**//sticky ads code//**

Zomaar een (sport) dag

Het was weer vrijdagavond. Een avond waarop altijd blijkt hoeveel energie de schoolweek vraagt van een kind. Gaan we voor het slapen nog een spelletje spelen? Natuurlijk jongen, maar dan moet jij met douchen en tandenpoetsen wel je witte pet ophouden.

Het is een terugkerend ritueel op de vrijdagavond, waarop de witte pet soms toch van kleur veranderd. Mocht je het fenomeen van de petten niet kennen dan moet je vanavond als de kinderen op bed liggen eens rustig googelen op kanjertraining.

Dit keer ging het trouwens helemaal goed, dus we hebben voor het slapen gaan nog heerlijk het kaartenspel pesten gedaan. Na mijn zangkwaliteiten weer getoond te hebben met het slaapliedje, vertelde ik Julian nog dat het belangrijk was om goed te slapen. Het zou een zaterdag worden waarop veel inspanning van hem werd verwacht.

Pap, we moeten eruit. Er stond een uitgeslapen mannetje met grote glimlach voor mijn neus. Hij zou vandaag zijn eerste competitiewedstrijd voetballen, dus hij had er zin in. De gezonde spanning was van zijn gezicht af te lezen bij het aankleden en hij heeft wel 36 keer gecontroleerd of hij alle spullen bij zich had.

Eenmaal aangekomen bij het voetbalveld was alle spanning verdwenen, maar ik had het idee dat die jongetjes ook al een groot deel van hun energie hadden verspild bij het inspelen. Wat een enthousiasme! Ik bleek mij uiteindelijk te hebben vergist en het enthousiasme ging dit keer ook gepaard met winst. Super, ook al promoot ik altijd de stelling: Je moet minimaal je best doen!

Opgewarmd thuis op de bank was het vooral zaak om uit te rusten en bij te komen, want na de lunch moesten we weer door. Op het programma stond Proefzwemmen voor diploma B, oftewel doe je dit goed dan haal je twee weken later je diploma (en weer ruimte in onze agenda’s).

Het werd wederom een succesvolle prestatie. In de auto op weg naar huis probeerde ik mij kwetsbaar op te stellen. Ik vertelde Julian, dat ik best zenuwachtig was of hij door zou mogen voor het afzwemmen, omdat verschillende kinderen de mededeling kregen nog even extra te moeten oefenen.
Vond jij het spannend? Julian keek mij aan met een glimlach en antwoordde vol overtuiging met zijn witte pet: Nee, pap. Ik heb zelfvertrouwen.

Ik voelde een trots gevoel en terwijl we verder naar huis reden, hoorde ik op de radio Stef Bos zingen “Papa, ik lijk steeds meer op jou”.

Tot de volgende persoonlijke noot, Christian

Blik in je ogen

Het was die blik in je ogen! Met zijn blik herleefde ik een gevoel van ruim 30 jaar terug. Het was elke keer weer een enorme teleurstelling als door de weersomstandigheden de voetbaltraining of wedstrijd was afgelast. Een knuffel van mijn moeder was dan niet genoeg!

Ik wist dus wat mij afgelopen woensdag te doen stond, toen vanwege het weer de training werd afgelast, terwijl Julian al sinds de vroege middag in zijn trainingspak rondhuppelde. We hebben even heerlijk in de woonkamer een partijtje voetbal gespeeld. De glimlach was al snel weer terug, zelfs nadat ik in de laatste minuut de winnende maakte (ik wilde toch echt winnen om mijn gevoel van vroeger weg te spoelen).

Het zijn trouwens altijd wel mooie partijtjes die we samen spelen, want allebei kunnen we niet echt (of echt niet) tegen ons verlies. Heel af en toe probeert een van ons zelfs te smokkelen met de score, maar dan toont de ander altijd wel zijn telkunsten. Mochten wij ooit een rekentoets moeten maken dan hoeven we ons daar geen zorgen over te maken!

Ander perspectief

Hebben jullie je eigenlijk eind januari nog zorgen gemaakt? De eerste loonstrook van het jaar leidt in menig huishouden toch altijd weer tot spanning of het onder de streep niet tegenvalt. Volgens de kinderen hoeven wij ons hier geen zorgen over te maken. Wij zijn namelijk hartstikke rijk volgens de kinderen! Waarom? Omdat mama heel veel pasjes heeft.

Het mooiste was wel de vastberaden blik in hun ogen, waarmee ze deze conclusie trokken. Ik kan echt geniet van die kinderlogica, waarmee heel veel dingen in een ander perspectief komen te staan. Het opgroeien van kinderen is een prachtig proces, maar deze kinderlogica ga ik straks echt missen!

Of moet ik sinds vorige week concluderen dat bij Kyra de kinderlogica langzaam al wordt vervangen door de volwassen werkelijkheid? Vrees het wel. Ze kwam vorige week vrijdag namelijk uit school en kon mij tot in detail beschrijven hoe een man met pistool het Mediapark in Hilversum was binnen gedrongen. Ik zal die blik in haar ogen niet snel vergeten en deed mij beseffen dat het onbezonnen kinderleventje voor haar is afgelopen.

Opeens zie ik tijdens het schrijven van deze column in de weerspiegeling van de laptop dat mijn blik een beetje weemoedig wordt bij deze constatering. Het is zo’n moment dat je beseft om te genieten van elk moment. Een volwassen les, die ik als de kinderen uit school komen ook op hun zal overbrengen. De blik op het hier en nu!

Tot de volgende persoonlijke noot, Christian

Flirten

2015 is ruim een week oud en we hebben thuis het normale ritme weer kunnen oppakken. Terwijl ik dit opschrijf, hoor ik de kinderen tegen elkaar schreeuwen ‘ik vind je niet meer lief!’.

Ik luister onder aan de trap of er boven niks wordt afgebroken en kan snel weer met een gerust hart op de bank gaan zitten (alhoewel gerust misschien niet het juiste woord is met alle ellende in Parijs).

Het mooie van conflicten tussen kinderen is dat deze net zo snel verdwijnen als ze komen. Ze vertellen (soms een beetje schreeuwend) elkaar de waarheid, accepteren elkaars verwijten en gaan weer spelen alsof er niks aan de hand is.

Waarom hebben kinderen zo’n waardevol acceptatievermogen (en verlies je dit als volwassenen vaak)?

Ik dacht tot deze week dat dit altijd een onbeantwoorde vraag zou blijven, maar tijdens een presentatie op de Nieuwjaarsbijeenkomst van mijn werk kreeg ik deels het antwoord.

Een zakelijke flirt-coach (ja, ja dit beroep bestaat echt) vertelde over ‘zakelijk flirten’ wat in Jip-en-Janneke taal betekent, dat je altijd, ook bij verschil van mening, in contact moet blijven met je gesprekspartners omdat je elkaar nog nodig kan hebben.

Een glimlach verschijnt op mijn gezicht, want ik realiseer me ineens dat mijn kinderen (en vast ook die van u) met de regelmaat van de klok mij weten in te palmen na een ouder-kind confrontatie. Ik had gisteravond nog een aanvaring met mijn dochter over het huiswerk. Amper 5 minuten later vroeg ze met een hele mooie glimlach “Pap, wil jij als ik douche even mijn pyjama en ondergoed klaar leggen?”, terwijl ze dit met haar 8 jaar al dagelijks zelf doet.

Ondertussen komen de kinderen naar beneden stormen om samen buiten te spelen. Terwijl ze me (tactisch) omhelzen, hoor ik: Pap, wil je even onze jassen dicht doen? Verbouwereerd omdat ik dacht kinderen van 6 en 8 jaar te hebben, maar voordat ik het wist, had ik het toch gedaan.

Ik zak onderuit op de bank met de krant in de hand, maar het lukt me niet om het nieuws te lezen. Ik denk steeds vol bewondering aan het vermogen van kinderen om harde of kwetsende woorden naast zich neer te leggen. Om weer verder te spelen of iets voor elkaar te krijgen.
Tja, ik deed er eerst een beetje lacherig over, maar onze maatschappij kan wel een lesje flirten gebruiken met onze kinderen als flirt-coach!

Tot de volgende persoonlijke noot, Christian