De routinecontrole bij de arts die helemaal niet routine was…

We moesten naar de kinderarts.  Een routine  controle dus. Dacht ik…., er was één ding iets anders. We zijn verhuisd.

Een nieuwe kinderarts.
Het ziekenhuis en artsen betekenen stress voor pleegkind. Omdat hij het moeilijk vindt om dat te zeggen uit zich dat meestal in het vragen om aandacht op een niet zo leuke manier. Dat weten we en we begrijpen zijn gedrag. Het is voor hem al moeilijk genoeg.  Sommige dingen kunnen alleen niet en als het om gedrag gaat wat ervoor zorgt dat iets stuk gaat dan leggen we hem uit dat we dat niet accepteren.  Dit blijft ingewikkeld.

In de wachtkamer begon pleegkind zoals ik eigenlijk al een beetje  gewend ben met het hardhandig bekijken en gebruiken van het aanwezige speelgoed. Niets nieuws onder de zon.

De kinderarts is een vrouw. We praten en ze vraagt pleegkind tot zijn grote vreugde hoe zijn poep er uit ziet. Hij praat graag de hele dag over poep, elke scheet wordt met veel gelach en poeha benaderd en besproken,  maar nu weet hij het niet. Hij gaat liever verder met herrie maken met het aanwezige speelgoed. Met regelmaat vraag ik hem op neutrale toon of hij daarmee wil stoppen. Ik kan zo de kinderarts niet verstaan.

artsDan wil de kinderarts pleegkind onderzoeken.  De kinderarts vraagt pleegkind of hij zijn broek en trui uit wil doen. Hij reageert geïrriteerd en ik ben eigenlijk een beetje verbaasd. Dit is meestal geen probleem.  Hij vraagt: ” kan jij dat niet doen?”  Ik leg hem uit dat ik geen arts ben en dat de dokter er jaren voor geleerd heeft.

Ik vraag hem nogmaals zich uit te kleden. Hij weigert. Vastbesloten geeft hij aan dat een broek uitdoen privé is. Hij is het niet van plan.  De arts legt hem duidelijk uit wat de bedoeling is en vraagt hem ook op neutrale toon zich uit te kleden. Hij blijft in de weigerstand. Het lukt me om hem zelf  zijn trui uit te laten doen. De broek blijft privé. En we komen  in een soort impasse terecht.

Ik weet niet hoe ik ervoor ga zorgen dat de dokter haar onderzoek kan doen.  Ik merk dat ik een klein beetje onderschat heb hoeveel impact iets nieuws of iets anders  heeft op pleegkind… Toegegeven ons leven is geen moment meer saai sinds dit mannetje ons leven verrijkt heeft en wij voor hem mogen zorgen.

Als de stoom bijna uit mijn oren komt terwijl ik  uiterlijk zo kalm mogelijk probeer te blijven zegt de kinderarts. Laten we maar beginnen met je lengte meten. Pleegkind zegt,: ” ok maar het moet niet langer dan 3 minuten duren”.  Als hij op de bank moet liggen gaat hij theatraal op zijn zij in foetushouding liggen. Zowel de kinderarts als ik zijn ontdaan van de voorstelling van pleegkind.

We gaan weer aan tafel zitten om de groeicurve te bespreken. De kinderarts besluit dat we nog even langs het lab moeten… Ze vult het formulier in en zegt wanneer je straks bij de gyneacoloog bent geweest moeten we nog een keer afspreken. Ik kijk haar aan en zeg: ” Als je wilt dat ik met pleegkind ook nog naar de gyneacoloog  ga dan haak ik echt af…. ” We moeten er  samen heel hard om lachen. Pleegkind meldt dat het absoluut niet grappig is en we zijn gelijk weer terug in de realiteit. Dan zegt kinderarts om de chaos compleet te maken  echo in plaats van lab. En tot mijn geluk merk ik dat ik niet de enige ben die echt van slag is.

We nemen afscheid, en met het labformulier in mijn hand weet ik dat deze dag er weer een wordt om een stukkie over te schrijven.. want bloedprikken, Dat is pas echt geen routine….

EERLIJK OF NIET……

Het is zondagochtend.  Ik stap de douchecabine in, en het is glad… heel glad. Ik was mijn haar, en als ik mijn flesje gezichtsolie wil pakken snap ik ineens waarom het zo glad is.  Dat dure flesje waar ik elke dag twee druppels uit haal om mijn gezicht mee te reinigen, dat is sinds gisteren ineens voor de helft minder vol. En het flesje voelt verdomd glad aan.

Hier is iets niet pluis en langzaam word ik een beetje boos.
Beneden in de woonkamer aangekomen vraag ik bonusdochter en pleegkind om  naar me te luisteren. Ik hou het flesje omhoog, leg uit dat dit gister nog een stuk voller was en dat de douche ontzettend glad is. Ik vraag ze ook wie van hen dit gedaan heeft. Per ongeluk of expres maakt niet uit, in dit huis liegen we niet is de afspraak.  Met de waarheid wordt je niet gestraft, een leugen volhouden heeft consequenties.

 photo murad1_zps37fdc24c.pngVier reebruine ogen kijken mij aan met een ontkennende blik. Ze hebben het beiden niet gedaan en staren wazig naar het flesje. Ik vertel ze dat ze hier nog even over mogen blijven nadenken op de bank. Een van de twee is namelijk de dader.
Als geen van de twee schuld bekent dan krijgen ze deze maand allebei geen zakgeld. Die melding komt met name bij pleegkind hard aan. Daar gaat mijn minecraft lego zie je hem denken… en hij had gister nog wel zo’n mooie doos gezien.

Overleg

Ondertussen plegen echtgenoot en ik overleg in de slaapkamer.  Bij het ontbijt dit gesprek nog een keer voeren besluiten we.
Voordat we aan tafel gaan loop ik naar de kamer van zoon en confronteer ook hem met het halflege olieflesje, hij kijkt me lachend aan en denkt  meteen  de schuldige aan te kunnen wijzen.

Aan tafel bespreken we dat we snappen dat het soms moeilijk is om de waarheid te vertellen. Ik leg uit dat ze beiden “verdacht” zijn omdat ze allebei op het “plaats delict” waren ten tijde van het gepleegde ‘delict’. De “politie”zal ze zo “verhoren” op hun kamer.  Een van hen is namelijk  de “dader”. Bij het woord politie wordt pleegkind wat bleek om de neus. Ik leg hem uit dat wij de politie zijn. Dat scheelt weer.
Terwijl de” verdachten” zich naar hun “cel” begeven heeft  “de politie” overleg over de feiten die nu op tafel liggen. Wij hebben de volgende feiten:

Pleegkind heeft in zich in het verleden veelvuldig schuldig gemaakt aan het leegknijpen van shampoo en zeepflessen, net als je even niet keek. Hij lijkt daarom in eerste instantie de schuldige te zijn. Maar bij pleegkind is vrij snel te zien of hij de schuldige is als je hem vraagt of hij iets gedaan heeft. Hij liet op de bank niet zien dat hij de schuldige was.

Bonusdochter heeft in het verleden bewezen heel goed  te kunnen liegen en, bonusdochter had tijdens het ontbijt verdacht vet haar, viel mij tijdens het ontbijt ineens op. En dat terwijl ze haar haar gisteravond gewassen had. Bonusdochter ging ook als laatste onder de douche.
Hierop concludeert zoon dat zij dan de schuldige moet zijn. Want zij zou het meteen gezegd hebben als de douche glad was. Bonusdochter vindt het namelijk net iets te vaak leuk om iets te vertellen over de andere gezinsleden wat ze niet even positief belicht… om het maar even zo te zeggen.

“Verhoor”

We besluiten om eerst bonusdochter aan het “verhoor” te onderwerpen.  Echtgenoot doet het woord en vraagt haar of ze op haar whiteboard wil schrijven of ze het gedaan heeft of niet.  Ze zegt: ” pap, ik vertel het liever”. ” Ga je gang “, zegt echtgenoot. “Pap, toen ik gisteravond ging douchen wilde ik even aan het flesje ruiken. Het is overigens niet mijn geur maar goed, nou en toen, toen liet ik het flesje vallen. Ik wist alleen niet dat er zoveel uit was.” Ik zeg: ” goh wat fijn dat je dit eerlijk vertelt”. Ze geeft aan dat ze het niet durfde te vertellen waar iedereen bij was. Dat snappen we. Daarom gingen we ook  apart met ze praten. Echtgenoot zegt: ” is er dan gisteravond misschien ook iets in je haar beland van die olie want je haar is zo vet ?”  “Ehhm , nou ja het kan dat er nog iets aan mijn handen zat voordat ik mijn haar ging wassen.”  “Nou ” zegt echtgenoot, misschien dan zo nog maar even een keertje extra je haar wassen he!”

Bonusdochter biedt haar excuses aan die we uiteraard aanvaarden. We lopen naar de kamer van de tweede “verdachte” die nu toch niet meer verdacht is. Echtgenoot doet wederom het woord en feliciteert hem met het feit dat hij niet de dader is en complimenteert hem met zijn eerlijkheid.  Uiteraard doe ik dat ook. Waarna hij nog even toevoegt: “ik weet niet eens wat dat spul is” .

Zo. Werd het toch nog een eerlijke zondag!

Sandy van Zeyl

Sandy van Zeyl

Sandy van Zeyl is 45 jaar en sinds een aantal jaar naast moeder ook bonusmoeder en pleegmoeder. Een samengesteld gezin, dus. Ze beleeft de verschillende moederrollen met veel plezier, maar, soms is het incasseren en heel creatief met je ouderschap omgaan. Dat zorgt dan ook weer voor hilarische momenten want in hun situatie is het nooit saai. Af en toe schrijf Sandy daar stukjes over. Om te relativeren en gewoon omdat ze dat leuk vind om te doen.

Naast Sandy bestaat het gezin uit haar man Jos, haar oudste dochter van 19 die inmiddels op kamers woont, haar zoon van 16 die thuis woont, de dochter van haar man van 11 jaar, die is elke twee weken een weekend en sinds 1,5 jaar een pleegzoon van 11 die bij hun woont en af en toe nog naar zijn ouders gaat. Een bont gezelschap dus met hier en daar een vleugje adhd, en nog wat meer dingetjes…..