In bad

Oke, meisjes. Beloofd is beloofd. Het is nu 19.00 uur. Jullie hebben vandaag goed geluisterd. Als beloning mogen jullie lekker in bad”.
Gejuich weerklinkt in de woonkamer. Twee meisjes springen twee gaten in de lucht; waarna ze zich een weg naar de douche sprintten.

Bom, bom, bom, bom; de buren krijgen weer een extra gratis geluidsgolf van onze trap door 2 enthousiaste meiden.
Boven aangekomen kleden de meisjes zich binnen 1 minuut uit en duiken de douche in.
Ho, ho, ho,” roep ik. “Niet zo snel !”.
Mag ik eerst het bad even aanzetten?”
Gelukkig staat de verwarming op de douche lekker hoog als ik de stop in het bad doe. De meisjes zullen geen kou vatten. Badschuim erin. Kraan op de juiste temperatuur. En gaan met het water…
Ongeduldig wachtten de meisjes op het moment dat ze het bad mogen betreden.
Pap, vergeet je de ‘spullen’ niet?” vraagt mijn jongste dochter.
Oh, je bedoelt de plastic doos?”, vraag ik.
Ja”, zegt ze.
We hebben een plastic doosje op de zoldertrap staan, waar de ‘spullen’ inzitten die altijd in bad MOETEN.
Dan praat je over plastic poppetjes, bekertjes, lepeltjes e.d.
Heel erg belangrijk; dus dat MOET in bad.
We hebben 2 dochters met heel veel fantasie. Ze kunnen zich heerlijk uitleven in bad. Hele avonturen met de inhoud van de ‘plastic doos’. GTST is er niks bij.
‘Meisjes, probeer het water in bad te houden. Beloven jullie dat?’.
In koor:’ Oke, papa’.

Ik loop de badkamer uit en blijf in de buurt.
De fantasie gaat weer de vrije loop:
Ik hoor de welbekende piep stemmetjes van mijn dochters; bad-poppetjes-achtervolgingen; imitaties van TV figuren; ‘K3 gaat zwemmen’; ‘Met onze klas naar zee’, juf imitaties, en nog veel meer.

Na een kwartier kijk ik eens om de hoek.
‘Is alles goed hier?’
‘Ja hoor, papa’.
‘Mooi, de douche is nog droog. Tot zo’.
Ik loop weg en kom een kwartier later weer terug.

Ik betreed de badkamer en voel mijn sokken nat worden. Hier is iets misgegaan…
Ik roep: ‘Meisjes !’.
Er lijkt een tsunami door de douche gegaan te zijn.
Natte handdoeken hangen doordrenkt erbij.
Het douchematje is 1 geworden met de vloer.
De toiletrol is twee keer zo dik geworden.
De ‘spullen’ drijven vrolijk als bootjes over de douchevloer.
Zo extreem heb ik het nog niet meegemaakt.

Ik roep: ‘Wat is hier gebeurd?’
‘Ja sorry, papa. Maar we hebben wel lekker gelachen’.
Ik zucht.
Na het bad liggen de meisjes op bed. Lekker schoon; de haren gewassen.
Dankbaar zegt mijn oudste dochter: ‘Bedankt pap. We vonden het bad heel leuk’.
Ik geef haar een kus en zeg: ‘Welterusten’.

Een nieuwe paardenstaart

Mijn jongste dochter kwam uit school en haar haren waren een beetje verfomfaaid. Ze heeft lange steile blonde haren. Ze draagt haar haar in een staart met een elastiekje. Na een ochtend school laat de strakheid van die staart vaak te wensen over.

Dus wij als ouders maken dan een nieuwe staart voor haar.
Dan kan ze ’s middags met een strakke mooie staart weer naar school. Voor de laatste 2 uurtjes van de schooldag.

Het is winter en de verwarming staat aan in de woonkamer. Door de droge lucht heb je kans op statisch geladen haar. Elektriciteit.
Iedereen kent het wel: dan springt het haar omhoog, opzij of alle kanten op.

Zo ook bij mijn dochter. Het elastiek ging uit haar haren en het haar sprong even later vrolijk in het wilde weg. Mijn vriendin en ik moesten spontaan lachen.
Niet wetende waarom wij moesten lachen vroeg mijn dochter verbaasd: ‘Waarom lachen jullie?’
Ik: ‘Omdat je springharen hebt !’

Mijn dochter dook geschrokken naar voren en ging met beide handen hevig door haar haren heen wrijven.
‘Wat doe je nou?’, vroeg ik.
‘Ik wil geen sprinkhanen in mijn haar, papa‘.

verfomfaaid. Ze heeft lange steile blonde haren. haar omhoog, opzij of alle kanten op.

‘Ik heb een hekel aan school’, zegt mijn dochter

Ze is acht. Sorry, achtenhalf. Elke schoolmorgen roepen we vriendelijk tegen haar: ‘Goedemorgen schat, lekker opstaan’. En elke schoolmorgen antwoord ze mokkend, boos en demonstratief: ‘ja’. Dan gooit ze haar dekbed over haar gezicht met de woorden: ‘Ik ben nog zo moe, papa’. Of: ‘Het bedje is nog zo lekker warm’…
Haar zus kleedt zich intussen aan en gaat naar beneden.
Zijzelf maakt zelfs nog geen aanstalten om haar ogen te openen.   Ik kom binnen en zeg tegen haar: ‘Je kleren liggen al klaar. Kom op schat. Opstaan’.
Even zie ik een kruin bewegen boven het dekbed, maar dat is het dan. De diva wil nog steeds niet in beweging komen.
‘Je moet naar school, schat. Kom op, even overeind komen’.
‘Maar papa’, ‘Ik heb een hekel aan school’, zegt ze.
Ik heb nog steeds haar gezicht niet gezien. Ik zit tegen een voorhoofd aan te praten: ‘Dat valt wel mee’, zeg ik. ‘School heeft ook zijn leuke dingen’.
‘Welke dan?’, vraagt mijn dochter met een norse ondertoon. Goede vraag; waar ik toch even over na moet denken. Ik zeg: ‘Nou, gym vindt je toch leuk?’ ‘Maar dat hebben we vandaag niet’, zegt ze. Even tijdelijk monddood gemaakt zeg ik tegen haar: ‘Nou, kom op schat. We zitten beneden al op jou te wachten’.

Ik ga naar beneden en loop een kwartier later terug naar boven. Hoever zal ze zijn? Waarschijnlijk ietsjes verder dan net… Ik loop haar kamer binnen.
Ze zit in bed. Eindelijk. Haar kleertjes binnen handbereik. Op haar dooie gemak kleedt Mevrouw zich aan. Haar ogen zijn nu half open. Ze gaapt een keer en zegt tegen mij: ‘Moet ik nu alweer deze blauwe sweater aan?’. ‘Trek nu maar aan’, zeg ik.
Mijn geduld begint af te nemen.
‘Maar deze had ik gisteren ook al aan’, zegt mijn dochter met een boze blik rijp voor een Oscar nominatie.
‘Ik zie je wel beneden. Tot zo’, zeg ik.
‘Kun je mij niet even meehelpen, papa?’, vraagt ze een beetje zielig uitdagend.
‘Nee, dat kun je heel goed zelf’, zeg ik en druip af.

Als Hare Majesteit dan eindelijk strompelend beneden komt, kan er uiteraard geen lachje vanaf. Ze gaat achter haar boterham zitten en zegt niks. Ongeveer 5 minuten kijkt ze chagrijnig voor zich uit voordat ze een poging doet om een hap te nemen van de boterham.

Er is altijd wel iets niet goed: Of de boterham smaakt niet; of haar zus (die tegenover zit) maakt een ‘raar’ geluidje; of papa is veel te sloom; of de stoel is niet goed aangeschoven…
Prinses ochtendhumeur.KEn je
Mevrouwtje van acht. Eh, achtenhalf.

beeld: jmouders