**//sticky ads code//**
Blijven proberen = niet leren

Blijven proberen = niet leren

‘Was ik nog maar een kind’, ik hoor het mezelf en ook anderen om mij heen regelmatig zuchten. We verlangen terug naar de onbezorgde tijd, waarin we ‘gewoon’ kind mochten zijn. Als kind hadden we immers geen dure hypotheek om te betalen of een gezin dat we moesten onderhouden. Als volwassenen zijn we geneigd om kinderen te zien als vrij, zonder zorgen en stress. Maar klopt dit wel? Is het werkelijk zo dat de kinderen die in deze tijd opgroeien een onbezorgd en zorgeloos leven leiden?

Mijn antwoord daarop is: ‘nee’.

We leven tegenwoordig in een snelle, veeleisende maatschappij. Als kind opgroeien in de wereld van nu is stressvol. Heel wat kinderen bezwijken onder de druk van school, ouders en verplichtingen. Ze doen zo goed hun best, blijven proberen, doorzetten en leggen hun lat ontzettend hoog. Niet alleen op school – waar het vaak draait om tempo en punten, maar ook bij sportclubs en verenigingen tellen voornamelijk de geleverde prestaties.

Veel kinderen krijgen vanuit hun omgeving te horen dat ze beter hun best moeten doen, ze voelen een enorme druk van buitenaf.  Echter is mijn ervaring dat het bij deze kinderen meestal niet gaat om een motivatieprobleem. Het zijn vaak de kinderen die thuis ontzettend veel tijd investeren in huiswerk en oefenen, na schooltijd nog naar therapie of bijles gaan. Ze zijn bereid om veel te investeren. Deze kinderen zijn continu aan het werk voor de goedkeuring van anderen, zetten nóg een stapje extra, waardoor er een nog veel groter, onderliggend probleem ontstaat.

Te veel druk

Gedurende een dag wordt er door deze kinderen een bepaalde mate van stress ervaren. Ze staan in een overlevingsstand en schieten in vechten, vluchten of bevriezen: een stressreactie. Het zijn de kinderen die continu in de weerstand schieten, een grote mond geven en agressief reageren. Maar ook kinderen die teruggetrokken en stil in het klaslokaal zitten. Sommige kinderen staren dromerig voor zich uit, zijn als aan de grond genageld en gaan niet over tot actie. De druk wordt bij deze kinderen vaak zo hoog dat helder en rustig nadenken niet meer lukt.

Wat er vaak gebeurd is dat we als volwassenen proberen om deze kinderen te motiveren. We spreken ze aan op hun gedrag, vragen ze om stil te zitten en bezig te gaan met hun huiswerk. Alles doen we met onze beste intenties, maar we beseffen niet dat we het hier vaak juist erger mee maken.  Een kind dat stress ervaart kan namelijk niet komen tot leren. Hierdoor houden we het probleem in stand.

Maar hoe dan wel?

De redding voor kinderen die vastlopen op het gebied van prestaties is –hoe tegenstrijd ook- loslaten en rust. Als een kind overweldigd wordt door emoties, kan het gewoon niet meer leren en ontwikkelen. Bij een kind in paniek werken de hersenen en het lichaam samen om het gevaar onder controle te krijgen. Dit gaat onbewust, het kind heeft er geen invloed op. Hierdoor kunnen ze geen nieuwe informatie meer opnemen. Blijven proberen is op zo’n moment zinloos, het kind blijft als het ware bij het ‘gevaar’ en is hierdoor extra alert. Een kind voelt allerlei emoties, is angstig, verdrietig of boos en roept: ‘het lukt me nooit’ of gooit met zijn spullen. De enige oplossing op zo’n moment is stoppen met de activiteit en iets leuks gaan doen dat zorgt voor ontspanning. Het lijkt op zo’n moment misschien tijdsverspilling, maar uiteindelijk heeft het een positieve invloed op het leervermogen van een kind.