Studiedag: iedereen wijzer

Onlangs was het studiedag en had mijn kleuter een hele maandag vrij. Omdat het mij niet zo’n goed idee leek om thuis te blijven hangen, zocht ik een uitje. Maar ja, wat is er open op een maandag? Het Rijksmuseum.

De kleuter wilde niet naar een museum en als het dan toch moest, dan met de trein. Maar gelet op de aanwezigheid van de dreumes en het feit dat ik dan meer dan een uur onderweg zou zijn, schoot ik dat idee af: we gingen gewoon met de auto. Het museum opent haar deuren om 9 uur, en dan wilde ik er ook zijn. Het werd tien voor tien, want uiteraard lag de halve binnenstad opgebroken en met het Rijks in zicht, bleken we nog vele omleidingen te moeten volgen. We parkeerden ondergronds. De lift was defect.

Direct na de garderobe gingen we op zoek naar de Nachtwacht. Niet wetend hoe lang de concentratieboog van mijn beiden kinderen zou zijn, leek het me een goed plan om die maar gelijk af te vinken. De kleuter leek onder de indruk van het formaat van het origineel. Daarna gingen we op zoek naar kunst waarvan ik dacht dat zij het zou waarderen. En ja hoor, we bekeken serviezen, kristallen karaffen, luxueuze nachtjaponnetjes, oude muziekinstrumenten, en toverlampen. Na een consumptie en sanitaire stop namen we nog wat klassiekers tot ons, waaronder ‘het melkmeisje’ en ‘winterlandschap met schaatsers’. Daarna nog even naar boven voor de moderne kunst: Karel Appel, een heus vliegtuig en een gigantische vulva van kunstbont.

Daarna volgde het echte hoogtepunt: de museumwinkel. De kleuter koos na lang twijfelen een roze ganzenveerpen. De dreumes kreeg een magneetje van Nijntje met penselen, dat binnen een minuut na aankoop viel en brak. Daarna haalden we onze jassen, betaalden een godsvermogen aan de parkeergarage en reden naar huis.

Natuurlijk is er gehuild om liften die niet wilden komen terwijl er echt heel erg geplast moest worden. Natuurlijk is er gejengeld om gebakjes in het restaurant die we niet kochten. Natuurlijk is er gezeurd om sneller door te lopen als ik ook even ergens wilde kijken. Maar er is ook veel gefantaseerd, gehuppeld, gevraagd en gelachen. Eigenlijk heb ik de leukste studiedag in jaren gehad. En de volgende keer gaan we naar het Van Gogh.

Schoolreisjeszorgen

Dinsdag is de fijnste dag van de week. Dan breng ik ’s ochtends de dreumes naar de kinderopvang en daarna de kleuter naar school. De rest van de dagheb ik het rijk alleen. Ik werk tegenwoordig namelijk voor mezelf en in de aanloopfase betekent dat dat ik voornamelijk thuis ben. De rust. De stilte. De opgeruimdheid van mijn woonkamer. Wat zit ik te genieten. En hard te werken natuurlijk. Maar vandaag was het anders.

Mijn groep 2-er ging namelijk op schoolreis. Ze is al vaker op schoolreisje geweest, al twee keer zelfs. Net als vorig jaar was ik in de gelegenheid haar uit te zwaaien. Net als vorig jaar duurde het vertrek eindeloos. Net als vorig jaar zwaaiden we naar elkaar, gaven we kushandjes en maakten we hartjes van onze handen. Alsof ze drie maanden ging backpacken in Thailand. Maar wat was dan anders? Wat nieuw was is dat ik moest slikken toen ik haar hoofdje achter de ruit van de veel te grote bus nakeek. “Jee, als dit maar niet de allerlaatste keer is dat ik haar stralende koppie zie”, dacht ik opeens en totaal onverwacht. Ik schrok ervan. Opeens dacht ik aan nieuwsberichten over verongelukte bussen vol schoolkindertjes. Waarom liet ik mijn kind dan ook zomaar met zo’n bus meegaan? Ze zitten niet eens in gordels! Ik had mee moeten gaan. Moedeloos keek ik de bus na.

Thuis maakte ik koffie en installeerde mij achter mijn laptop. Veel te doen, maar niet vooruit te branden. Nog maar een kop koffie. Het internet was al net zo traag als mijn gedachten. Ik lummelde maar wat aan. Na de lunch kreeg ik de vaart er toch nog in: Nieuwsbrief de deur uit, persbericht naar huis-aan-huisbladen, urenstaat bijwerken.

Ik schrik op. Buiten hoor ik kinderen spelen. Half vier. Ze moet al zijn aangekomen en op de BSO zijn! Geen gillende ambulances gehoord, geen telefoontjes van school. Ik haal pas echt opgelucht adem als ik haar ophaal bij de opvang. Met een stralende glimlach en een geschminkt smoeltje vliegt ze op me af. Veilig in mijn armen.

Als ze ’s avonds in bed lig en ik nog even achter mijn computer kruip maak ik me toch wat zorgen over mijn werktempo voor als ze wèl echt gaat backpacken in Thailand…