**//sticky ads code//**
De macht van het schoolhek

De macht van het schoolhek

Er zijn weinig plekken vergelijkbaar met het hek van de school. Een plek waar zo letterlijk het leven aan voorbij trekt. Waar je als kleuter de eerste onzekere stapjes zet om het jaren later als een brallende groep 8-er weer te verlaten.

De plek ook waar een ouder het kind nog even een bemoedigend woordje toefluistert voordat het de school binnen gaat. Daar waar ouders elkaar treffen en de alledaagse beslommeringen doornemen. Voor de één een dagelijks ritueel, voor de ander een plek om misschien toch eens wat vaker te gaan staan, omdat het brengen en halen nou eenmaal met zo’n getimede precisie moet verlopen dat je daardoor wèl de soms noodzakelijke contactmomenten misloopt.

Het schoolhek als een machtige vergaderplek. Dat ook! Want het is dè plek waar reputaties worden gemaakt en gebroken. Het functioneren van de directeur en het team wordt hier op zorgvuldige en soms meedogenloze wijze op de korrel genomen. Ouders maken er, met de autosleutels in de hand, nog snel even een afspraak met elkaar of wisselen een paar flinke roddels uit. Maar het is ook de plek waar gedacht wordt om een bloemetje te brengen bij een zieke ouder of leerkracht. Het hek verbindt.

Een schooljaar lang is dat hek de oversteekplaats van leerkrachten, ouders en kinderen, oppasouders, opa’s en oma’s. Als ‘kiss & cry plek’ worden hier de momenten van geluk en verdriet met elkaar gedeeld. Succesjes gevierd en teleurstellingen verwerkt. Het schoolhek als metafoor voor het leven zelf.

Maar ook niet vreemd dat tegen het einde van het schooljaar iedereen wel een beetje is uitgekeken op elkaar en eigenlijk ook wel toe is aan het nemen van de nodige afstand. Want je ziet elkaar niet alleen op school, maar vaak ook nog daarnaast bij het sporten of andere evenementen. Eventjes wat verder weg te gaan staan van dat hek en van alles wat zich daar binnen die omheining afspeelt, is daarom zo gek nog niet. Ieder zijns weegs nu even, om straks weer fris en opgeladen iedereen weer opnieuw te kunnen begroeten. Een fijne vakantie dus: gezond weer terug en zie je bij het hek!

Wat als de school het anders ziet!

Wat als de school het anders ziet!

Wat hoor ik het veel. Ouders die zeggen dat ‘de school niet wil’. In mijn geval gaat het dan meestal in relatie tot dyslexie. Maar wat is er dan aan de hand? Meestal gaat het om een situatie waarbij zowel school als ouder het probleem ziet, maar beiden het wel anders zien. Komt school bijvoorbeeld niet met een oplossing die ouders graag zouden willen. Of zien ouders juist een probleem die school nog niet als zodanig ervaart. Vele varianten mogelijk. De relatie kind-ouder-school is soms een kwetsbare driehoeksverhouding, dat is zeker.

In het scenario dat school je zorgen niet deelt, is het belangrijk om samen toch wel even goed door te praten. Vraag de school naar de basisondersteuning die het kan bieden. Dit is allemaal formeel vastgelegd en moet school je kunnen uitleggen. In het kader van de wet Passend Onderwijs staat hierin wat de school (zorg)leerlingen kan bieden. De school is verplicht om een goed onderwijsaanbod te leveren. Kan dit niet geboden worden dan is er de mogelijkheid om externe hulp binnen de school te halen. En als dat allemaal ook niet lukt, dan is school verplicht mee te denken welke andere school binnen het samenwerkingsverband de gevraagde zorg wel kan bieden.

Ben je het er uiteindelijk nog niet mee eens dan is er nog een aantal formele wegen die je kunt bewandelen. Denk hierbij altijd aan de plussen en de minnen. Wat win jij en je kind hiermee? Is dit het echt waard? Zijn er andere opties? En heel belangrijk: hou het kind hier buiten!

Blijf communiceren met school. Ook zij willen dat dit goed wordt opgelost. Vraag bijvoorbeeld een gesprek aan met school en het samenwerkingsverband. Brengt dit geen oplossing, dan kun je ook overwegen om een bezwaarschrift in te dienen. Maar ook de bemiddeling in (laten) roepen van een onderwijsadviesdienst is een mogelijkheid. Verder kun je ook nog je klacht indienen bij de Landelijke Klachtencommissie (LKC). In het geval je vermoedt dat er een situatie is die in strijd is met de Universele Rechten voor het Kind kun je je verhaal ook melden bij het College voor de rechten van de mens.

Dit klinkt allemaal wel heel ernstig! Maar ja, ouders moeten toch wel weten wat er allemaal mogelijk is. En natuurlijk gaat het meestal gewoon ook goed. Je ziet dat scholen steeds vaker proberen lees- en leerproblemen zo vroeg mogelijk te signaleren en preventieve methodes in te zetten, maar ook dyslexiesoftware aan te bieden en externe kennis de klas binnen te halen.

Tot slot. Als school nog niet zover is om bijvoorbeeld met dyslexiesoftware te werken, dan betekent dat nog niet dat je kind dat ook niet kan. Je kunt heel goed thuis met een programma aan de slag. Als je kind al zo vaardig is dat het zelfstandig in de klas met een laptop kan werken, dan hoeft de leerkracht daar helemaal geen last van te hebben. Er kan dan zelfs een SO of toets digitaal aangeboden worden zodat het in het betreffende programma gemaakt kan worden.

Waar je ook voor kiest, hou de communicatielijn open!

Maar de school werkt niet mee….

Maar de school werkt niet mee….

Als je ouders hoort vertellen over bijvoorbeeld de dyslexie van hun kind dan sluiten ze hun betoog vaak af met: “Maar ja, de school werkt niet echt mee”. Tot elkaar veroordeeld; de ouders en de school. Vaak verloopt de samenwerking moeizaam.

Zodra je merkt dat je kind achterstand oploopt of een probleem laat zien met lezen en spelling dan ga je je zorgen natuurlijk meteen ventileren op school. In het beste geval zijn ouders en leerkracht het dan samen eens. Heeft de school inmiddels ook de signalen opgepakt en komt er een behandelplan. Maar ook dan hangt het er sterk van af of zoiets ook echt beleid is of dat een leerkracht werkt vanuit een persoonlijke affiniteit. Want daar zullen ouders het unaniem over eens zijn: je bent vaak overgeleverd aan de toevallige interesse of betrokkenheid van een welwillende leerkracht. Geniet ervan zolang het duurt! Maar laten we voor het gemak er dan maar even vanuit gaan dat het om uitgeschreven beleid gaat. Geweldig als de school begrijpt wat je kind nodig heeft en de noodzakelijke ondersteuning ook biedt. Passend Onderwijs toch?

Maar wat te doen als je als ouder en school niet op dezelfde golflengte zit? Als de school het probleem niet erkent of dat de aanpak die wordt voorgesteld afwijkt van wat je als ouder eigenlijk graag had willen zien?

Dyslexiebeleid

Wat mij opvalt is dat scholen voor de invoering van de wet Passend Onderwijs soms heel weinig deden met een dyslexieverklaring. Dan zei men iets in de trant van: “ Het dyslexiebeleid van onze school schrijft dit-en-dit voor.” En dan werden de aanbevelingen die in de dyslexieverklaring stonden vaak terzijde geschoven. En wat denk je? Nu na de invoering Passend Onderwijs waarbij men niet meer uit hoeft te gaan van een diagnose maar van de persoonlijke ondersteuningsbehoefte van een leerling, gaan scholen ineens weer zeggen: “Wij willen wel graag een dyslexieverklaring zien om iets in gang te kunnen zetten.” Dat is toch de wereld op zijn kop?

Ik moet nu wel even een lans te breken voor de situatie waarin scholen zich momenteel bevinden. Er komt ook wel heel veel af op de school van je kind om aan al die individuele ondersteuningsbehoeften te kunnen voldoen. Hoeveel protocollen worden er niet over de schutting gegooid: pesten, huiselijk geweld, radicalisering noem maar op. Maar jammer, heel jammer, komt juist waar het om gaat – het onderwijs zelf- hierdoor in het gedrang.

Vraag de school daarom duidelijk hoe het zit met het (dyslexie)beleid van de school. Laat je uitleggen waarom sommige zaken lang duren. Soms heeft de school het beleid nog niet helemaal uitgewerkt. Wacht men nog op wat er vanuit het samenwerkingsverband passend onderwijs moet komen. Of misschien moeten er wel leerkrachten bijgeschoold worden, ICT-aanschaffingen ingepland en budgetten vrijgemaakt worden. Kortom: allemaal zaken die pas voor elkaar zullen zijn als je kind van school gaat!

Wat is dan wijsheid? Je eigen plan trekken. Maar daarover de volgende keer meer!

Je kind heeft de diagnose dyslexie! En dan?

Als een kind de diagnose dyslexie krijgt, roept dat meteen een heleboel vragen bij ouders op. Deze ook: zijn we het samen eens?

Als de dyslexie niet uit de lucht komt vallen, omdat het bijvoorbeeld een herkenbaar familiaire aangelegenheid is, dan wordt daar nog wel luchtig over gedaan. Maar soms ligt het gewoon iets gecompliceerder en heel eerlijk gezegd is dat ook niet zo vreemd. Er spelen best een aantal facetten een rol en alles vraagt om voorrang in prioriteit. Behalve dat ouders meteen voortvarend aan de slag willen voor hun kind, betekent dit soms ook een teleurstelling voor de ouder zelf. Iets waarop je helemaal niet had gerekend en wat zomaar uit de lucht komt vallen. We leven wel in een competitieve samenleving. Het onderwijs vooral is erg gericht op winnen. Maar ook ouders voeren soms onderling een stille maar hevige strijd over wie nu eigenlijk het meest begaafde, sportieve of muzikale kind heeft. En dan blijkt het ineens dyslexie te hebben. Dat is soms even slikken en daar mag je best stilletjes teleurgesteld door zijn. Toch?

Soms merk je ook dat ouders het onderling niet met elkaar eens zijn. Vindt de ene partner bijvoorbeeld dat de ander het kind te veel in het dyslectische hoekje plaatst en hem een etiket opplakt, terwijl de ander denkt: “Je mag de dyslexie van ons kind wel eens wat meer benoemen en je begrip tonen”.

Voor wie dit herkent, zou eens kunnen beginnen met de taken onderling te gaan verdelen. Alles wat met de dyslexiebehandeling te maken heeft, het oefenen thuis en de gesprekken met school zou je bij een partner neer kunnen leggen. De ander kan dan de sportieve taken, verenigingsdingetjes etc op zich nemen. Dan zit je elkaar daarmee niet in het vaarwater en hou je het voor het kind rustig en overzichtelijk. Een raar verhaal? Nee echt niet.

Ik ken ook wel situaties waarin ouders het zwaar te verduren kregen door de bemoeizucht van (schoon)-ouders die vonden dat de diagnose maar een boel flauwekul was en vervolgens gingen ze in het gezin zitten stoken. Gedoe in de tent en zie daar maar eens in goede harmonie samen uit te komen. Dan moet je daar echt een duidelijke lijn trekken en dito afspraken maken. Wees daarover duidelijk: dit is ons kind en op deze manier gaan we het aanpakken. Samen. Al lastig genoeg!

beeld: etsy.com

En met JOU wil ik een aparte afspraak maken!

Een leerkracht kan niet vermoeden wat een terloopse opmerking soms teweeg kan brengen bij een ouder. Zomaar een belangrijke boodschap lanceren op een verkeerd gekozen moment bijvoorbeeld.

Zo vertelde mij een moeder over haar ervaring tijdens de intocht van sinterklaas op de school van haar dochtertje. Een ervaring die haar erg had geraakt. Het was de eerste intocht die ze zouden gaan meemaken op school en zowel haar dochtertje en zij waren opgewonden over deze spannende gebeurtenis. Toen ze die ochtend vroeg het klaslokaal binnenkwamen was het druk met ouders en kinderen. En omdat ze nu toch iedereen bij elkaar had, deelde de leerkracht ook meteen maar de briefjes uit voor het 10-minuten gesprek. Totdat de leerkracht haar in de gaten kreeg en riep, RIEP! En met JOU wil een aparte afspraak maken! Haar vinger wees daarbij haar kant uit. De moeder die totaal overdonderd was wist ook niet goed hoe ze moest reageren. Confuus heeft ze dat moment voorbij laten gaan. Er had zich direct een onrustig en bezorgd gevoel bij haar meester gemaakt. De sint en pieten zijn vrolijk ontvangen en ze heeft natuurlijk dapper meegezongen met de liedjes en meegedaan met de activiteiten, maar eigenlijk had ze in een hoekje willen gaan huilen. Stiekem had zij zo al haar twijfels want moeders zijn daar heel goed in. Die zien precies wat de vriendinnetjes allemaal al wel kunnen en hun kind nog niet. Hoe ver die al zijn met letters herkennen, hun eigen naam kunnen schrijven. Hun woordenschat. Dat was bij haar dochtertje allemaal wat minder. Dus waar wilde deze leerkracht het over hebben?

Toen het gesprek met de juf later plaatsvond, bleek zij haar vermoedens over dyslexie uit te spreken. De twijfels van deze moeder werden daarmee dus wel bevestigd. Maar de leerkracht had deze boodschap wel beter en empathischer mogen verpakken. Je hebt elkaar wel nodig om het samen voor de leerling op school – maar ook thuis – goed op te lossen. Het is belangrijk dat je elkaars positie goed leert begrijpen. Wat je van elkaar mag verwachten. Dat je oog hebt voor elkaars belangen en de onvermijdelijke emoties die daar altijd als een rode draad doorheen lopen.