De magie van december….

De magie van december….

IHet wordt kouder buiten, de herfst is in volle gang. Het waait hard, het regent veel en het is koud. De winkelstraten vertellen ons dit ook al vroeg genoeg…..kom je net thuis van de zomervakantie, liggen er al in sommige winkels pepernoten te schreeuwen om gekocht te worden (huh??? Het is pas september…doe normaal zeg!) Ja het wordt weer december, tijd voor de feestdagen. Kerstbomen, lichtjes, kaarsjes en muziek. Maar ook fijn dat er toch nog wel winkels versiert zijn met wat sint en piet decoratie, want dáár begint december natuurlijk mee!
Eigenlijk al drie weken eerder natuurlijk want de intocht met de pakjesboot is al rond half november. Gelukkig hoeven we niet in de ijzige kou langs de kade te wachten, want echt heel koud is het (nog) niet. Toch kruipen we langs de stoet behaaglijk tegen elkaar aan alsof het vriest (want zo hoort dat) en zijn we blij als we een warme handschoen voelen van Piet royaal gevuld met verse pepernoten.
Na het zien van Sint op zijn paard Amerigo krijg je dan ook acuut zin in een kop warme chocomelk met slagroom en een stuk dik speculaas, ach ja waarom ook niet……het lange wachten en stilstaan maakt je lijf toch ongemerkt nog best wel koud……
Dan volgt er thuis een discussie (zoals elk jaar). Onze zoon is in november jarig, net een week na de intocht, dus daar moeten slingers voor worden opgehangen. Mijn oudste zoon wil graag wat meer versiering in huis voor pakjesavond. We hebben genoeg (slingers, ballonnen, kleine speelgoed pietjes, een houten bootje, vlaggetjes, verkleedpakjes, nepcadeautjes) om een klaslokaal mee in te richten en hij vindt het elk jaar zó jammer dat die spullen maar zo kort in huis liggen……ja is waar, maar jullie worden er zo druk van…..dat vinden papa en mama niet zo leuk….
Dan is er uiteraard nog spanning van wat er komen gaat voor wat betreft de pakjes. De oudste gelooft al een tijdje niet meer en de middelste is er afgelopen periode achter gekomen, maar onze jongste meid gelooft nog heilig (en dat willen we graag zo houden mannen!!!). Onze oudste wil graag meer “meedoen” met het spel (wil aan de deur kloppen met pakjesavond, wil precies weten wat hij krijgt vooraf en wil ook elke keer de schoentjes vullen). Ok voor zijn rust (hij heeft autisme/asperger) mag hij inderdaad de schoentjes vullen, maar af en toe ook zijn andere broer een beurt gunnen. Hij mag inderdaad weten wat hij zoal krijgt, maar ik pak het zelf in en nee je mag niet op pakjesavond aanbellen, dat is de taak van opa (hoe dan, waar is de sleutel, wie belt opa op, hoe komen de cadeautjes dan in de schuur, hoe weet hij hoe laat we willen beginnen????) Tot in detail wil hij alles weten en dat is prima.
December is een lastige maand met veel leuke tradities maar ook stress en spanning. Meestal vieren we kerst bij onze ouders, de eerste kerstdag bij mijn ouders en de tweede kerstdag bij mijn schoonouders met alle broers en zussen neefjes en nichtjes erbij. Gezellige volle dagen. Hier is de oudste redelijk rustig onder, hij kent het gezelschap, weet wat er van hem verwacht wordt en vindt het ook leuk om tijdens de voorbereidingen mee te helpen in de keuken.
Rond pakjesavond is dat nog wel even lastig. Het voorbereiden op de precieze gang van zaken kan toch hier en daar nog wel even veranderen. Het hele jaar door bijvoorbeeld wordt er hier nog vol overtuiging sinterklaasliedjes gezongen (ja zelfs dobberend op een luchtbedje in een meer ergens in Frankrijk!!!!) en dan een week voor de intocht komt er opeens stoom uit de oren van zoonlief omdat “meneer niet eens bestaat!!!” uhm tja ok…..nieuwe fase, andere wending……wel ook heel leuk om je kinderen hier in te kunnen zien groeien, de magie rond Sinterklaas veranderd ieder jaar weer. Het gaf wel even paniek bij de oudste maar toen hij eenmaal begreep dat dit er ook bij hoorde gaf dit wel weer rust. Op school ziet hij het “spel” ook elk jaar weer veranderen. Tot groep 4 krijgen ze de cadeautjes, in groep 5 worden er lootjes getrokken, bij groep 6 komen er surprises maken bij en gedichtjes schrijven. Zo verandert er dus thuis ook af en toe iets. Maar wat doen we dan als we geen van allen meer geloven? Is het dan “klaar”?? Weer paniek in de ogen…….en de cadeautjes dan, krijgen we dan niks meer?? Oh jawel hoor, dan wordt het juist nóg leuker, want dan gaan we cadeautjes voor elkaar kopen, net als op school, dan maak je een leuke surprise voor iemand en een leuk gedicht. Of we maken er een groot dobbel spel van dat je met een dobbelsteen moet dobbelen om iets uit te pakken. Bij mijn schoonouders deden we vroeger bijvoorbeeld, echt hilarisch…..een x aantal pakjes voor 5 euro kopen en op een hoop leggen dat werd de “pot”. Daar moest je om dobbelen. Gooide je zes, mocht je nog een pakje uitpakken, bij 2 moest je een beurt overslaan, bij 1 een pakje aan je linkerbuur geven, bij 3 aan je rechterbuur, bij 5 mocht je van plaats verwisselen met iemand……dat was zo enorm leuk!!!!
Veranderingen zijn soms eng, maar als je weet wat je te wachten staat kan het toch ook enorm leuk zijn en blijft de magie van december bestaan!! Voor jong en oud….

Mijn Zonne(tjes)bloemen

Mijn Zonne(tjes)bloemen

Altijd als we door Frankrijk rijden en ik zie van die enorme grote zonnebloemvelden droom ik even weg in de auto. Wat zou het heerlijk zijn om daar eens een keer tussen te staan. De geur van de bloemen op te snuiven, de schoonheid van de krachtige bloem zo van dichtbij te zien, ze aan te raken of nóg leuker…..verstoppertje erin spelen hihi…..Ja het werd per jaar meer en meer een droom die werkelijkheid móest worden……nou ja het stond nog niet op een dergelijk “afstreeplijstje” maar toch… dit jaar kwam het ervan!!

Na mijn burnout heb ik weer opnieuw moeten leren genieten van mooie positieve momenten/dingen, groot maar ook juist klein, om mijn mindset zo positief mogelijk te kunnen houden. Je leest dan weleens verhalen van mensen die het hebben over “de cadeautjes van de dag” of de glimlach van iemand ervaren als een “cadeautje”…….bah jek wat klef zeg….dat komt erg zweverig over op mij ….tot we laatst bij een top van een berg een plekje zochten voor een picknick en we ineens echt vanuit het niets een onwijs mooi uitzicht hadden over een grote stad die heel ver heel diep beneden onder ons lag…..wauw riepen we alle vijf en stonden even stil met open mond om dit in ons op te kunnen nemen, wat een cadeautje zei ik opeens en vier paar ogen staarden mij verbaasd aan…….Maar het was waar, dit is toch idd een cadeautje?! En nú snap ik die benaming dus (eindelijk)

En dan is het helemaal niet zweverig om hier in het drukke snelle leven waarin we door denderen even stil te staan bij mooie momenten of dingen, nee we moeten juist genieten van die blijmakers en ze het liefst met al je zintuigen ervaren

(hahahaha…..en terwijl ik deze column probeer te typen op mijn mobiel tijdens de terugreis van vakantie rijden we over een verschrikkelijke hobbelweg en ik typ in opperste concentratie mijn letters in een hoop ik zo logisch mogelijke volgorde op het scherm te krijgen met niet al te veel abracadabra waar ik later niet meer uitkom….terwijl ik manlief ineens hoor zeggen wat een prachtig weids uitzicht we hebben en ik even vluchtig opkijk van mijn scherm en direct moet lachen….bijna weer een “cadeautje” gemist……..Dank je wel schat!)

Maar goed………jezelf verwennen dus met “cadeautjes” Die kun je spontaan krijgen maar ook creëren dus! Wat maakt mij blij?? Nou die velden waar we steeds langs rijden als we van de camping afgaan op weg naar een stadje of de boodschappen gaan doen!! Ineens hoor ik het mezelf hardop vragen “wil je hier een keer stoppen zodat ik er een mooie foto van kan maken?” (meestal blijf ik hier alleen maar over dromen meer niet……nu gún ik mezelf dus gewoon dit moment!)

En dus stopten we idd op een zekere dag en stond ik temidden van talrijke grote mooie zonnebloemen te stralen als een klein meisje

Mijn kinderen sprongen ook direct uit de auto hup het veld in…….uhm jongens….wel uitkijken waar je loopt he?! Niet zomaar……”jaha zuchtten ze alle drie zeer veelzeggend….oh ja stom tuurlijk rennen ze niet als dwaze horken dwars door en over die bloemen….vertrouw ze nu eens!! Mijn kinderen lopen al aardig ver het veld in…..zou ik ook wel willen, maar mijn hoofd houdt me tegen (in gedachte hoor ik in de verte al een boze boer in vloeiend Frans en op zeer boze chagrijnige toon zeggen dat het niet mag en dat als we niet snel maken dat we weg zijn hij zal schieten. En ik hoor de schoten knallen uit zijn luchtbuks)

Verstijfd van angst sta ik stil maar zie mijn kinderen vrolijk rondrennen…..hè stom hoofd kun jij niet eens stil zijn, niet zo piekeren, ga lekker op vakantie of zo en laat mij nou eens met rust……kon ik maar weer eens zijn zoals mijn kinderen, lekker zorgeloos, en onbekommerd rondlopen, iets doen en ondernemen zonder tig keer te overwegen…..hhhmmm lijkt me zalig!!!! Tja dat helpt….mijn hoofd is even stil en ik kan weer langzaamaan genieten van het moment. Ik ruik en ik voel de bloemen…..en ik zie……mijn zonnetje (zo noem ik de oudste), mijn zonnestraaltje (zo noem ik mijn middelste) én mijn pareltje (de jongste)………..aaaawwwwhhhh míjn cadeautjes!!!!!

Dan stappen we weer in en rijden terug naar de tent. En met een smile van oor tot oor bekijk ik alvast wat foto’s die mijn man ondertussen gemaakt heeft…..

Dank je lief, voor dit moment xxx

Op weg naar de camping deel 2 “De vakantie voorbereiding”

Op weg naar de camping deel 2 “De vakantie voorbereiding”

 

Met het gezin gaan kamperen……best nog wel een onderneming…….., vooral als je met wisselende leeftijden te maken hebt. Waar kies je voor? Zon, zee, strand, zwembad, met of zonder glijbaan, kinder animatie, disco, spanning, ontspanning???

Sinds we kinderen hebben gaan we met de vouwwagen. Een flinke joekel waar met gemak 8 personen in kunnen bivakkeren en slapen……haha ja we hebben het inderdaad van begin af aan zéér ruim ingeschat! Uiteindelijk zijn we nu met drie kids en dus is het wel zo fijn om ook in de tent nog wat ruimte te hebben met z’n vijfjes op elkaar. Voor ons is deze ruimte dus ideaal!

Dit jaar wilde de oudste graag in een eigen tentje slapen (en dan óók nog het liefst zo ver mogelijk bij de vouwwagen vandaan…….maar hij zou wel bij ons komen om te eten!!) jaja……NO WAY!! Dan moeten we voor twee plaatsen betalen zeker?! En trouwens…..een beetje loslaten prima, maar niet gaan overdrijven hè?! Nu kon de middelste dus ook verhuizen naar “zijn eigen tentje” onder de vouwwagen en de jongste had dan de slaapcabine voor haar alleen. Iedereen een eigen plekje, geen ruzie meer ’s avonds bij het inslapen en wakker kunnen worden op eigen tempo. Mooi vooruitzicht!!! De middelste heeft er wel flink aan moeten wennen trouwens, maar gelukkig had hij een jaar de tijd en uiteindelijk vond hij het prima.

Allemaal een eigen plekje houdt dan automatisch ook in dat ieder een eigen tas krijgt voor kleding en knuffels (maximaal 3!!!), waar je zelf verantwoordelijk voor bent! Ook dus zorgen voor een overzichtelijke inhoud, schoon goed in de tas en vuile was in de wasmand.

Ik maakte samen met de kinderen een lijstje wat ze moesten inpakken, aantal sokken, broeken, ondergoed etc. Ieder kreeg een eigen uitgeprinte versie om in te pakken……..het loslaten is begonnen! Heel knap, maar ik ben écht niet even stiekem in de tassen gaan neuzen om te zien of er wel genoeg in zat……..hoewel?!……ik heb natuurlijk wel voor de zekerheid nog wat extra sokken en onderbroeken en vesten en t-shirts en kussenslopen na de laatste was in mijn tas gepropt……….ai, ben ik nu gezakt met “loslaten”??

Af en toe hoor ik op de camping wat gemopper, de oudste heeft geen shirts met lange mouwen, de middelste kon geen spijkerbroeken vinden in zijn kast en loopt nu door de bossen te klimmen en klauteren in een chique broek (oh nee, die was voor de feestdagen!!!) en de jongste heeft korte broekjes mee die inmiddels al 2 maten te klein zijn (oeps mijn fout, had die kast toch beter uit moeten pluizen geloof ik) AAAAHHHHHH loslaten, het is soms zo lastig…….en dat mag je dan ook natuurlijk niet laten blijken, gewoon schouders ophalen en inslikken……..

Daar leren ze van……..(en moeders ook)

Imitatiegedrag

Imitatiegedrag

SPIEGELTJE, SPIEGELTJE…….huh?? Wie ben jij???

jonge kinderen imiteren vaak hun ouders. Jij bent het grote voorbeeld voor je kind, dus zorg dat alles wat ze imiteren goed is. Jonge kinderen nemen namelijk net zo gemakkelijk je mindere kant over. Je kind is dus als het ware een soort spiegel van jezelf

Klinkt misschien zwaar en is af en toe ook best confronterend…….zéker als je een kind tegen een ander kind hoort mopperen of je hoort het iemand  de les lezen op precies dezelfde wijze ( en toon!!) zoals jíj dat zou doen……ai ….pijnlijk soms om je zó op die manier terug te horen….

Maar het kan toch zeker  ook wel zeer aandoenlijk zijn….

Vroeger als kind vond ik het heerlijk om me terug te trekken in mijn kleine knusse kamertje met mijn pick up en platen urenlang muziek afluisteren en hard (ja soms zelf heel hard) mee te zingen met de liedjes (ook altijd in de hoop dat Hennie Huisman dan langs zou komen en versteld zou staan van mijn zangtalent….maar dit terzijde) Zo heb ik ook heel wat nummers van Kinderen voor Kinderen grijs gedraaid. Ik had inmiddels een aantal favorieten waaronder “make up” , “ik ben toch zeker Sinterklaas niet”, “een tweedehands jas”, “meidengroep”, “vinger in je neus”, “en ik”, “ik heb zo waanzinnig gedroomd” (ja zo kan ik eigenlijk nog wel doorgaan…sorry ik stop al)…..maar voorál “als ik de baas zou zijn van het journaal” Die was zéker favoriet nummer 1!!! Díe werd antraciet grijs gedraaid

En hoe lief?! Met Sinterklaas hebben de kinderen de verzamel cd gekregen met oude en nieuwe liedjes van dit leuke kinderkoor…..en ja hoor gelukkig het sloeg in als een bom!!! Geweldig vonden ze het. Mijn zoontje heeft hem min of meer naar zich toegeëigend en nu is híj dus degene die elke dag op zijn knusse kamertje zit, ingebouwd in een klein hoekje (nóg knusser), cd spelertje binnen handbereik en jawel hoor op repeat nummer 9 (!!!!) van de cd…….raad eens welk nummer dat is??

JUIST:  als ik de baas zou zijn van het journaal !!!!!!!!

Ik kijk naar mijn zoon en zie……….mezelf!!!!

Da’s nog eens een mooie spiegel!

Hoezo míjn probleem?

Omdenken…….het is een manier van denken waarmee je van een probleem en mogelijkheid maakt. Bij omdenken werk je het probleem niet weg, je lost het ook niet op, maar je gebruikt het om er een nieuwe situatie mee te creëren. Je zou ook kunnen zeggen: door niet ja-maar tegen het probleem te zeggen (verzet), maar ja-en (acceptatie), gebruik je het probleem in je eigen voordeel. Maak je van een vijand een bondgenoot. Van een ramp een kans. Van een probleem een mogelijkheid (citatie uit het boek Omdenken is stom van Berthold Gunster)

Omdenken……je kunt dus ook zeggen dat het een manier is om negatieve gedachtes om te zetten in iets positiefs….Heb het boek van Berthold Gunster gelezen. Een superleuk boekje wat makkelijk wegleest en met zeer veel leuke citaten van (herkenbare) kinderuitspraken. Wat er beschreven staat het klinkt echt zeer goed. Ik hoop er zelf ook veel van te kunnen leren…..maar toch ligt mijn focus nu vooral op mijn oudste zoon. Door zijn worsteling met zijn asperger (autisme) komt hij vaak in gedachte in een negatief spiraal en hier wil ik hem graag uit helpen, misschien is dit boekje ook wel wat voor hem, ter inspiratie…..of misschien…….

Hij is pas 12 jaar geworden. Echt al een flinke knul, wordt steeds langer en gaat al meer en meer zelfstandig de wijde wereld in. Wat een kanjer, zo trots!
Maar bij die zelfstandigheid hoort natuurlijk ook een eigen bankrekening met afschriften, internetbankieren én natuurlijk een PINpas bij!!!! Want tja elke week zakgeld gewoon uit het vuistje kan natuurlijk echt niet meer…..en oh ja of het verjaardagsgeld aub gestort kon worden op zijn rekening!!!
Ok hij heeft al een tijdje een jongeren rekening maar pas echt vanaf 12 jaar kan hij een pinpas activeren. Een paar dagen voor zijn verjaardag kreeg hij post van de bank. Pasje met pincode maar dat moest wel nog even geactiveerd worden. Op de dag van zijn verjaardag moest hij dit per sé regelen, dit kon natuurlijk absoluut geen dag langer wachten…..ik kreeg s middags visite en toen iedereen uit school kwam vlogen de jongste twee direct uit naar vriendjes om buiten te spelen….ja nee sorry zo kan ik niet weg. Dat snap je hoop ik toch wel? Laten we anders eerst even je traktatie in orde maken, dan is dat alvast klaar…geen melk, boter en suiker in huis…..ggrrr zo kunnen er dus geen cakejes gemaakt worden…Geeft niet! Zegt hij opgewekt, naast de bank zit een supermarkt…mooi toch twee vliegen in een klap! Ja je hebt gelijk….maar nee ik ga niet weg, even stond ik in dubio maar nee dat kon ik echt niet maken. Wat nou als je broer of zusje straks aan de deur staan en ik ben er niet? Doodeng voor een kind….Hij begreep mijn angst, die kon ik wel goed overbrengen. Maar dan zat hij nog steeds zonder pin…..Als jij nou boodschappen gaat halen voor de cakejes hier bij de buurtsuper? Dan hebben we dat alvast in huis……nou dat vond hij geen goed idee. Nee hij ging zelf wel naar de bank en deed daarna dan wel de boodschappen…en weg was hij…

Na een uur gaat de telefoon. Een mevrouw van de bank meldt dat ze een zeer boze klant aan de balie heeft staan en dat ze hem niet meer weg kreeg. Ja heel even, maar toen is hij na een kwartier weer teruggekomen met boodschappen  (haha die laat zich niet zomaar wegsturen, gaat even boodschappen doen en probeert het gewoon weer opnieuw). Ik heb haar even aangehoord om in te kunnen schatten hoe redelijk ze was en ja gelukkig ik had een super lieve meelevende mevrouw aan de lijn. Ik mocht via de telefoon mijn akkoord geven (tot 18 jaar zijn kinderen niet in staat ook maar iets te regelen zonder toestemming van ouders en of dit mijn enige kind was…..oh het is de oudste ok en hoeveel kinderen volgen er nog dan? Twee ok maar dan hoop ik wel dat u in het vervolg……..jaja ik beloof het plechtig en reuze bedankt voor uw begrip en medewerking) en zoonlief kon mét geactiveerde pinpas zijn weg weer naar huis vervolgen.
Eenmaal thuis stond hij met een enorme smile voor me te wapperen met zijn pasje, apetrots was hij!
Maar wat heb je nu precies gezegd tegen die mevrouw?
( hij rechtte zijn rug, kreeg een zeer felle doch fanatieke blik in zijn ogen en zijn wangen kleurden rood van opwinding) “nou als u het niet eens bent met deze manier van handelen dan zou ik als ik u was maar eens een klacht gaan indienen bij uw directie, of u belt mijn moeder maar en vraagt via de telefoon toestemming!”

Hij buigt het dus direct om, zíjn probleem is nu háár probleem!

Oei, die hoef ik dus niets meer te leren, dat principe heeft hij al aardig onder de knie….