**//sticky ads code//**

Trots!! ben ik!

Dyslexie-eixelsyd

Trots!! ben ik!

Nooit verwacht dat ik ooit zo trots zou zijn op het laagste cijfer van z”n rapport nog wel! Op de rest natuurlijk ook,. ..maar die 5.9 …,daarvoor heeft ie het allerhardst geknokt. En nog steeds moet dat mannetje knetterhard bikkelen..

bikkelen om de klanken te herkennen, dat de A de A is, en niet weer eens voor de zoveelste keer de E wordt…. dat die vreselijke ingewikkelde letters zoals de B, de D en de P , eindelijk niet meer zo vaak door elkaar worden gehaald….en dat het woord `paard` ook `paard` blijft en niet ook nog veranderd in ‘baard’,.. probeer dan nog maar eens te snappen waar t verhaal over gaat!

als je dan soms ook nog eens vergeet dat je links moet beginnen met lezen en er naast schrijfletters, ook nog boek- en HOOFDLETTERS bestaan er allemaal dan ook weer anders uitzien,..en je daardoor het idee hebt dat je een nieuwe taal moet leren,…dan is dat bikkelen nog zacht uitgedrukt volgens mij.

toen eenmaal bekend werd dat dyslexie schuilt gaat achter waarom hakken-en-plakken zo moeizaam bleef gaan, waarom letters gehusseld bleven, en waarom het voor hem helemaal niet logisch is dat ‘Hak’ op een ‘K ‘eindigt, en met ‘H’begint, toen begon t echte bikkelen pas echt….

daarom deze ode aan mijn hardwerkende zoon, en dat ie zich er maar kranig doorheen gaat slaan!!

Dagen vullen

“Wat doe jij eigenlijk de hele dag?” Das een goede vraag van mijn inmiddels middelste te noemen, wat ooit mijn jongste kind geweest is . Dat vraag ik mezelf ook wel eens af de laatste tijd…. de dagen vliegen voorbij, sommigen zelfs terwijl ik nog geen buitenlucht heb gevoeld…en ik? Ik vul mijn dagen met iets heel tijdsrovends…iets wat mijn verlof tussen m’n vingers door doet glippen, …zo….weer n dag voorbij, en…weer weekend.

Dat iets is natuurlijk mijn dochter. Mijn dochter waarmee ik al hele gesprekken voer, die zoveel te vertellen heeft, en waar ik uren naar kan kijken,…

Het wordt me overal en door iedereen veelvuldig aanbevolen, te Genieten , dus dat doe ik dan maar, met de hoofdletter G wel te verstaan. En zo ben ik ondertussen hele kostbare momenten aan het sparen en heb ik er geen problemen mee mijn dagen op deze manier door te komen….maar ondertussen zijn er natuurlijk ook nog twee jongens die hun nodige aandacht verdienen, twee trotse broers en mijn prachtige jongens. Aandacht moet er nu nog meer verdeeld worden, wat niet altijd even makkelijk is…..dus gelukkig is er dan altijd nog:

Minecraft…

en daar vullen mijn jongens momenteel hun vrije momenten mee. En tussen mijn genieten door, probeer ik te luisteren naar wat zij nu weer gebouwd hebben in hun eigen gemaakte virtuele wereld.

Ik zie momenteel teveel door de vingers, daar ben ik me terdege van bewust. Er bestaat nl. een verantwoorde, maar er is ook een minder pedagogisch verantwoorde versie….eentje met Zombies, compleet met gruwel geluiden waarbij je op moet passen niet in stukjes gehakt te worden…. en tja, laat nou net die variant favoriet zijn hier in huis. Dat het er niet altijd even vredelievend aan toegaat, moge zelfs voor een leek duidelijk zijn vrees ik…

de laatste tijd echter, lijkt er geen einde aan te komen en gaat het alleen nog maar over Minecraft, van ‘s morgens vroeg, tot ‘s avonds laat, aan tafel, en ook onder het eten Minecraft:

….over en weer wordt er met termen gesmeten wat zelfs mijn petje te boven gaat, ze wensen elkaar wat je mijns inziens alleen je ergste vijand toewenst, hoewel, ze doen alsof ‘t niets is, want van enige vorm van haat en nijd lijkt geen sprake…dit is puur spel en competitie. Toch zeg ik dat ik niet wil hebben dat zij elkaar het woord ‘sterf’ toewensen….waarop mijn oudste zoon reageert met: “maar da’s toch helemaal niet erg mama, das hetzelfde als dood gaan en sterven hoort gewoon bij het leven hoor…..”

En dan ben je nog maar acht jaar hè…..een wijze les van mijn wijze kind , wat alles dan weer in perspectief zet.

 

 

Kinderpraat

“Wanneer komt de baby eigenlijk uit?” vraagt mijn jongste zoon mij ‘s morgens in alle vroegte als hij een blik werpt op mijn ontzettende buik. Mooie kinderpraat! Wanneer die uitkomt? alsof ik een kip ben die een ei aan het uitbroeden is….die kippen hebben het eigenlijk wel beter bekeken dan wij, bedenk ik me ter plekke. Slapeloze nachten van getrap, gedraai en gepor, gaan aan ons grote werk vooraf. En dan moet het nog beginnen, ben je al moe. Maanden waggelen als een eend, das de enige overeenkomst, nee doe mij maar andersom dan. Eerst de grote klus, dan heerlijk uitrusten, zittend op je gat wat broeden heet. Ik broed nu al, maar heb toch echt geen vleugels. Mijn oudste mannetje bemoeit zich ermee door te vragen of ze dan straks met z’n drieën achterin de auto zitten.  Ja, dat moet passen, dan zijn we alweer een paar maand verder en hoeft hij misschien wel niet eens meer op een zit verhoger zeg ik.
Mijn zoon wordt groot, dat besef komt steeds meer. En dan echt groot bedoel ik. “Oh,” zegt ie: “dan kan de abri-cosie mooi in het midden.” ..en dan ineens is ie toch ook wel weer klein met zijn kinderpraat, gelukkig….

Zonder de gang lamp aan te gaan slapen, durft ie nog niet altijd, maar wel had hij vandaag afgesproken met vriendjes alleen s avonds met Halloween langs de deuren te gaan…in t donker?  is het heel gek dat ik het niet altijd meer snap? En hem niet altijd wil en kán volgen…

Op eigen initiatief wilde hij me gisteren helpen met koken, een eigen salade zou hij maken. Met geld opzak ging hij op pad voor de ingrediënten. Mijn grote zoon. Hij kwam terug met een komkommer, sla, wortels en tomaatjes. De kaasschaaf lag klaar, zoonlief in de startblokken, met kaasschaaf in de hand:” Mam, mag ik die komkommer scheren?”

Jaaa hoor tuurlijk, zolang jij voorlopig dan alleen maar komkommers hoeft te scheren,  mag dat en kan ik je weer helemaal volgen. fieuw…

Splitsen

Yes!!! Het is gelukt!!… Om m’n eigen teennagels te knippen. …en dat was best een opgave  met een steeds groter wordend en bewegend kind in de buik.  Het leek me zelfs eigenlijk een onmogelijke opgave, maar  het idee dat een ander het zou doen,  maakte deze overwinning  blijkbaar mogelijk.  Echt ode aan de pedicures onder ons, maar eigenlijk nog meer aan degene die dat gefriemel vrijwillig (nog wel) ondergaan… ik bedank vriendelijk.

…en zo zat ik dus gister met die buik in een haast onmogelijke positie iets te doen wat gelukkig niet wekelijks moet gebeuren. Ik kan er niet meer onderuit, bij dat soort activiteiten kun je een buik gewoon niet gebruiken.

Daarnaast moet ik nu ook nog dagelijks aanhoren : “mam, wat ben je toch dik.”. Hoe is het mogelijk dat dat gezegd mag worden met die gierende hormonen die alle kanten op vliegen. Die twee blagen van me kunnen dan ook niet wachten tot het moment dat ik in tweeën splits, gráág willen ze erbij zijn zelfs. Nu kan ik bij heel veel dingen wat voorstellen, maar bij dit soort zaken houd ik ze graag buiten schot. Lijkt me voor zowel mezelf als voor hen beter.

En dan dat ‘splitsen’ . Beetje gek woord in deze context , dat besef ik ook, maar splitsen is momenteel enorm populair binnen onze muren. Wat vorige week zijn populariteit gekregen heeft toen zoonlief en ik aan tafel zaten samen met 6 pepernoten en hij ze wel even zou ‘splitsen’, want dat had hij net op school geleerd. Dus, zegt hij: ”ik 6 en jij 0″. Op mijn protest dat dat echt geen splitsen is en de stiekeme gedachte dat ik me geen pepernoot door m’n neus laat boren, zegt hij uitermate verbaasd, maar resoluut:

“Hallo- ow.!!??? …..heb jij groep drie overgeslagen ofzo?????” ,euh..,

Laat mij me maar richten op dat andere gesplits….daar heb je gelukkig geen school voor nodig.

Glimmer de glim

Als ik zeg: ‘Bob de Rooij’ , en je moet denken aan je oudste zoon, dat is niet wat je wilt toch?
maar zo ging het wel!  Alleen dan wel precies  andersom….

Hij stoof naar boven, midden op een doordeweekse dag.  Mijn grote zoon die deze maand alweer precies een half jaar op weg is om 9 jaar te worden. Hij was boven en hij bleef boven, toen hij na zo’n lange tijd dat ik me net begon af  te vragen of ik niet even een kijkje moest gaan nemen, naar beneden kwam….TROTS, heel trots….met glimmende oogjes….hij straalde…,maar niet alleen zijn ogen helaas.  Wat naar beneden kwam was een duplicaat  van ‘ Bob de Rooij ’, die gladjakkes gespeeld door Paul de Leeuw….en dan was het juist het kapsel wat t m deed.  Met klodders glad gestreken gel had ie z’n haar naar voren en half opzij gekamd. Met zorg en aandacht, dat dan weer wel. Het glom, hij glom…ik wat minder…

Zijn hele ziel en zaligheid had ie in z’n kapsel gestopt, dat blonk er van af…mijn zoon uitte zijn volle tevredenheid over zijn eigen creatie. Trots als een pauw stond hij daar op de trap…zo trots dat je er haast niet anders dan blij van ging kijken… maar toch..

Ijdelheid komt blijkbaar met de jaren en dat kan ik echt alleen maar toejuichen. Maar er zijn ook grenzen en die lijken nu toch wel bereikt….een gevoel van onbehagen bekroop me. Razendsnel gingen mijn gedachten en ik vroeg me af hoe  je zoiets toch tactvol aan moet pakken als moeder die zijn trotse zoon allerminst af wil vallen. Door zeker niet net zo enthousiast te zijn als hij . Dan had ik een zoon gecreëerd die iedere dag als Bob-look-a-like de deur uitging.

Er komen momenten dat kinderen ergens beschermd voor moeten worden. Dit was zo’n moment. Maar ook een dat ik echt  niet wilde verpesten. Wat een opmerking van mijn kant toch verregaande gevolgen kan hebben. Ik was mij hier meer dan van bewust. Maken of kraken, ….dan dat laatste, ik ben wel zijn moeder , die haar verantwoordelijkheid zal moeten nemen. We konden een soort van deal met elkaar sluiten: Hij mocht het even zo houden, maar ik  zou niet met hem op pad gaan zo…
….en ach, zal vast niet heel erg lang meer duren dat de rollen omgedraaid zijn en mijn zoon echt niet met MIJ op pad wil….O.k,  en dan zal ik ook ZIJN commentaar aanhoren en serieus nemen…echt!