**//sticky ads code//**

Trots!! ben ik!

Dyslexie-eixelsyd

Trots!! ben ik!

Nooit verwacht dat ik ooit zo trots zou zijn op het laagste cijfer van z”n rapport nog wel! Op de rest natuurlijk ook,. ..maar die 5.9 …,daarvoor heeft ie het allerhardst geknokt. En nog steeds moet dat mannetje knetterhard bikkelen..

bikkelen om de klanken te herkennen, dat de A de A is, en niet weer eens voor de zoveelste keer de E wordt…. dat die vreselijke ingewikkelde letters zoals de B, de D en de P , eindelijk niet meer zo vaak door elkaar worden gehaald….en dat het woord `paard` ook `paard` blijft en niet ook nog veranderd in ‘baard’,.. probeer dan nog maar eens te snappen waar t verhaal over gaat!

als je dan soms ook nog eens vergeet dat je links moet beginnen met lezen en er naast schrijfletters, ook nog boek- en HOOFDLETTERS bestaan er allemaal dan ook weer anders uitzien,..en je daardoor het idee hebt dat je een nieuwe taal moet leren,…dan is dat bikkelen nog zacht uitgedrukt volgens mij.

toen eenmaal bekend werd dat dyslexie schuilt gaat achter waarom hakken-en-plakken zo moeizaam bleef gaan, waarom letters gehusseld bleven, en waarom het voor hem helemaal niet logisch is dat ‘Hak’ op een ‘K ‘eindigt, en met ‘H’begint, toen begon t echte bikkelen pas echt….

daarom deze ode aan mijn hardwerkende zoon, en dat ie zich er maar kranig doorheen gaat slaan!!

Kennis

Je kunt er eigenlijk niet meer omheen, ze fietsen overal dwars doorheen en als je niet uitkijkt, misschien wel over je heen. Appende mensen in het verkeer. Eén hand aan het stuur, de andere druk met appen. ..al kijkend op hun scherm natuurlijk…en ik? Ik moet eerlijk bekennen, ik ben geen haar beter. Slechter misschien zelfs wel..want,ik doe het achter het stuur ,..in de auto. heeel soms dan. Maar het gebeurt wel. Dat is niet slim, daar ben ik me van bewust. Nu heb ik gelukkig ,zul je zeggen, een smart-phone, die wel slim denkt te zijn. Bij het appen denkt ie namelijk te weten welke woorden ik wil gaan maken en zet hij ze er gemakshalve alvast neer. Ja ..nou zo gemakkelijk vind ik dat helemaal niet altijd. Nu wordt het nog slimmer, die van mij denkt ook te weten welke woordcombinatie het gaat worden die daar dan alvast voorgedrukt staat .En negen van de tien keer heeft ie het dus echt mis. Met als gevolg dat ik drukker ben met het wissen, en uitleggen welk woord er niet bij hoort of moet staan, dan met het daadwerkelijke bericht versturen: “ik ben onderweg”of : “ik kom er zo aan”…

Nu zul je dat vast kunnen veranderen, bij instellingen ofzo, ik heb het er zelf waarschijnlijk ook opgezet, maar HOE maak ik dit nu ongedaan?? Dat is de kunst, die ik maar niet onder mijn knie lijk te krijgen, of wil krijgen. Ik vind het zo’n gedoe. En dan lijkt de oplossing heel dicht bij, vraag gewoon je expert-in-PC/laptops/ipads en smartphones-zoon zal men mij zeggen, maar de vraag is: wil ik dat wel? de confrontatie is nabij en de waarheid is hard…

Gelukkig weet ik weer dingen die mijn zoon dan weer niet weet. Zo zaten we laatst in de auto , manlief en ik druk in gesprek , zoonlief er 20.000 keer doorheen met: “mag dr een anderen muziek zender op? mag die iets harder, nee , ik wil wat anders horen, mag 3 erop??”…enzovoorts..waardoor ik na enige tijdje geïrriteerd achterom keek en riep: “ja hoor, de volgende keer doe je maar een koptelefoon op met je eigen muziek op je WALKMAN!!”

….een wat???… kijk, dat weet IK dan weer en zo staan we toch weer Quitte.

Dagen vullen

“Wat doe jij eigenlijk de hele dag?” Das een goede vraag van mijn inmiddels middelste te noemen, wat ooit mijn jongste kind geweest is . Dat vraag ik mezelf ook wel eens af de laatste tijd…. de dagen vliegen voorbij, sommigen zelfs terwijl ik nog geen buitenlucht heb gevoeld…en ik? Ik vul mijn dagen met iets heel tijdsrovends…iets wat mijn verlof tussen m’n vingers door doet glippen, …zo….weer n dag voorbij, en…weer weekend.

Dat iets is natuurlijk mijn dochter. Mijn dochter waarmee ik al hele gesprekken voer, die zoveel te vertellen heeft, en waar ik uren naar kan kijken,…

Het wordt me overal en door iedereen veelvuldig aanbevolen, te Genieten , dus dat doe ik dan maar, met de hoofdletter G wel te verstaan. En zo ben ik ondertussen hele kostbare momenten aan het sparen en heb ik er geen problemen mee mijn dagen op deze manier door te komen….maar ondertussen zijn er natuurlijk ook nog twee jongens die hun nodige aandacht verdienen, twee trotse broers en mijn prachtige jongens. Aandacht moet er nu nog meer verdeeld worden, wat niet altijd even makkelijk is…..dus gelukkig is er dan altijd nog:

Minecraft…

en daar vullen mijn jongens momenteel hun vrije momenten mee. En tussen mijn genieten door, probeer ik te luisteren naar wat zij nu weer gebouwd hebben in hun eigen gemaakte virtuele wereld.

Ik zie momenteel teveel door de vingers, daar ben ik me terdege van bewust. Er bestaat nl. een verantwoorde, maar er is ook een minder pedagogisch verantwoorde versie….eentje met Zombies, compleet met gruwel geluiden waarbij je op moet passen niet in stukjes gehakt te worden…. en tja, laat nou net die variant favoriet zijn hier in huis. Dat het er niet altijd even vredelievend aan toegaat, moge zelfs voor een leek duidelijk zijn vrees ik…

de laatste tijd echter, lijkt er geen einde aan te komen en gaat het alleen nog maar over Minecraft, van ‘s morgens vroeg, tot ‘s avonds laat, aan tafel, en ook onder het eten Minecraft:

….over en weer wordt er met termen gesmeten wat zelfs mijn petje te boven gaat, ze wensen elkaar wat je mijns inziens alleen je ergste vijand toewenst, hoewel, ze doen alsof ‘t niets is, want van enige vorm van haat en nijd lijkt geen sprake…dit is puur spel en competitie. Toch zeg ik dat ik niet wil hebben dat zij elkaar het woord ‘sterf’ toewensen….waarop mijn oudste zoon reageert met: “maar da’s toch helemaal niet erg mama, das hetzelfde als dood gaan en sterven hoort gewoon bij het leven hoor…..”

En dan ben je nog maar acht jaar hè…..een wijze les van mijn wijze kind , wat alles dan weer in perspectief zet.

 

 

Mooie momenten

mooie momenten“Mam,…luisterde jij vroeger naar cassettebandjes?” vraagt mijn oudste zoon mij onder het eten van de week. Toen ik hier bevestigend op antwoordde, reageerde hij met: “o,ja…want dat hadden we vandaag met geschiedenis……”

Oeh….AUW….die deed best zeer.

Gelukkig kwamen er ook verzachtende herinneringen bij  die de  boel weer wat  minder erg maakten. Mooie momenten, herinneringen van zitten bij je stereo-toren met cassettedek, hand bij de rode RECORD- knop, precies op tijd indrukken, tegelijk met PLAY als ik mij t nog goed herinner en er dan voor zorgen dat je snel op STOP drukt als de DJ begon te praten..anders stond dat gepraat erbij op en dat moest kostte wat het kost voorkomen worden.  Precisie werk was het….Ach,  het had ook wel weer wat, die geschiedenis.

Toch ben ik blij dat het vastleggen van mooie momenten nu een stuk eenvoudiger gaat. Mijn telefoon fungeert tegenwoordig meer als een fototoestel dan waar hij oorspronkelijk voor bedoeld is. De keren dat ik ermee gebeld heb, zijn wel op een hand te tellen…de foto’s die erop staan echter niet…nu hebben wij einde 2013 dan ook wel iets gekregen wat het vastleggen dubbel en dwars waard is.  Tientallen foto’s van een heel mooi grietje staan in ‘mijn album’ dat geboren is op 16 december 2013 en deel uit is gaan maken van ons gezin!!! Wij hebben een dochter gekregen, die nu alweer 6 weken oud is. Een groter rijkdom kan ik mij niet bedenken. Liefdevol ontvangen, ook, en misschien juist wel vooral, door haar twee grote trotse broers.

Het normale leven is weer langzaam zijn intrede aan het doen, na een TOP-kraamweek om nooit te vergeten. Wij, maar vooral de jongens waren enorm gek met onze kraamverzorgster, wat hun betreft had ze mogen blijven.  De jongens lieten haar geen moment met rust en hielden haar nauwlettend in de gaten. Ook toen ze op een dag voor ons allemaal een fruitcocktail had gemaakt, compleet tot suikerrandje aan toe.  Tymen  nam het geheel eens goed in zich op, waarna hij het kijkend naar de cocktail met ’t commentaar voorzag met : “Da’s niet normaal hè??”

Kinderpraat

“Wanneer komt de baby eigenlijk uit?” vraagt mijn jongste zoon mij ‘s morgens in alle vroegte als hij een blik werpt op mijn ontzettende buik. Mooie kinderpraat! Wanneer die uitkomt? alsof ik een kip ben die een ei aan het uitbroeden is….die kippen hebben het eigenlijk wel beter bekeken dan wij, bedenk ik me ter plekke. Slapeloze nachten van getrap, gedraai en gepor, gaan aan ons grote werk vooraf. En dan moet het nog beginnen, ben je al moe. Maanden waggelen als een eend, das de enige overeenkomst, nee doe mij maar andersom dan. Eerst de grote klus, dan heerlijk uitrusten, zittend op je gat wat broeden heet. Ik broed nu al, maar heb toch echt geen vleugels. Mijn oudste mannetje bemoeit zich ermee door te vragen of ze dan straks met z’n drieën achterin de auto zitten.  Ja, dat moet passen, dan zijn we alweer een paar maand verder en hoeft hij misschien wel niet eens meer op een zit verhoger zeg ik.
Mijn zoon wordt groot, dat besef komt steeds meer. En dan echt groot bedoel ik. “Oh,” zegt ie: “dan kan de abri-cosie mooi in het midden.” ..en dan ineens is ie toch ook wel weer klein met zijn kinderpraat, gelukkig….

Zonder de gang lamp aan te gaan slapen, durft ie nog niet altijd, maar wel had hij vandaag afgesproken met vriendjes alleen s avonds met Halloween langs de deuren te gaan…in t donker?  is het heel gek dat ik het niet altijd meer snap? En hem niet altijd wil en kán volgen…

Op eigen initiatief wilde hij me gisteren helpen met koken, een eigen salade zou hij maken. Met geld opzak ging hij op pad voor de ingrediënten. Mijn grote zoon. Hij kwam terug met een komkommer, sla, wortels en tomaatjes. De kaasschaaf lag klaar, zoonlief in de startblokken, met kaasschaaf in de hand:” Mam, mag ik die komkommer scheren?”

Jaaa hoor tuurlijk, zolang jij voorlopig dan alleen maar komkommers hoeft te scheren,  mag dat en kan ik je weer helemaal volgen. fieuw…