**//sticky ads code//**
Die oudjes kunnen wat!

Die oudjes kunnen wat!

Mijn kleindochters komen een nachtje slapen. Op een doordeweekse avond, met nog één schooldag te gaan. De kleinste gaat als eerste naar boven en weet zich verzekerd van een grote groep oude bekenden die daar op haar wachten. Ze heeft een deel van haar immense collectie knuffels van thuis naar haar kamer bij oma verhuisd. Die kamer is klein en ze deelt hem met haar grote zus, dus het is daar nu erg vol. Maar goed, na de update van babykamer naar tiener lounge die we onlangs doorvoerde is er ruimte gekomen en die mag worden gebruikt. Ze ligt tevreden tussen alle pluisvrienden en is zelfs van mening dat ons hondenkind, een bijna volgroeide Barbet van 33 kg, er ook nog wel bij kan. Laat de deur maar open oma, dan komt ie bij me slapen……
Daar hebben ze allebei het geduld niet voor, weet ik, maar daar komen ze nog wel achter.

Weer beneden zit de oudste inmiddels in pyjama op de bank onder ons dekentje. Ze weet dat er om deze tijd niet meer te onderhandelen is over Disneyfilms of talentenjachten, dus kijkt ze mee met opa. Die heeft, in een poging om haar wat tegemoet te komen, een kampeerprogramma van omroep Max opgezet. Gezellige ouderen die, niet bepaalt het schijnende beeld van de tekorten van Henk Krol weerspiegelend, in luxe caravans en campers over de wereld trekken, dit jaar in Griekenland. Mijn kleindochter heeft een beeld van ouderen. Ze ziet thuis het verschil tussen een ‘jonge’ oma en een opa met de leeftijd die je van hem verwacht. En nu is Oop nog een heel kwieke zeventiger die nog dagelijks hard werkt en midden in de maatschappij staat, dus voorwaar geen slecht voorbeeld. Maar toch, hij maakt geen bommetje meer…als je snapt wat ik bedoel.

Als ik aanschuif onder het dekentje volgt een klein moment van vertrouwelijkheid. Hoe laat ga je slapen, vraag ik haar. Tien uur, zegt ze zacht, gevolgd door een vragend: halfelf? Weet je wat, stel ik voor, ik laat nog even de hond uit en dan gaan we samen naar boven (dan komen we ongeveer in het midden uit). OK, zegt ze, dan kijk ik dit nog even. Ik sta op en ga jas en schoenen halen. Als ik terug de kamer in kom zie ik haar verbijsterde blik naar de TV. Jeeeetje oma, kijk nou wat die oudjes nog kunnen….Ik kijk mee en zie een gebruinde oma….een bommetje maken! Achter haar wordt wild in het zwembad geplonsd door uitsluitend ouderen, vanaf de kant toegeschreeuwd door leeftijdgenoten. Het doet niet onder voor het zwembad in de zomer als ik met de meiden ga zwemmen. Oop kijkt haar vanuit zijn stoel triomfantelijk aan. Jaaa, daar kijk je van op he, pest hij haar. We werpen hem samen een vragende blik toe……dat bommetje gaat ie niet maken, weten we allebei. Maar het is waar, die oudjes kunnen wat!!

Schoenen en chocolade, we blijven meisjes….

Schoenen en chocolade, we blijven meisjes….

In de week tussen kerst en nieuwjaar hebben mijn oudste kleindochter en ik een date. We gaan shoppen. Shoppen met de oma’s is inmiddels een fenomeen, alleen dit keer gaat er maar een oma mee. Puur praktisch, het is druk in de stad, we hebben een missie die veel zoekwerk vereist en de andere oma is wat minder mobiel.
Het is bitterkoud en dus tuig ik haar eerst wat beter op. Haar hippe gympjes die naast een bekent merk vooral veel blote enkel laten zien vervang ik, met haar goedvinden, door mijn ook zeer modische maar bovenal warme bont gevoerde sneeuwlaarzen. Met een zwarte muts met glittertjes, een hele bonte grove sjaal en blauwe handschoenen in een van de kleuren uit die sjaal maken we de styling af. Alles past bij elkaar, is hip en lekker warm. Helemaal oma, en ook helemaal mijn meisje. Ook ik pak me goed in met matching sjaal, muts en handschoenen en samen trekken we erop uit. Vanuit een centraal gelegen garage waar we de auto parkeren kunnen we alle klanten op.

Onze missie: schoenen.

Mijn specialiteit! Ik heb er veel, net als laarzen, slippers, niemendalletjes waar je niet op kunt lopen, noem maar op. In de loop der jaren heb ik geleerd waar de prioriteiten voor mij liggen. Het merk is daarbij voor mij niet belangrijk. Hoe anders is dat als je bijna 13 bent! We starten aan het begin van de winkelstraat en kammen zorgvuldig alle schoenenwinkels uit. Ik ken de mooie winkels met de goede kwaliteit. Uitverkoop moet dat moois haalbaar maken, dus we kijken kritisch rond. ‘Deze zijn te deftig’ zegt ze bij mijn hofleverancier. ‘Deze zijn alleen voor feestjes’, zeggen we allebei bij de mooie maar ondraagbare felgekleurde stiletto’s van Sascha. Wat wij zoeken is een stevige stapper. Een soort bergschoen, maar dan hip. Van een bepaald merk, legt ze mij uit. ‘Maar die zijn heel duur oma. Ik mag meestal kiezen tot….’ ze noemt een bedrag en ik begrijp die begrenzing maar al te goed. Mama heeft twee van die schatten aan te kleden, en dat kan niet voor de hoofdprijs, dan moet je keuzes maken en heel goed zoeken. In veel winkels zien we schoenen die best een eindje in de buurt komen. Ik dring niet aan, maar deze exemplaren zijn wel heel betaalbaar. Dat boren we olie aan: DE schoen wordt gevonden. Ik begrijp de paniek, dit is een pittige investering. We zoeken verder en vinden meer zaken die ‘hem’ hebben. Via allerlei verschillende constructies en kortingen komen ze allemaal op hetzelfde bedrag uit. Daar is dus niets meer te winnen. Mijn meisje blijft moedig, maar met moeite. Haar inschatting is dat dit geen haalbare kaart is en ze gaat me dat ook zeker niet kwalijk nemen. Ik heb stilletjes inmiddels al besloten dat we het gewoon gaan doen. Wat kan het me schelen, haar blij maken is toch het leukste wat er is, zeker als ze er niet om zeurt of smeekt, maar lief en vol compassie rond winkelt.

We gaan terug naar de zaak waar ze de schoen in de juiste kleur hebben en het showmodel blijkt ook nog onze maat (we hebben dezelfde!!). Ze past de rechter en ik ga bij de verkoopster vragen om de linker. Wilt u nog passen vraagt ze. Nee, antwoord ik, maar zij wel, en wijs mijn kleindochter aan. Oh, ze zijn voor uw dochter! We grijnzen allebei. Dit is al twaalf jaar ons lolletje, en meestal laten we het zo. Even later verlaten we de winkel met een tas vol goud (in de vorm van DE schoenen) en een stevig onderhoudsadvies. We slagen nog voor een leuke bloes en een warme trui, daarna is ze moe en voldaan en gaan we aan de warme chocolademelk met een dramatisch groot stuk chocoladetaart. Tja, wat kan ik zeggen, schoenen en chocolade, we blijven meisjes….

Kerstmis en tv-kantine

Kerstmis en tv-kantine

De Sint is vertrokken, bijna geruisloos. Al ver voor zijn aantocht hebben we, mijn jongste kleindochter en ik, kerstfiguurtjes gemaakt van klei. Nu hij vertrokken is en de focus direct en volledig verschuift naar kerstman en kerstboom, moeten de spullen worden afgebakken en afgewerkt. Liefst geglazuurd, want dat is het mooiste. Maar aangezien we daarvoor een oven vol producten moeten verzamelen om een rendabel bak moment te hebben, richten we ons eerst op andere kerstproducties. Zoals het maken van de kadootjes voor het projectkoor van overgroot oma, die dit jaar een Festival of Lessons and Carols uitvoeren in twee kerken in onze woonplaats.

Mijn kleindochter is het hele weekend paraat om hand en spandiensten te verlenen. Het is een hele taak voor haar, we vertrekken vroeg in de middag, halen zangers en zangeressen op, slepen met bloemen en helpen met het opstellen van het koor. Het is een lang programma, eerst inzingen, dan koffie en dan het concert. Ik bied haar aan om opa te bellen om haar tussentijds op te halen omdat het anders te lang gaat duren en ze twijfelt. Ik kijk nog even oma, ik wil eigenlijk graag nog iets doen.

Dan schieten me de programmaboekjes bij de ingang van de kerk te binnen. We lopen samen naar achteren en verzamelen alle stapeltjes. Ze gaat, in haar prachtige kerstoutfit compleet met kerstroos in het haar, bij de ingang van de kerk staan en begroet de binnenkomende kerkgangers. Met een kleine buiging overhandigd ze iedereen een programma en wijst ze wisselende gangpaden aan. Intussen is de organist gaan spelen en loopt de kerk vol. Als het koor zingend in processie de kerk binnenkomt schuift ze naast mij aan in de voorste bank.

Uit volle borst zingt ze mee, een soort van Engels, haar versie van Once in royal Davids City. Ze bladert door het boekje en wijst de samenzang voor me aan. Ik fluister in haar oor of ik opa nog zal bellen. ‘Ik blijf’, fluistert ze zacht terug, en daarna, ‘nu komt deze oma, die is ook zo mooi…’ en we vangen samen het volgende lied aan.

Na de laatste samenzang heeft ze nog een steroptreden, dan mag ze bloemen geven aan de dirigent, de organist en alle violisten. Dat doet ze prachtig en plechtig. Dan zijn we klaar en gaan we rap op huis aan. Want, hoe prachtig de voorstelling ook was, als we snel zijn kan ze nog een stukje tv-kantine zien!

Sinterklaas bestaat, zegt Bram

Sinterklaas bestaat, zegt Bram

Het is de eerste keer dat we december in gaan met twee non-believers. Mijn kleindochters geloven beide niet meer in de Sint. De magie, die er voor mij al heel wat jaren af is, is nu echt helemaal verdwenen. Jammer, ik denk er nog vaak met weemoed aan terug. Grote troost is mijn sinterklaas bijbel, het rode boekwerk dat over de sint periode van acteur Bram van der Vlugt verhaalt. Vanaf half november ligt het nu op tafel en af en toe blader ik erin. Bram was voor mij de enige echte, de Sint der Sinten. Zelf gelooft hij nog steeds, getuige een recent interview in de Gooi en Eemlander van 22 november 2016.  Piet Roemer was natuurlijk zijn echte hoofdpiet, zelfs toen hij al lang Baantjer was geworden. Ik ben een hopeloze romanticus, ik weet het. Toen een vriend mij onlangs vroeg hoe Frankrijk was en ik vertelde over sterren en oorverdovende stilte, vond ik herkenning in zijn reactie. Hoe anders is dat met mijn jongste kleindochter. Mystiek is niet zo gemakkelijk meer op te houden in de huidige wereld van kleine mensen. Geen grote tranen als blijkt dat het prachtige sprookje van de Sint en zijn Piet niet waar blijkt. Hoewel ze vorig jaar nog heel pittig reageerde op de commotie rond zwarte piet in de media. ‘Waar gaat dat allemaal over oma, het is toch een kinderfeest?’ Nou, dat is het nu op veel fronten niet meer. Ik kijk met een scheef oog naar de politiek en de media, en zie daar de vaak vieze en valse grote mensen wereld. Die waar onze kleintjes die niet meer zo klein zijn zo graag bij willen horen. Dat is ok als het gaat om laat naar bed, eten wat je wilt en laat thuis mogen komen. Maar lieve schatten, blijf alsjeblieft nog even klein als het gaat om wat er wel en niet waar is over Sint en Piet. Mijn jongste kleindochter is daar allerminst romantisch over, maar wel zeer praktisch. Ze gaat moeiteloos over van verlanglijsten (hele lange!) naar lootjes en suggesties voor wat iedereen die haar niet getrokken heeft toch best voor haar kan kopen (overvloedig). Mama regelt alles, dat is misschien minder spannend dan toen de Sint nog over het dak kroop, maar wel zo handig. Want mama weet wat ze wil hebben, hoeveel ruimte er nog over is in haar propvolle kamertje en hoe alle hulpsinten het beste aan te sturen. Ze hoort nu bij de ‘groten die weten dat de sint niet bestaat’ en dat is een hele stap op de ladder naar volwassenheid. Voor haar en ook voor oma. Weer een sprookje minder. Gelukkig hebben we nog de vrijdag middag, met een Disneyfilm en warme chocolademelk met veel slagroom onder een dekentje op de bank. Knus bij elkaar op een hoopje met de hond aan onze voeten. Maar hoe lang nog…..

Bijdehandjes of 20+ kaas

Bijdehandjes of 20+ kaas

Mijn kleindochters va 12 en bijna 9 melden zich op zaterdagmiddag voor een nacht je slapen bij oma. Nadat alle knuffels en berengarderobe op hun kamer zijn uitgestald komt de oudste in de keuken om me te helpen met de pannenkoeken. Ik heb de vaart er lekker in en bak het liefste zelf even door, dus kijkt ze wat ze verder nog kan doen. Op het aanrecht staat mijn laptop met een geopend Weight Watchers account. Oma probeert de vakantiekilo’s weer eens te bestrijden. ‘Wat wil je gaan eten oma, dan zoek ik het voor je op’ zegt ze en ze navigeert handig door mijn dagboekje. ‘Kaaspannenkoek’ mompel ik en ze gaat aan de slag. ‘Die staat er niet in. Zal ik dan een gewone pannenkoek doen en de kaas apart?’ We komen uit op twee middelgrote pannenkoeken en een plak 20+ kaas. Daar kan ik mee leven. ‘Kijk ook nog even wat een klein bakje volle yoghurt me aan punten kost’ vraag ik haar. Ik heb mijn favoriete stracciatella yoghurt in huis en als ik daar een klein beetje van mag hebben ben ik al heel happy. Vier punten, dus dat gaat lukken. ‘Dan heb je er nog vier over voor een wijntje vanavond’, zegt ze tevreden. Dat is samen pannenkoeken bakken 2.0! Geen geklieder met beslag op mijn fornuis, maar high Tech ondersteuning bij het samenstellen van het menu.
Aan tafel snijd ik behoedzaam het magere 20+ plakje doormidden. Ik geef toe, het is niet de ultieme kaaspannenkoek, maar een prima compromis op weg naar een slankere oma. Opa kijkt bedenkelijk. ‘Dat je die rommel kunt eten, daar zit totaal geen smaak aan’, zegt hij misprijzend. Mijn keukenhulp kijkt boos naar hem op. ‘Opa, iedereen heeft een andere smaak, daar kun je niks van zeggen, als oma het wel lust is het toch goed?’ Wouw, wat een support. ‘Heb jij soms bijdehandjes gegeten?’ vraagt opa plagerig. Haar antwoord is onbewust scherp: ‘Nee opa, die vind ik dan weer niet zo lekker’. En ze strooit onbezorgd een grote berg poedersuiker op haar pannenkoek.

Na het eten is er de gebruikelijke worsteling van mijn meiden om de toch best wel grote bank eerlijk te verdelen over twee gebieden waar ze allebei kunnen liggen. Wat niet lukt, zoals altijd. Maar ik heb gelukkig een oplossing die altijd werkt. Ik ga voor de bank staan en de strijdende partijen splijten uiteen als de zee in een bijbels verhaal. Oma neemt stelling in het midden van de bank en de dames krullen er tevreden omheen. Met volle en minder volle buikjes, maar allemaal heel tevreden.