**//sticky ads code//**

Ongeloof

Tijdens wat surfen op het net stuit ik op een nieuwsbericht dat mijn aandacht vraagt, het smeekt er bijna om. Huilend valt het op zijn knieën, zijn handen in elkaar gevouwen en het verlangen in zijn ogen. Het verlangen om waardering van zijn inhoud en respect voor zijn beknopte lengte. “Meisje sterft in wasmachine die broertje in gang zette”.

Toegegeven, het is geen aantrekkelijke titel die suggereert dat er een vrolijke inhoud volgt. Het is geen pakkende titel, eigenlijk wat lang en moeilijk te doorgronden. Toch wil ik het weten.

Een vierjarig meisje is op tragische wijze om het leven gekomen in Mission Viejo in de Amerikaanse staat Californië. Kayley was met haar broertje van 15 maanden aan het spelen en kroop in de wasmachine. De peuter duwde per ongeluk op een knopje en zette zo de wasmachine in gang. Het duurde maar liefst twee minuten voor haar moeder Kayley aantrof in de met water gevulde wasmachine, die al volop aan het draaien was. Alle hulp kwam te laat. De wasmachine kon met een druk op een knop aangezet worden en de bediening ervan stond slechts 75 cm boven de grond. Binnen het bereik van kleine kinderen dus met, door een ongelukkige samenloop van omstandigheden, een fatale afloop. 

Vol van verbijstering en ongeloof lees ik het artikel, en nog eens, en nog eens. Het wil er maar niet in bij mij,een kind in wasmachine. Vreemd misschien want het klinkt zo geloofwaardig. Ik mijn neefje gehaald. Nu heb ik alles geprobeerd, maar op welke manier dan ook, het duurde toch wel even voor ik mijn neefje van vijf in mijn wasmachine gepropt had. Dit ondanks het feit dat hij een behoorlijke krielkip is in vergelijking met de meeste kinderen van vier.‘In een droger zou het makkelijker gaan’ mopper ik geïrriteerd. Eindelijk na veel gedoe, geschreeuw, gestamp en geprotesteer hebben we het voor elkaar en kan mijn dochter van twee haar intrede doen. Zij is niet veel groter dan de gemiddelde peuter van anderhalf maar hopelijk wel iets krachtiger.

Weer een hoop gedoe want mevrouw krijgt het deurtje niet zo makkelijk dicht, het klemt wat en ze moet er een flinke mep tegen geven. Net als ze het bijltje erbij neer wil gooien slaagt zij in de opzet en daar staan we dan. Kleuter in de wasmachine, peuter wachtend op het vervolg. Nu staan we voor een nieuw dilemma, de knopjes zitten ver van de vloer, zoals bij elke wasmachine die ik ooit heb mogen zien. Om ons onderzoek toch enige vorm te geven heb ik mijn dochter toch maar opgetild en haar erop gewezen welk knopje zij precies moet hebben. Vol verwachting klopt ons hart.

De peuter lacht wat zenuwachtig en de kleuter schreeuwt om bevrijding. ‘die doen mama’ vraagt mijn dochter met haar liefste stemmetje en ze drukt op het knopje. De machine sputtert wat en we wachten op wat er gaat gebeuren. Het knopje knippert en onze teleurstelling steekt de kop op. Verdorrie, geen wasprogramma ingesteld en de machine weigert iedere vorm van medewerking.

De kleuter hebben wij bevrijd en beloond met een welverdiend snoepje, waar ze vrijwel alles voor overhebben. Onze test is voldaan en de geloofwaardigheid van bovenstaand artikel is niet groter geworden. Wat zou een mens bezielen om de schuld af te schuiven op een onschuldig kind.

Wat zou de wereld bezielen om zo snel te geloven?

ADHD – Fictieve werkelijkheid

ADHD – Fictieve werkelijkheid

Het is al enige tijd terug dat de geestelijke vader van Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder overleed. In 2009 blies de 87 jarige kinderpsycholoog zijn laatste adem uit. 7 maanden voor zijn dood geeft de psychiater zijn laatste interview. Hierin laat hij de woorden optekenen die de farmaceutische wereld op zijn kop zet.

‘ADHD nu is een perfect voorbeeld van een fictieve ziekte’…

Sinds 1968 baant de ‘ziekte van Eisenberg’ zich fanatiek een weg door de diagnostische handboeken van de medische wetenschap. Eerst als ‘hyperkinetische reactie van het kind zijn’ en niet veel later enkel nog onder de cryptische afkorting ADHD. Een omschrijving van een achterblijvende aandachtsfocus door hyperactieve onbalans.

Medicatie

De Stichting Farmaceutische Kerngetallen becijferde dat in Nederland het aantal gebruikers van ADHD medicatie tussen 2005 en 2011 was toegenomen van 70.000 tot 200.000, een bijna drievoudige stijging. Wereldwijd was in eenzelfde periode die stijging gemiddeld vijfvoudig.

Momenteel zet de stijging van gebruik van ADHD Medicatie nog steeds door en is er vastgesteld dat het gebruik in Nederland – sinds 1998 – is vervijfvoudigd en de stijging zet nog steeds door.

Big Pharma verdient er, na de bekentenis van Eisenberg, minder aan. Daarentegen ontvangen de artsen en psychologen een mooie bonus voor het voorschrijven van minder bekende merken ADHD medicatie.

Leon Eisenberg echter, sprak zijn woorden, liet ze optekenen en overleed. De wereld verward aan haar lot overlatend. De wereld suggereert, neemt aan en schreeuwt. Zij schreeuwt over luie ouders met Ritalin als opvoeder. Zij schreeuwt over aandachttrekkers en handenbinders, over etters die een pak slaag nodig hebben. Maar niemand weet wat Eisenberg nu eigenlijk wilde vertellen, dat was waarschijnlijk ook zijn bedoeling. Wie wil er nu niet sterven op een goede leeftijd om woorden te spreken die na je sterven de wereld een meter doen verplaatsen van haar ligging in het Universum. Chapeau voor Leon Eisenberg.

Diagnose

Ook ik geloof niet in de huidige vorm van ADHD. Waar een kind eerder nog 8 van de 10, door Big Pharma, vastgestelde symptomen moest hebben, daar hoefde men enkele jaren later nog maar 5 of 6 zes van de symptomen te hebben en soms is zelfs 1 vermoedelijk symptoom al genoeg.

In 85% van de huidige ADHD gevallen hebben we het inderdaad over niets meer dan ongemotiveerde, drukke etterbakjes. Kleine monsters die de wereld als hun koninkrijk beschouwen. Deugnieten die net even teveel vrijheid, cola, suiker en/of kleurstoffen binnen krijgen. In 85% van de gevallen.

Dan blijft er welgeteld nog 15% over. Een percentage dat ook nog verbazend hoog is. 15% waarvan de ouders ten einde raad zijn. Waar het huis gedomineerd wordt door een kind dat niet anders kan maar wel anders wil. Een kind dat 10 van de 10 symptomen vertoont.

15% waarvan een hersenscan binnen 20 minuten een afwijking in de elektrische activiteit van de hersenen zal aantonen.

Zelf denk ik dat er in de farmaceutische wereld een grote angst bestaat voor een kern van waarheid in de woorden van de oervader van ADHD. Zouden zij anders niet alle diagnoses bevestigen met een hersenscan alvorens de kinderen vol te pompen met Ritalin oftewel kindercrack?

 

Ik wil, ik wil, ik wil

Ik wil gillen, schreeuwen en huilen wanneer ik mijn zin niet krijg. Laat mij met deuren slaan en tegen kasten schoppen, als het even niet wil lukken. Ik wil tegen de mevrouw van incasso gillen, puur omdat haar antwoord nee is. Ik wil rollen door het zand in wind, regen en in zonneschijn. Mijn snotneus afvegen aan jouw trui en dan heel hard lachen. Ik wil geen besef van geld en werk maar gewoon een ijsje.

Ik wil mensen zien. Geen negers, moslims, blanken, vluchtelingen, dikzakken en gratenbalen. Ik wil gewoon heel simpel mensen zien. Naar die mensen wil ik rennen en heel hard roepen ‘ kom boksen’, en die mensen spelen mee zonder mij naar de eerste hulp te slaan. Ik wil dan heel hard ‘poep!’ roepen en nog harder wegrennen, terwijl ik mijn tong uitsteek. Ik wil alleen maar mensen zien zonder angst voor wat ze kunnen doen. Ik wil geen weet van ontvoeringen, verkrachtingen en moord. Die woorden wil ik niet kennen. Ik wil geloven dat alleen de troetelbeertjes in de wolken wonen.

Ik wil dat mijn grootste zorg is hoeveel chocolaatjes ik vandaag zal eten. Zal de poppenhoek wel vrij zijn, en ga ik nog naar de speeltuin. Ik wil me druk maken om een winkelwagentje, in een winkel waar ik gratis pakjes drinken krijg. Ik wil een kwartier zoeken naar het juiste snoepje, want ik heb tijd genoeg.

Ik wil zeggen dat het jouw schuld is, als ik weer eens op mijn bek ga, en dan toch een kusje krijgen. Ik wil dikke knuffels wanneer ik onredelijk ben, en dan stiekem in je neus bijten.

Ik wil dat je me waarschuwt als ik fouten maak. Dat je me tegenhoudt voordat ik val. Ik wil dat je streng bent zodat ik niet onderuit zal gaan. Ik wil roepen dat ik toch niet val. En als ik dan toch weer huilend op de grond lig dan wil ik een snoepje voor de pijn.