**//sticky ads code//**
Hoe ga jij op met normen en waarden in de opvoeding?

Hoe ga jij op met normen en waarden in de opvoeding?

Bij de geboorte van je eerste kind, begint jouw groei in een nieuw leven. Een leven waarin jij een grote verantwoordelijkheid draagt voor jouw grootste schatten, jouw kinderen. De normen en waarden die je deels meekrijgt vanuit jouw eigen opvoeding en deels vanuit de maatschappij. Deze neem je of bewust, dan onbewust mee in jouw eigen opvoeding.

Wat is echt belangrijk

Maar wat als die normen en waarden jouw gezin in de weg staan? Wat als de regels, waarvan je denkt dat die ‘belangrijk’ zijn in de opvoeding, om jouw kinderen klaar te stomen voor de maatschappij, een groot obstakel zijn voor de rust thuis? De maatschappij voelt namelijk regelmatig genadeloos aan, waarin weinig geaccepteerd wordt. Is het grootste streven dan om hen bij te brengen hoe zich te gedragen in die maatschappij?

Hoe vaak ik mij dit heb afgevraagd kan ik niet bijhouden. Hoe vaak ik de gezichten van anderen heb genegeerd, omdat mijn kind (met zijn prachtige bijzonderheid) in hun ogen, zich niet ‘gedraagt’.
Ergens kwam ik op het punt, waarin ik mij afvroeg of het niet beter was om wat soepeler te denken en mee te buigen in dat, wat voor mijn kind prettig is. Dit zou betekenen dat ik bepaalde regels los zou moeten laten. Regels waarvan ik dacht deze mee te moeten nemen in mijn opvoeding.  Die bewuste regels los laten en mij verdiepen in hoe mijn kind de wereld ervaart, was de beste keuze ooit!

Vallen en opstaan

Nu, na 15 jaar gegroeid te zijn in mijn moederschap, mag ik van mijzelf zeggen dat ik het aardig doe! Het zijn de kleine touwtjes die ik stevig vasthoud. Ik weet dat daar, waar ik chaos zie in de schoolboeken die over de grond verspreid liggen, er voor mijn zoon een systeem in zit. Het is ten strengste verboden deze op te stapelen en in de desbetreffende kast op te ruimen.
Het is een onmogelijke opdracht om mijn jongste zoon de opdracht te geven te blijven zitten tot een ieder klaar is met eten. Wanneer hij klaar is met eten, ruimt hij netjes zijn spullen op en vertrekt rustig naar zijn kamer.

Ik weet nu, na er keer op keer toch weer ingetrapt er zijn, dat ik elke avond het bedritueel van mijn dochter, strak moet aan houden. De kleinste dingetjes liggen op de loer om zich vast te nestelen in het ritueel en vervolgens onuitwisbaar te worden.  Wanneer ik, lieve moeder als ik ben, 1 keer toegeef aan een extra verhaaltje, wordt dat extra verhaaltje een bedreiging en zit ik eraan vast of moet ik een strijd aangaan. Soms zwicht ik nog voor dat extra verhaaltje omdat ik geen zin heb na een lange dag, drama te veroorzaken. Niet handig, maar menselijk!

Wat is echt belangrijk

Als we het dan over normen en waarden hebben. De belangrijkste die ik mijn kinderen probeer mee te geven zijn: respect voor dier en natuur. Probeer elkaar ruimte te geven (dat altijd een uitdaging is met twee puberende zoons en een dochter met een attitude waar je u tegen zegt!) en blijf bij je zelf!

Dromen laten leven

Dromen laten leven

35 jaar terug in de tijd, half 7 in de ochtend, als 3 jarig meisje deel ik mijn slaapkamer met mijn jongere broertje. Na een nacht met honden die kunnen praten en rondvliegende elfjes, open ik mijn ogen. De lucht van de volle poepbroek van mijn broertje dringt mijn neus binnen en verwelkomt de nieuwe dag. Broertje lief staat rechtop in bed enthousiast te brabbelen. Hij heeft helemaal zelf een prachtig kunstwerk gecreëerd, verrassing voor mama op deze nieuwe dag! Het blauwe ledikant met witte laken, het behang op de muur en broertje lief zelf, zijn getransformeerd in een abstracte schildering met de kleur poep. Goedemorgen nieuwe dag!

Kunst

Deze vorm van kunst is mij als moeder gelukkig bespaard gebleven. Mijn oudste, nu puber, uitte als klein jongetje zijn creativiteit graag met wol. De woonkamer, gang en trap veranderden in een levensgroot spinnenweb. Een ware hindernis wanneer je het toilet probeerde te bereiken door een doolhof van gespannen draadjes. Nu stopt hij al zijn creativiteit in zijn muziek, met mij als zijn grootste fan en sponsor.
Mijn middelste verdient de eer van het meest minuscule kunstwerk. Dagelijks kwam hij trots aanlopen met zijn tekening, op een papiertje van 1 vierkante centimeter, tot in de detail getekend. Wanneer hij een geweldig plan heeft voor een nieuw tekenproject waar we samen aan werken is het papier wel wat maten groter, maar de leuke minuscule tekenkunst blijft intact.

Na de geboorte van mijn dochter ging er een wereld van sprookjes en een onmeetbare fantasie open in huis. De kleurrijke schilderingen, tekeningen en plakwerken zijn een prachtige weerspiegeling van hoe mijn dochter de werkelijkheid en fantasie door elkaar heen laat vloeien. Het is wel een uitdagende sport om zo af en toe de bewaarexemplaren van de “kan wel stiekem weg”- tekeningen te scheiden. Dochterlief wil alles bewaren, maar met haar grote drang tot creatieve uiting kan ik niet anders dan heel stiekem tussen de 30 kunstwerken van de week, een schikking te maken!

Dromen laten leven

De creativiteit in een kind is zo puur als het kind zelf. Daar waar een volwassene realistisch wil zijn en handelt vanuit wat wel en niet geaccepteerd wordt, is het voor een kind mogelijk dat paarden kunnen vliegen en superhelden bestaan. Wat ik hiermee wil zeggen is dat wij als volwassenen soms zo ver af staan van onze eigen pure creativiteit, in welke vorm dan ook. Hoe vaak zeggen we dat iets niet haalbaar is, ook al is dat een grote droom of wens? Zouden wij net als onze kinderen dromen kunnen laten leven?