**//sticky ads code//**
Vanuit het perspectief van een hooggevoelig kind

Vanuit het perspectief van een hooggevoelig kind

Hoe beleeft een hooggevoelig kind een dag?  In haar praktijk Twinkelster begeleidt Maureen van de Lustgraaf vele kinderen waarvan de hoofdjes vol zitten. Voor deze kinderen is het vaak moeilijk om goed te functioneren in de dagelijkse situaties thuis en op school.

In deze column deelt ze een verhaal welke een duidelijk beeld geeft van de ervaringen van de eerste ochtenduren van een hooggevoelig kind.

Het is maandagochtend 07.00 uur.

Tijd om op te staan. Ik word gewekt, maar eigenlijk wil ik nog even blijven liggen. Ik kan niet ineens opstaan, heb tijd nodig om wakker te worden. Bovendien willen mijn ogen gewoon niet open. Ik blijf nog even liggen.

Ineens hoor ik hard mijn naam. Oeps, nou is het menens. Ik moet er nu uit. Ik was me, kleed me snel aan en ga naar beneden. Mijn ontbijt staat klaar, maar ik krijg geen hap door mijn keel. Ik laat het staan, tot grote frustratie van mijn moeder. Even word ik onzeker en bang.

Samen met mijn zus loop ik naar school. Op het schoolplein ga ik nog even buiten spelen totdat we naar binnen mogen. Om 8.30 uur precies lopen we met z’n allen de klas in. Er zijn een aantal kinderen die haast hebben. Ik word gewoon aan de kant geduwd! Ik begrijp niet waarom deze kinderen zo doen. Het is toch niet aardig….ze kunnen toch gewoon op hun beurt wachten? Ik laat ze maar voor.

Wanneer ik de klas in loop, hoor ik de juf schreeuwen tegen de “gehaaste” jongens. Ik schrik en doe mijn handen op mijn oren. Ik wil dit niet horen. Tegelijkertijd krijg ik een raar gevoel in mijn buik. Ik probeer zo onopvallend en rustig mogelijk te gaan zitten. Ik houd me gedeisd en ben bang. Die gehaaste jongens lachen de juf gewoon uit. Wat akelig!

Wanneer ik goed naar de juf kijk, zie ik dat ze een knalrood hoofd heeft en een verdrietige blik in haar ogen. De juf is zenuwachtig en weet even niet wat ze moet doen volgens mij. Om haar heen zie ik allemaal felle kleuren. Ik vind het heel naar om te zien en kijk maar even de andere kant op. Ik voel me ongemakkelijk en krijg buikpijn.

Vol hoofd

Mijn hoofd zit nu al vol merk ik. Vol met woorden, boosheid, frustratie van anderen, kleuren, haasten, bah! Ik ga in gedachten even proberen om in mijn hoofd te zoeken, hoe ik alles een plekje ga geven, zodat het rustiger wordt. Terwijl ik alles aan het ‘parkeren’ ben, hoor ik opeens mijn naam. Ik schrik….o jee…had ik iets niet gehoord? Ik kijk om me heen. Iedereen heeft zijn leesboek voor zich, behalve ik. Snel open ik mijn kastje, pak mijn leesboek en open het. Ik begin te lezen, maar hoe ik ook mijn best doe, ik weet niet wat ik lees. Mijn hoofd zit nog steeds vol, er kan niets meer bij. Ik ga nog harder mijn best doen, want ik wil de juf niet teleurstellen. Ze ziet er namelijk nog steeds boos en verdrietig uit.

Wat ik ook probeer, het lukt niet. Ik zit zo vol. Zal ik even naar de wc gaan, dat helpt meestal wel. Zachtjes sta ik op en loop naar het stoplicht en zet het op rood. Terwijl ik de deurklink omlaag doe, hoor ik ineens…” Wat ga jij doen?” . Zachtjes antwoord ik dat ik naar de wc moet. Ik krijg te horen dat het niet mag omdat ik net op school ben, dus ga ik maar weer zitten. Wat voel ik me vervelend. Mijn hoofd begint te bonken en mijn buikpijn is nog erger geworden. Stilletjes hoop ik dat het snel pauze is.

Hooggevoeligheid & een vol hoofd

Wanneer een kind (hoog) gevoelig is voor omgevingsfactoren zal het snel vol kunnen lopen. Ervaring leert dat het een valkuil is om uiterlijke kenmerken van informatieverwerkingsproblemen en hooggevoeligheid als onwil te interpreteren. Er is eerder sprake van onvermogen dan van onwil.

Wat kun je als ouder doen?

Neem je kind bij de hand en ga als ouder op zoek naar een manier om er achter te komen hoe het in het hoofd van je kind werkt, waardoor het vol raakt en wat het nodig heeft om het leeg te maken.

Maureen: “In mijn praktijk adviseer ik ouders en kinderen. Ik vind het belangrijk om kinderen te leren contact te maken met hun eigen lichaam, zodat ze opmerken wanneer het hoofd vol loopt. Ook geef ik ze praktische tips mee naar huis.”

 

Grote kans dat jouw kind bij Generatie Z hoort!

Grote kans dat jouw kind bij Generatie Z hoort!

Al eens van gehoord van Generatie Z? Nee?
Dit zijn de kinderen geboren vanaf ongeveer 1995 tot 2012. Grote kans dat jouw kind daar ook bij hoort. Klopt dit? Dan vraag je je misschien af: ‘ Wat is Generatie Z? en ‘Wat kan/mag ik er als ouder mee?’

Wie is Generatie Z

De groep kinderen geboren tussen 1995 – 2012 behoren tot de generatie die onder totaal andere levensomstandigheden opgroeien dan ooit tevoren. Vanaf de jaren ’90 heeft de techniek zich in een razend tempo ontwikkeld. Niet voor niets. Opvallend is dat deze generatie hier vaak vanaf de eerste minuut fantastisch mee om weet te gaan. Ze groeien op met mobiele telefoons, andere apparaten zoals Ipad, X-boxen en ga zo maar door. Deze generatie weet niet beter dan dat: het geld uit de muur komt , alles op internet is op te zoeken en apparaten te bedienen zijn door een druk op de knop. Een totaal ander uitgangspunt dan andere generaties. Waaraan kun je Generatie Z herkennen?

Een generatie met speciale kwaliteiten

Generatie Z heeft een, vaak totaal!, andere levensvisie. Wellicht is je dat als ouder al opgevallen en worstel je daarmee. Misschien bots je tegen het feit aan dat ze continue op een van de apparaten zitten en daarmee in jouw ogen ‘hun tijd verdoen’. Ze zijn er vaak niet van af te slaan. Herkenbaar?

Wat zijn de belangrijkste kenmerken van deze generatie kinderen:

  • Ze zijn autonoom
  • En toekomstgericht
  • Ze hebben veel wijsheid
  • Netwerken is ‘hun leven’, ze zijn er super bedreven in
  • Ze zijn zeer loyaal aan zichzelf!
  • Hebben niets met macht, kracht en hiërarchie, maar alles met respect krijgen, geven en verdienen
  • Kunnen niets met het ‘ IK vertel en JIJ luistert systeem’. Ze haken direct af en noemen het saai
  • Ze zijn maatschappelijk betrokken en hebben fantastische ideeën
  • Deze groep heeft niets/weinig met het begrip tijd
  • Vinden balans in hun leven, werken – chillen, erg belangrijk
  • Ze zien werk niet als werk, maar doen wat ze leuk vinden en gaan daarvoor
  • Deze kinderen leren anders en alleen dat wat ze nodig hebben
  • Generatie Z is niet te motiveren, maar laat zich graag inspireren
  • Deze groep heeft andere kennis nodig
  • En zullen de nieuwe beroepen gaan bemannen
  • Ze zijn de verandering
  • EN de leiders van de toekomst!

Meer over GENERATIE Z in een volgend blog:
Wat heeft deze generatie precies te vertellen?
Hoe ga ik daar als ouder mee om?

Wat hooggevoelige kinderen kan helpen!

Wat hooggevoelige kinderen kan helpen!

Een pet op in de klas toestaan? 

Petten en mutsen zijn door de jaren heen een trend geworden. Het is niet alleen een hoofddeksel in de winter tegen de kou of in de zomer ter bescherming van de hete zon, maar het is ook nog eens een leuk modeverschijnsel. Maar wat je misschien niet weet, is dat het van nut kan zijn voor het hooggevoelige kind.

In de klas

Vanuit mijn ervaring in het onderwijs weet ik dat een hoofddeksel per definitie in vele scholen verboden is. Het is (vaak) een schoolregel; petten gaan in bakken en mutsen op de kapstok. Maar heb jij je wel eens afgevraagd waarom sommige kinderen bewust of onbewust een pet of muts dragen?

Nee?

Graag doe ik dat voor je uit de doeken. Eerst even een vraag. Wat doe je wanneer je last hebt van harde of vervelende geluiden? Juist…je handen op of je vingers in je oren. Het is een automatisme toch?

Sensoren

Nou zijn hooggevoelige kinderen gevoelig voor geluiden, energieën en invloeden van buitenaf. Dat komt bij hun niet alleen binnen via de oren, maar ook via de ogen en via de speciale “sensoren” die zij hebben. Alle informatie van dat moment komt dus via vele kanalen bij het kind binnen. Het kind probeert vervolgens alles een plek te geven. Daar heeft het tijd en ruimte voor nodig. Een enorme klus omdat de omgeving “gewoon door gaat”. Opletten, concentreren en filteren lukt op die momenten lastig of niet. Het resultaat? Een overload aan informatie, een vol hoofd en veelal een slechte prestatie.

Dit kan anders!

Deze bovenstaande situatie wordt anders wanneer het hooggevoelige kind een hoofddeksel wil en mag dragen. (NB. Het kan ook een capuchon van een trui of vest zijn.) Het hoofd, lees alle gevoelige sensoren, worden grotendeels beschermd tegen invloeden van buitenaf. Een overload aan informatie komt deels niet en deels heel anders binnen. Op deze manier raakt het hoofd niet vol zoals in het eerste voorbeeld. Het kind zal zich beter kunnen concentreren, voelt zich bovendien veel prettiger en kan beter presteren.

Ja maar….een pet op in de klas…ik zie zijn ogen niet!!

 

KLOPT! Laat het kind daarom de pet achterstevoren opzetten. Zo is de nek ook nog beschermd. Met mes snijdt zo aan twee kanten. Het kind beschermd en de leerkracht ziet wat er gebeurt.

 Het proberen waard toch?

 

 

 

 

Is mijn baby hoog sensitief?

Is mijn baby hoog sensitief?

Je wordt als hoog sensitieve baby geboren. Het is een karaktereigenschap die bij je hoort. Maar hoe herken je een hoog sensitieve baby en vooral hoe ga je ermee om?

Hoog sensitieve baby’s worden over het algemeen geboren met een actievere rechter hersenhelft, hetgeen geassocieerd wordt met emotionele – en sociale kennis. Je sensitieve baby is waarschijnlijk zeer actief met het registreren en leren en onthouden van alle informatie over jou. Deze baby’s kunnen snel overprikkeld raken.

Kenmerkende signalen van een overprikkelde baby zijn:

  • huilen
  • het hoofd wegdraaien
  • naar beneden kijken
  • ogen stijf dichtknijpen
  • in de ruimte staren
  • of een andere uiting van verwarring
  • gevoelige huid
  • gevoelige darmen

Soms is het makkelijk om je als ouder te realiseren dat je je baby overprikkelt met visuele indrukken. Je krijgt daar, door ervaring, namelijk ook steeds meer oog voor. Maar heb je ook door wanneer jij zelf de bron van overprikkeling bent? Dat kan ongewild toch vaak het geval zijn.

Het is belangrijk dat je, naast het observeren van je baby, goed kijkt en voelt hoe het met jou gaat. Wanneer jij druk en gestrest bent of misschien die dag veel indrukken hebt opgedaan, zal je merken dat het absoluut van invloed is op jouw baby. Vooral jouw sensitieve baby weet wat je voelt en het pakt die emotie direct op.

Ook zal je merken dat het ritme zonder kinderen heel anders is dan met. Pas je als ouder aan, aan het ritme van je baby.

Wat kun je doen?

  1. Jouw kindje is op zoek naar geruststelling en de informatie die hij uit jouw gezichtsuitdrukking afleest. Mocht je een stress dag hebben gehad, dan is het belangrijk om eerst “af te schakelen”. Dit kun je doen door bijvoorbeeld een wandeling in de natuur te maken, het bespreken met een ander, douchen en ‘wegspoelen’. Verbind je daarna pas met je kind.
  2. Mocht de stress langduriger zijn, zorg dan per dag voor ‘ bijtankmomenten’. Ga bovendien na of je in je baan op de goede plek zit, de ‘juiste’ hobby’s hebt of de juiste mensen om je heen.
  3. Je baby wil zoveel mogelijk kennis en een gevoel van veiligheid van jou krijgen. Vertel hem met je gezicht en je woorden wat je denkt dat hij voelt en hoe hij daar weer op reageert.
  4. Kijk eens naar de (over) prikkeling van de directe omgeving van je baby. Beperk of verwijder: het meeste speelgoed, de geluiden die je baby hoort, de bezoeken/visites.
  5. Zorg voor: vaste routines die je baby prettig vindt, vaste rituelen bij het naar bed brengen, prettig zittende zachte kleding, elke dag een moment in de natuur, basis bevestigend dragen, je baby veel op je lichaam dragen, een ontspannen ouder.

 

Weet dat jij als ouder het meest verbonden bent met jouw baby waardoor jij voelt wat goed is en wat niet.

 

Contact met mijn hoog sensitieve baby

Contact met mijn hoog sensitieve baby

Het is alweer ruim 23 jaar geleden dat ik mijn eerste kind op de wereld zette. Een prachtige zoon van iets meer dan 8 pond. Wat was hij welkom en wat voelde ik me rijk!

Kort voor de geboorte hadden we de sleutel van ons nieuwe huis gekregen. Er moest veel aan het huis gebeuren. Ik zorgde als hoog zwangere voor de hapjes en de drankjes. Voor mij heel relaxed.

Drie weken na de geboorte stond de verhuizing gepland. Ook daar was ik logischerwijs van gevrijwaard. Ik was druk met mijn zoontje, de borstvoeding en natuurlijk het herstellen. De eerste nacht in het nieuwe huis zal ik niet vergeten. Gelukkig in ons eigen bed, maar tussen de nog uit te pakken dozen. Onwennig, onrustig en zoekend tussen de dozen brachten we de eerste tijd door. Nou moet je ook weten dat het weer destijds ook bepaald niet meewerkte. Tijdens de bevalling en kraamtijd vielen de mussen dood van het dak, maar de weken erna regende het aan één stuk door. Ik kon dus niet naar buiten om een heerlijke wandeling te maken. En daar begon mijn onrust, met als resultaat dat mijn zoontje huilde en huilde. Ik werd er soms radeloos van. Hij overstrekte zich, dronk snel, spuugde veel en slapen ho maar.

Hele dagen liep ik met hem op de arm of in een draagzak. Ik wilde hem graag dichtbij me hebben en houden, want dan ging het goed. Vanwege de darmkrampjes hield ik rekening met wat ik at, want ik gaf borstvoeding. Dus geen uien, knoflook, paprika, krentenwegge en melk, maar soja producten en gewoon Hollandse kost. Ik deed er alles aan en voelde me daar goed bij. Veel tijd voor het uitpakken en inrichten was er niet. Ook de kraamvisites gingen door en niet te vergeten het ‘buurt maken’ want we waren per slot van rekening nieuwkomers.

Ik herinner me nog een kraamvisite van een familielid. Mijn zoontje was die dag ook onrustig en ik hoopte maar dat hij ging slapen. Helaas, hij huilde aan één stuk door. Ik kreeg goed bedoeld advies: “ Laat maar huilen, dat is goed voor zijn longen.” En daar zat ik met kromme tenen. De hele avond hoorde ik geen woord van wat er verteld werd. Ik was zo in tweestrijd, het voelde zo niet goed om hem zo te laten huilen. Dit werd, achteraf, voor mij een keerpunt. Ik sprak met mezelf af dat ik dit nooit meer zo zou doen. Huilen betekende vanaf dat moment ‘ik wil bij je zijn’ en niets anders. Wat een ander er ook van vond.

Hooggevoeligheid

Heel veel jaren later ontdekte ik mijn hooggevoeligheid en die van mijn zoon. Met de wetenschap van nu is het voor ons destijds een ongelooflijk hectische tijd geweest. Alle stress die ik had na de verhuizing plus de onzekerheid van een versbakken, onervaren en hooggevoelige moeder was voor mij en zeker voor mijn zoontje echt  te veel. Hoe anders kan een pasgeboren hoog sensitieve baby reageren dan met huilen en buikkrampen. Mijn stress kwam zo bij hem binnen, waar moest hij deze overprikkeling laten?

Onderschat dus een hoog sensitieve baby niet. Ze pikken elke stemming op. Ze leren en onthouden.
Meer over hoog sensitieve baby’s in een volgend blog met handige tips voor jou als ouder.