet. Het is bij een éem jarige op slippers nl echt wachten op problemen en open knieën!! 6 paar verschillende regenlaarsjes want hè het regent vaak en ze hebben van de snoezige motiefjes (ook een geliefd kraamcadeau volgens mij want ik kan me niet herinneren dat ik ze zelf allemaal gekocht heb. Zo daar lul ik me ook weer mooi uit).

2015-02-03_09.19.58

En dan heb ik de accessoires nog geen eens genoemd. Petjes, hoedjes, haarbanden allemaal in een opwelling aangeschaft, want als je logisch nagedacht had of wat research had gedaan dan was je erachter gekomen dat tenzij ze met secondelijm worden vastgeplakt op het hoofdje of dat de handen op hun rug worden gebonden het hoofddeksel sowieso af gaat.
Genoeg speldjes,elastiekjes en klipjes om de haar afdeling van de DA mee te vullen. Daarvoor geld hetzelfde als voor de hoofddeksels alleen kan ik als tip wel meegeven dat de aanhouder vaak wint. Streng doch rechtvaardig optreden elke keer als het spul eruit getrokken wordt helpt. Ik ben geen voorstander van lichamelijk geweld maar een heel licht klein tikje op de vingers vind ik in het geval van wel of geen staartje geoorloofd. Uiteindelijk geven ze zich, na 50 x per dag en 4 weken achtereenvolgens het staartje opnieuw in doen, gewonnen.

Kortom pas op voor de verslavende effecten die een kind krijgen op je kledingkoopgedrag heeft. Het bijzondere aan dit alles is, dat historie zichzelf uiteindelijk gaat repeaten en dat ook zij over een jaar of 14/15 terug kijkt naar de baby en kinderfoto’s en zegt; jezus mam wat zag ik er uit!!!!

Het is geen wedstrijd

Kinderen onderling met elkaar vergelijken alsof het duplicaten van elkaar zijn. Ik zie het om me heen gebeuren en elke keer verbaas ik me erover. Het begint al op het moment dat die mensonterende bevaltoestand achter de rug is.

Hoe lang heb jij in de weeën gezeten?
Hoeveel hechtingen heb jij?
Is het je gelukt om zonder verdoving dat wonderbaarlijke (mooi woord) wezen eruit te persen?

Als de antwoorden op deze vragen niet schrikbarend (weer zo’n mooi woord) zijn dan wordt je toch in de categorie mazzelaars geplaatst en gegarandeerd krijg je er gratis en voor niks het bevalverhaal van de interviewer in geuren en kleuren op de koop toe.
Als je de fout maakt om je aan te sluiten bij één of ander zwangerschapsforum dan ben je op vrijwillig en voor mij onverklaarbare reden vooral bezig met

pochen over wat jou unieke Einstein allemaal op veel te vroege leeftijd kan of je vertwijfeld aan het afvragen

of die kleine speklap van jou zich ooit nog eens om gaat rollen omdat de kinderen van forumleden Mammalientje en Ukkie2014 dit al lang doen.
Het hebben van kinderen geeft sommige mensen ook de oncontroleerbare drang om wijze adviezen uit te delen. Zoals heb je dit al geprobeerd of zou je het niet zus of zo aanpakken. Zelf ook een flinke flapuit dus ik maak me hier ook schuldig aan maar probeer dit alleen te doen in situaties waarbij er ook echt gevraagd wordt om advies.
Als je met je hele hebben en houwen probeert je moord en brand schreeuwende peuter levend in de kinderwagen of fietsstoel te krijgen kan ik je uit eigen ervaring zeggen dat de bedanktvoorjeadviesdaargaikwatmeedoen-modus niet heel erg aan staat. Al moet ik zeggen dat mij op zo’n moment passeren en mij aankijken alsof ik de exorsist aan het opvoeden ben ook niet heel erg aanslaat en dat dan zelfs in mijn flink aanwezige zelfvertrouwen een deukje ontstaat.

Ieder mens is uniek, er is tot op heden van niemand dezelfde, dus iedereen doet de opvoeding en de ontwikkeling op zijn manier en in zijn eigen tempo.
Mocht je in de toekomst nog eens onzeker zijn als je baby niet volgens schema ontwikkelt denk dan nog eens aan mijn motto: heb je ooit een gezonde volwassen man van 23 gezien die niet om kan rollen, een gezond kind van 10 die niet met een vork kan eten of een gezonde vrouw van middelbare leeftijd die nog geen mama kan zeggen? Ikke niet namelijk!!

 

548 dagen

1,5 jaar, 18 maanden oftwel 548 dagen jong. Allang geen baby meer, dreumes dekt ook bijna niet meer de lading, onze zelf verzonnen wiefiepief omschrijft haar denk ik nog het beste.

Naast de muff (later verbasterd tot Muffie, muffelienoss en muffeltje) is dat 1 van de namen die een meisje omschrijven dat net als haar vader goed nadenkt voordat ze haar tetter open doet, niks ondoordachts of zomaar wat raaskallen zoals suzanne wegman zo goed kan. Nee hoor, 35 plaatjes boeken van de bieb later, uren gespendeerd aan alle plaatjes 1 voor 1 benoemen en sinds een paar dagen zit er echt shot in de zaak.. Zo hebben we nu de appoel, de dierengeluiden beeheee (inmiddels op geïrriteerde toon want die zat er al vrij snel in), boehhh, wafwaf en ahaha (wat vanzelfsprekend de aap is).
Naast dieren is er een hele grote voorkeur voor de woorden taart en ijs en maakt ze daarbij smakkende geluiden en likt ze sinds kort de plaatjes in het boek (vind het bijzonder inlevend). Begint zich bij haar een lichte voorkeur voor bepaalde kledingstukken te ontwikkelen. Ik herken het aan het woord waaaaaaauuwwww. Uitspreken gaat dan miss gestaag, ze weet van wekker tot vriend kees iedereen desgevraagd aan te wijzen.

Dit geeft mij nog ietwat hoop (en rienk vrees) dat ik binnen een jaar of 2 met een volledig volwaardig gesprekspartner uren kan zitten keuvelen over niks .

Naast de all time favorite sesamstraat hebben we er in de teletubbies helaas een geduchte tegenstander bij. Dankzij het gruwelijk irritante gekleurde viertal kan ik tegenwoordig niets meer laten vallen, ergens over struikelen en kunnen we geen boek meer bekijken waarin iemand iets geks of stoms doet zonder dat Riley op betweterige toon ohoh zegt. Heeft ze mede dankzij gangnam style en i’m a albatraoz een dans ontwikkeld die ik het beste kan vergelijken met daggeren op een manier waar elke afro Amerikaanse met bijpassend achterwerk jaloers op zou zijn.

RileyZe lust nog steeds meer dan mij, al is het geen vuilnisbakje meer zoals haar vader. Koprollen op de bank wat als je even niet op let skydiven van de bank wordt is 1 van de favoriete bezigheden en bij klap es in je handjes zingen kan ze in recordtempo van op je boze bolletje naar de scheepjes die voorbij varen er valt niet tegen aan te zingen ook al zou je willen. Kusjes geven en knuffelen is ff passé, boks en vooral aaien kan ze wel als de beste.

Ik kan me niet voorstellen dat er iemand op deze aardbol rondloopt die liever aait dan riley. 548 dagen 2 keer knipperen en ze zijn voorbij gevlogen. Stop de tijd!!

Dikke 1+

Een dikke 1+, 78 cm, 10 kilo en 164 grammetjes schoon aan de haak (volgens de meetapparatuur bij het consultatiebureau) hebben we hier te maken met een dreumes die in het bezit is van een steeds groter wordend vocabulaire.

Favoriete woorden die in niet te negeren schreeuwvolume de revue passeren zijn papa, mama, beppe, aai, ijs en daarnaast de iets minder object aanduidende ahja, bubba en ufff. Lijkt ze bij tijd en wijlen net een snuivend mopshondje doordat ze haar neus optrekt zoals in de foto (tot in den treure stelselmatig voorgedaan suzanne Wegman dus nu niet mekkeren). Is het allerleukste op dit moment iets gierend doen wat mama het allerminst leuk vindt.

Zoals staartjes eruit trekken, schoenen uitdoen en plantjes slopen. Ze loopt weer als een kievit en heeft een sterke voorkeur om de kant op te lopen waar we niet heen gaan, het liefst in lichte draf. Handje vast is blijkbaar iets voor baby’s.

Naast de ipad, telefoon en afstandbediening heeft ze nu als indoor tijdsbesteding om alles met ferme zwaai over haar hoofd te gooien.

Heeft ze een concentratieboog van lik me vessie en moet alles in een straal van 5 meter overal ruw uitgetrokken worden. Absoluut geen smetvrees, een stoelgang waar je u tegen zegt en een eetlust als een bouwvakker die er net een dienst van 14 uur op heeft zitten. Riley Rodenhuis you rock little lady!!!