Trots!! ben ik!

Dyslexie-eixelsyd

Trots!! ben ik!

Nooit verwacht dat ik ooit zo trots zou zijn op het laagste cijfer van z”n rapport nog wel! Op de rest natuurlijk ook,. ..maar die 5.9 …,daarvoor heeft ie het allerhardst geknokt. En nog steeds moet dat mannetje knetterhard bikkelen..

bikkelen om de klanken te herkennen, dat de A de A is, en niet weer eens voor de zoveelste keer de E wordt…. dat die vreselijke ingewikkelde letters zoals de B, de D en de P , eindelijk niet meer zo vaak door elkaar worden gehaald….en dat het woord `paard` ook `paard` blijft en niet ook nog veranderd in ‘baard’,.. probeer dan nog maar eens te snappen waar t verhaal over gaat!

als je dan soms ook nog eens vergeet dat je links moet beginnen met lezen en er naast schrijfletters, ook nog boek- en HOOFDLETTERS bestaan er allemaal dan ook weer anders uitzien,..en je daardoor het idee hebt dat je een nieuwe taal moet leren,…dan is dat bikkelen nog zacht uitgedrukt volgens mij.

toen eenmaal bekend werd dat dyslexie schuilt gaat achter waarom hakken-en-plakken zo moeizaam bleef gaan, waarom letters gehusseld bleven, en waarom het voor hem helemaal niet logisch is dat ‘Hak’ op een ‘K ‘eindigt, en met ‘H’begint, toen begon t echte bikkelen pas echt….

daarom deze ode aan mijn hardwerkende zoon, en dat ie zich er maar kranig doorheen gaat slaan!!

Kennis

Je kunt er eigenlijk niet meer omheen, ze fietsen overal dwars doorheen en als je niet uitkijkt, misschien wel over je heen. Appende mensen in het verkeer. Eén hand aan het stuur, de andere druk met appen. ..al kijkend op hun scherm natuurlijk…en ik? Ik moet eerlijk bekennen, ik ben geen haar beter. Slechter misschien zelfs wel..want,ik doe het achter het stuur ,..in de auto. heeel soms dan. Maar het gebeurt wel. Dat is niet slim, daar ben ik me van bewust. Nu heb ik gelukkig ,zul je zeggen, een smart-phone, die wel slim denkt te zijn. Bij het appen denkt ie namelijk te weten welke woorden ik wil gaan maken en zet hij ze er gemakshalve alvast neer. Ja ..nou zo gemakkelijk vind ik dat helemaal niet altijd. Nu wordt het nog slimmer, die van mij denkt ook te weten welke woordcombinatie het gaat worden die daar dan alvast voorgedrukt staat .En negen van de tien keer heeft ie het dus echt mis. Met als gevolg dat ik drukker ben met het wissen, en uitleggen welk woord er niet bij hoort of moet staan, dan met het daadwerkelijke bericht versturen: “ik ben onderweg”of : “ik kom er zo aan”…

Nu zul je dat vast kunnen veranderen, bij instellingen ofzo, ik heb het er zelf waarschijnlijk ook opgezet, maar HOE maak ik dit nu ongedaan?? Dat is de kunst, die ik maar niet onder mijn knie lijk te krijgen, of wil krijgen. Ik vind het zo’n gedoe. En dan lijkt de oplossing heel dicht bij, vraag gewoon je expert-in-PC/laptops/ipads en smartphones-zoon zal men mij zeggen, maar de vraag is: wil ik dat wel? de confrontatie is nabij en de waarheid is hard…

Gelukkig weet ik weer dingen die mijn zoon dan weer niet weet. Zo zaten we laatst in de auto , manlief en ik druk in gesprek , zoonlief er 20.000 keer doorheen met: “mag dr een anderen muziek zender op? mag die iets harder, nee , ik wil wat anders horen, mag 3 erop??”…enzovoorts..waardoor ik na enige tijdje geïrriteerd achterom keek en riep: “ja hoor, de volgende keer doe je maar een koptelefoon op met je eigen muziek op je WALKMAN!!”

….een wat???… kijk, dat weet IK dan weer en zo staan we toch weer Quitte.

Kinderpraat

“Wanneer komt de baby eigenlijk uit?” vraagt mijn jongste zoon mij ‘s morgens in alle vroegte als hij een blik werpt op mijn ontzettende buik. Mooie kinderpraat! Wanneer die uitkomt? alsof ik een kip ben die een ei aan het uitbroeden is….die kippen hebben het eigenlijk wel beter bekeken dan wij, bedenk ik me ter plekke. Slapeloze nachten van getrap, gedraai en gepor, gaan aan ons grote werk vooraf. En dan moet het nog beginnen, ben je al moe. Maanden waggelen als een eend, das de enige overeenkomst, nee doe mij maar andersom dan. Eerst de grote klus, dan heerlijk uitrusten, zittend op je gat wat broeden heet. Ik broed nu al, maar heb toch echt geen vleugels. Mijn oudste mannetje bemoeit zich ermee door te vragen of ze dan straks met z’n drieën achterin de auto zitten.  Ja, dat moet passen, dan zijn we alweer een paar maand verder en hoeft hij misschien wel niet eens meer op een zit verhoger zeg ik.
Mijn zoon wordt groot, dat besef komt steeds meer. En dan echt groot bedoel ik. “Oh,” zegt ie: “dan kan de abri-cosie mooi in het midden.” ..en dan ineens is ie toch ook wel weer klein met zijn kinderpraat, gelukkig….

Zonder de gang lamp aan te gaan slapen, durft ie nog niet altijd, maar wel had hij vandaag afgesproken met vriendjes alleen s avonds met Halloween langs de deuren te gaan…in t donker?  is het heel gek dat ik het niet altijd meer snap? En hem niet altijd wil en kán volgen…

Op eigen initiatief wilde hij me gisteren helpen met koken, een eigen salade zou hij maken. Met geld opzak ging hij op pad voor de ingrediënten. Mijn grote zoon. Hij kwam terug met een komkommer, sla, wortels en tomaatjes. De kaasschaaf lag klaar, zoonlief in de startblokken, met kaasschaaf in de hand:” Mam, mag ik die komkommer scheren?”

Jaaa hoor tuurlijk, zolang jij voorlopig dan alleen maar komkommers hoeft te scheren,  mag dat en kan ik je weer helemaal volgen. fieuw…

Glimmer de glim

Als ik zeg: ‘Bob de Rooij’ , en je moet denken aan je oudste zoon, dat is niet wat je wilt toch?
maar zo ging het wel!  Alleen dan wel precies  andersom….

Hij stoof naar boven, midden op een doordeweekse dag.  Mijn grote zoon die deze maand alweer precies een half jaar op weg is om 9 jaar te worden. Hij was boven en hij bleef boven, toen hij na zo’n lange tijd dat ik me net begon af  te vragen of ik niet even een kijkje moest gaan nemen, naar beneden kwam….TROTS, heel trots….met glimmende oogjes….hij straalde…,maar niet alleen zijn ogen helaas.  Wat naar beneden kwam was een duplicaat  van ‘ Bob de Rooij ’, die gladjakkes gespeeld door Paul de Leeuw….en dan was het juist het kapsel wat t m deed.  Met klodders glad gestreken gel had ie z’n haar naar voren en half opzij gekamd. Met zorg en aandacht, dat dan weer wel. Het glom, hij glom…ik wat minder…

Zijn hele ziel en zaligheid had ie in z’n kapsel gestopt, dat blonk er van af…mijn zoon uitte zijn volle tevredenheid over zijn eigen creatie. Trots als een pauw stond hij daar op de trap…zo trots dat je er haast niet anders dan blij van ging kijken… maar toch..

Ijdelheid komt blijkbaar met de jaren en dat kan ik echt alleen maar toejuichen. Maar er zijn ook grenzen en die lijken nu toch wel bereikt….een gevoel van onbehagen bekroop me. Razendsnel gingen mijn gedachten en ik vroeg me af hoe  je zoiets toch tactvol aan moet pakken als moeder die zijn trotse zoon allerminst af wil vallen. Door zeker niet net zo enthousiast te zijn als hij . Dan had ik een zoon gecreëerd die iedere dag als Bob-look-a-like de deur uitging.

Er komen momenten dat kinderen ergens beschermd voor moeten worden. Dit was zo’n moment. Maar ook een dat ik echt  niet wilde verpesten. Wat een opmerking van mijn kant toch verregaande gevolgen kan hebben. Ik was mij hier meer dan van bewust. Maken of kraken, ….dan dat laatste, ik ben wel zijn moeder , die haar verantwoordelijkheid zal moeten nemen. We konden een soort van deal met elkaar sluiten: Hij mocht het even zo houden, maar ik  zou niet met hem op pad gaan zo…
….en ach, zal vast niet heel erg lang meer duren dat de rollen omgedraaid zijn en mijn zoon echt niet met MIJ op pad wil….O.k,  en dan zal ik ook ZIJN commentaar aanhoren en serieus nemen…echt!