Contact met mijn hoog sensitieve baby

Contact met mijn hoog sensitieve baby

Het is alweer ruim 23 jaar geleden dat ik mijn eerste kind op de wereld zette. Een prachtige zoon van iets meer dan 8 pond. Wat was hij welkom en wat voelde ik me rijk!

Kort voor de geboorte hadden we de sleutel van ons nieuwe huis gekregen. Er moest veel aan het huis gebeuren. Ik zorgde als hoog zwangere voor de hapjes en de drankjes. Voor mij heel relaxed.

Drie weken na de geboorte stond de verhuizing gepland. Ook daar was ik logischerwijs van gevrijwaard. Ik was druk met mijn zoontje, de borstvoeding en natuurlijk het herstellen. De eerste nacht in het nieuwe huis zal ik niet vergeten. Gelukkig in ons eigen bed, maar tussen de nog uit te pakken dozen. Onwennig, onrustig en zoekend tussen de dozen brachten we de eerste tijd door. Nou moet je ook weten dat het weer destijds ook bepaald niet meewerkte. Tijdens de bevalling en kraamtijd vielen de mussen dood van het dak, maar de weken erna regende het aan één stuk door. Ik kon dus niet naar buiten om een heerlijke wandeling te maken. En daar begon mijn onrust, met als resultaat dat mijn zoontje huilde en huilde. Ik werd er soms radeloos van. Hij overstrekte zich, dronk snel, spuugde veel en slapen ho maar.

Hele dagen liep ik met hem op de arm of in een draagzak. Ik wilde hem graag dichtbij me hebben en houden, want dan ging het goed. Vanwege de darmkrampjes hield ik rekening met wat ik at, want ik gaf borstvoeding. Dus geen uien, knoflook, paprika, krentenwegge en melk, maar soja producten en gewoon Hollandse kost. Ik deed er alles aan en voelde me daar goed bij. Veel tijd voor het uitpakken en inrichten was er niet. Ook de kraamvisites gingen door en niet te vergeten het ‘buurt maken’ want we waren per slot van rekening nieuwkomers.

Ik herinner me nog een kraamvisite van een familielid. Mijn zoontje was die dag ook onrustig en ik hoopte maar dat hij ging slapen. Helaas, hij huilde aan één stuk door. Ik kreeg goed bedoeld advies: “ Laat maar huilen, dat is goed voor zijn longen.” En daar zat ik met kromme tenen. De hele avond hoorde ik geen woord van wat er verteld werd. Ik was zo in tweestrijd, het voelde zo niet goed om hem zo te laten huilen. Dit werd, achteraf, voor mij een keerpunt. Ik sprak met mezelf af dat ik dit nooit meer zo zou doen. Huilen betekende vanaf dat moment ‘ik wil bij je zijn’ en niets anders. Wat een ander er ook van vond.

Hooggevoeligheid

Heel veel jaren later ontdekte ik mijn hooggevoeligheid en die van mijn zoon. Met de wetenschap van nu is het voor ons destijds een ongelooflijk hectische tijd geweest. Alle stress die ik had na de verhuizing plus de onzekerheid van een versbakken, onervaren en hooggevoelige moeder was voor mij en zeker voor mijn zoontje echt  te veel. Hoe anders kan een pasgeboren hoog sensitieve baby reageren dan met huilen en buikkrampen. Mijn stress kwam zo bij hem binnen, waar moest hij deze overprikkeling laten?

Onderschat dus een hoog sensitieve baby niet. Ze pikken elke stemming op. Ze leren en onthouden.
Meer over hoog sensitieve baby’s in een volgend blog met handige tips voor jou als ouder.

Waarom vlucht dit kind?

Waarom vlucht dit kind?

Ik word gebeld door een bezorgde moeder. Zij maakt zich ongerust over haar zoontje van 8 jaar. Het probleem is dat hij veelal wel naar school gaat, maar dagelijks met enige regelmaat niet in de klas aanwezig is. Hij vertoeft overal en nergens in en buiten het schoolgebouw. Regelmatig worden de ouders gebeld om hun kind op te halen. De situatie verergert met de dag.

Hulpvragen:

  • Waarom vlucht dit kind?
  • Is hij hooggevoelig?
  • Hoe pakken we dit aan?

In gesprek
Na het eerste bezoek in mijn praktijk kan ik de eerste twee vragen beantwoorden. Het blijkt namelijk dat deze jongen absoluut hooggevoelig is, een zeer krachtig karakter heeft en als een indigo – want dat is  hij-  aan de directe wereld om hem heen iets te vertellen heeft.

Autoriteit

In gesprek met hem wordt mij duidelijk dat hij uit de klas vlucht omdat er sprake is van een machtsstrijd. De leerkracht ziet hij als een echte autoriteit; er wordt niet naar hem vanuit respect geluisterd. Er worden dingen gezegd die niet kloppen, gehandeld uit onmacht en afspraken niet nagekomen. Hier heeft hij veel last van. Zelfs zoveel dat hij vlucht en dus niet in de klas aanwezig kan zijn.

Verandering

Dit indigo kind heeft veel kracht en bovendien lef om net zo lang door te gaan totdat er wat veranderd. Hij zal dus net zolang dit gedrag vertonen totdat een verandering bewerkstelligd is. Welke verandering? Het zien en gezien worden als mens vanuit respect.

Resultaat

En dat is in dit geval goed gelukt. Door het blijvende vluchtgedrag zat school met de handen in het haar. Een logisch gevolg is dat er communicatie op gang moest komen tussen ouders en school. Vele gesprekken, mailwisselingen hebben plaatsgevonden tussen ouders, school en mij als tussenpersoon. Er is verbinding gezocht en er ontstond een betere verhouding, waardoor deze jongen weer normaal naar school gaat, weliswaar in een andere groep.

Wat is een indigo?

Vanuit de web definitie wordt geschreven:
“En type kinderen, geboren in de laatste 40 jaar, met ongewone vermogens, waarvan de zielen geïncarneerd zijn met het doel de mensheid te helpen in deze tijd van transformatie. ( soms nieuwe-tijds kinderen genoemd)”

Naast het prachtige doel wat ze hebben en nastreven verwerken deze kinderen informatie niet op dezelfde manier als andere kinderen. Vaak worden deze kinderen gediagnosticeerd met leermoeilijkheden, ADHD, ADD. Ze hebben veelal moeilijkheden op school. Het zijn visueel ingestelde kinderen en functioneren het best wanneer ze kunnen zien en ervaren waarover ze leren.

Wat zijn de eigenschappen van een indigo?

Al hoewel ik er niet van hou om kinderen in hokjes te stoppen, wil ik hieronder graag wat meer informatie geven over de eigenschappen die een indigo typeren.

  • Deze kinderen hebben problemen met absolute autoriteiten (macht om macht, zonder verklaring of keuze)
  • Ze raken gefrustreerd van (oude) systemen die ritueel zijn ingesteld. Er is geen ruimte voor inbreng en hun fantastische ideeën.
  • Deze kinderen zien vaak hoe de dingen beter en anders kunnen worden gedaan.
  • Het zijn systeem brekers! Geef ze de ruimte.
  • Ze laten weten wat ze willen en uiten dat ook, zonder schaamte of schuldgevoel.
  • Ze zijn niet gevoelig voor woorden als: “ ..wacht maar tot ….het hoort, dan….”
  • School is vaak bijzonder moeilijk voor hen omdat ze niet in dat systeem passen.
  • Ze worden geboren met het gevoel van “Koninklijkheid”. Dat is wat ze ook vaak heel ver brengt. Dat is hun missie.
  • Ze lijken vaak asociaal, maar zorgen door hun vasthoudendheid voor een verandering. Het zijn enorme doorzetters.
Ken jij de superpower van jouw kind?

Ken jij de superpower van jouw kind?

Wanneer je kinderen observeert, zie je al snel een heleboel mooie eigenschappen. Vaak zijn die mooie eigenschappen de pareltjes, daar waar je als ouder terecht zo trots op bent. Dat staat op foto’s en wordt verteld aan familie en vrienden of misschien zelfs op Facebook geplaatst. Je kunt er geen genoeg van krijgen. Heel goed!

Wellicht merk je ook de minder mooie eigenschappen op. Deze eigenschappen vertel je meestal niet en houd je voor je. Je loopt er niet mee te koop en je hoopt maar dat “het snel over is”. Soms negeer je het misschien wel. Waarom eigenlijk? Schaam jij je voor die eigenschappen van je kind en/of denk je wellicht dat jouw kind de enige is die dat laat zien? Of denk je dat je niet capabel bent als ouder?

Leer de superpower van jouw kind kennen

Ik zal je snel uit de brand helpen. Wanneer je een hooggevoelig- of nieuwetijdskind hebt, kom je voor “andere uitdagingen” te staan. Jouw kind hobbelt (meestal) niet mee met de groep. Jouw kind reageert anders dan het “doorsnee kind”. Zo is het ook bedoeld!

Raar?

 Nou nee, totaal niet. Jouw kind weet diep van binnen hoe het mag handelen, sterker nog moet handelen. Het reageert niet zo maar, het heeft een reden. De hooggevoelige – nieuwetijdskinderen zijn er om het een en ander te veranderen. Ze zorgen voor beweging, soms revolutionair, door vast te houden aan hun gedrag. Deze kinderen bezitten een superpower!

Enkele voorbeelden zijn:

  • niet praten, zich afsluiten
  • negeren van opdrachten/regels
  • fysiek reageren
  • minder presteren
  • eigenwijs zijn/ iets op hun eigen manier willen doen
  • ruzie zoeken/confrontatie aangaan
  • slaapproblemen
  • aan je hangen/claimen/steun zoeken
  • huilerig
  • onzeker

Maar weet je dat dit de echte parels zijn!

 Wanneer een kind kortdurend iets van bovenstaand gedrag laat zien, gebeurt er meestal niet zo veel. Het lost zich meestal snel weer op. Maar de nieuwetijdskinderen zijn echte aanhouders en deinzen nergens voor terug. Ze gaan door voor het beste resultaat, namelijk een verandering. Want wanneer dit gedrag aanhoudt, moet je er als ouder of begeleider iets mee. En dat is precies de bedoeling!

Wat willen deze kinderen nu eigenlijk?

Heel simpel, iets wat wij allemaal willen namelijk respect en erkenning. Respect is voor deze groep kinderen een heel groot woord. Behandel ze zoals je zelf behandeld wilt worden. Sta open voor hun ideeën, vraag hoe zij het zien en luister naar elk woord. Als opvoeder kies je vervolgens wat je ermee doet; jij kijkt of het binnen jouw kaders past. Je zult merken dat het kind veel meer ontspannen is en ruimte voelt, omdat het gehoord wordt. Laat je kind dus meedenken bij problemen. Stop met het denken voor deze kinderen. Je zult versteld staan wat ze weten en hoe zij dingen graag opgelost zien. Ons “oude denken”, handelen en straffen past niet meer in deze tijd en bij deze kinderen. Laat dat los en kijk wat jouw kind nodig heeft.

Waardering

Wanneer je een kind vanuit respect benadert, zul je zien dat alles verandert. Dus ook jij! Vergeet niet hun geweldige oplossingen en ideeën te belonen met een knuffel, big smile en veel waardering. Want dat hebben ze meer dan verdiend.

Op bezoek bij Teun

Op bezoek bij Teun

Het is een prachtige dag in februari. Vandaag heb ik een afspraak op de school van Teun.

Teun is 6 jaar  zit in groep 3, is hooggevoelig en een nieuwetijdskind. Een aantal weken geleden kwam hij voor het eerst in mijn praktijk. Teun deed mijn praktijknaam direct eer aan. Al vanaf de eerste minuut kwam hij als een echt “Twinkelster” binnen. Teun is namelijk een ster in vertellen. Wanneer hij eenmaal begint te praten, gebeurt er wat. Zijn ogen gaan twinkelen. Daar word je toch blij van!

Al snel vertelt Teun hoe hij de wereld ziet. Het wordt mij direct duidelijk dat hij weet wat hij wil, namelijk koning worden. Iedereen heeft een plek in zijn land en mag doen waar hij blij van wordt. Het is geweldig om te horen, hoe hij de dingen bekijkt en inricht in zijn land. Daar heeft hij over nagedacht. Ook over de school in zijn land genaamd ‘De blije t-rex’. “Het is een school voor gevoelige kinderen, maar ook gewone kinderen mogen er komen. Op deze school beginnen ze met de minder leuke dingen zoals leren lezen en schrijven. Dat is dan kort want daarna mogen ze wat leuks doen ( zelf kiezen). Als je moeite hebt met iets dan komen ze je meteen helpen en blijven ze bij je zitten net zolang totdat je het snapt. Niemand is dom en er wordt niet gepest op school”, aldus Teun.

Alleen in Nederland is de wereld zo anders. Daar MOET hij naar school en allemaal moeilijke dingen doen. Daar heeft Teun moeite mee. Hij heeft hulp nodig en deze hulp heeft hij meer dan verdiend!

Vandaag ga ik dus op pad voor Teun. Ik heb er zin in! Wanneer hij hoort dat ik meega naar zijn school, zijn juf en begeleiders geeft hij thuis een prachtig signaal af. Hij voelt zich gesteund door zijn “onderdanen”. In dit geval kan hij het niet alleen. En ik help hem daar graag bij!

Nieuwetijds- en hooggevoelige kinderen zijn er in vele soorten en maten. Elk kind heeft een eigen missie. Deze missies zorgen voor grote veranderingen in zowel de thuis- als de schoolsituatie. In de praktijk blijkt dat de ‘kinderen van nu’ niet meer in het schoolsysteem passen. Ook de opvoeding vraagt om een andere aanpak. Deze kinderen vragen dus om andere oplossingen.

Belangrijk is om uit te gaan van het kind. Wat heeft hij/zij nodig, waar is het goed in, wat is zijn/haar kracht. Wanneer deze kracht het vertrekpunt is, we het woord TIJD vergeten en deze kinderen de tijd gunnen, we bovendien vertrouwen op hun wijsheid en geloven in hun kunnen, zullen er wonderen gebeuren. Let maar op!

Contact met opa

Contact met opa

Hooggevoelige kinderen en de dood

Het is 10 november 2001. Mijn vader is deze week overleden en deze dag nemen we met de familie en dierbaren afscheid van hem. Gijs, mijn jongste zoon van 4 jaar, loopt samen met zijn neefjes en nichtje naar zijn laatste rustplaats.

Wanneer de ceremonie klaar is, lopen we met z’n allen terug. Gijs loopt samen met ons helemaal achteraan. Hij is wat onrustig en kijkt steeds achterom, terwijl ik op dat moment in gedachten verzonken ben. Opeens zegt hij:” Opa loopt achter ons aan!” Ik ben gelijk uit mijn gedachten en met volle aandacht bij mijn kind en zijn woorden. Ik vraag hem: “ Hoe bedoel je?” Hij herhaalt zijn zin en kijkt nogmaals achterom. Een ding is mij direct duidelijk, ook al zie ik niets, ik geloof hem! Sterker nog, ik weet dat het klopt. We lopen al pratende door. “Wat wil opa?”, vraag ik Gijs. “ Opa wil met ons mee. Hij loopt met meerdere mensen achter ons aan.” Dan moeten we het gesprek even laten rusten, want de plicht als dochter roept mij.

Wanneer we aan het einde van de dag naar huis rijden en met de auto op de oprit staan, begint Gijs helemaal in paniek te gillen. Duidelijk is dat hij niet het huis in wil, voordat alle lampen in het hele huis aan zijn. Met grote ogen zit hij achterin de auto. Dit gedrag ken ik niet van hem, ik heb hem nog nooit zo angstig gezien. Op de vraag waarom alle lampen aan moeten, antwoordt hij: “ Opa is in huis met allemaal andere mannen”.

Nou is mijn vader plotseling overleden, hij is snel heen gegaan. Geen tijd van afscheid nemen voor hem en ons. Voor Gijs eerst moeilijk te bevatten en ook eigenlijk weer niet, want opa is gewoon nog steeds aanwezig!

Ik stap de auto uit en ga het huis verlichten. Ook bij mij spookt er van alles door mijn hoofd. Lastig is dat ik niets zie, maar wel weet dat het gewoon klopt. Ik neem Gijs heel serieus! Ik haal hem uit de auto en loop samen met hem naar binnen. We gaan op de bank zitten en ik geef hem tijd en ruimte, om te laten komen wat er komen mag. Er gebeurt die avond niets meer. Ik blijf bij hem, geef hem veiligheid. Uiteindelijk valt hij in mijn armen in slaap. Ik realiseer me dat het voor hem een enerverende dag was en – achteraf –  het begin van mijn spirituele reis.

Nieuwetijdskinderen kunnen paranormale ervaringen hebben. Ze kunnen zien, horen, voelen, ruiken, proeven en weten. Gijs had hier een eerste voor mij merkbare ervaring met zijn overleden opa. Dit was ook voor hem het begin van een bijzondere reis met zijn opaatje. Hierna volgden namelijk nog vele contactmomenten. Opa kwam regelmatig bij hem op bezoek.

Gijs had op aarde een bijzondere band met hem. Opa begreep hem helemaal en samen ondernamen ze bijzondere activiteiten. Eenmaal in een andere dimensie schrok Gijs niet van zijn aanwezigheid, maar vooral van “die anderen” die ook mee kwamen. Dat was heftig, heel heftig. Ik heb ’s nachts heel wat met hem gezeten. Soms rustig, soms in paniek. Gijs zag, hoorde en wist. Gijs deed wijze uitspraken voor zijn leeftijd.

Het is belangrijk voor deze kinderen dat je naar ze luistert en ze serieus neemt. Laat ze vertellen wat ze zien en vraag hoe het voelt. Kan het kind het op dat moment aan, wil het dit toestaan? Wanneer het onveilig voelt mag je liefdevol vragen of deze zielen het kind de ruimte willen geven door weg te gaan. Voelt het goed, dan kan er contact zijn.