**//sticky ads code//**
De gezellige maar, overprikkelende december maand!

De gezellige maar, overprikkelende december maand!

Daar staat hij dan, mijn kleine man. Muts halverwege zijn ogen, tas op zijn rug en lampion in zijn handje. Dapper en vol overtuiging zingt hij zijn liedje en vult zijn tas met snoepjes. Lieve woorden van de bewoners, geen reactie vanuit mijn zoon, mijn dapper kind. Wat niemand weet is de strijd die we samen zijn aangegaan. De strijd tegen de oplopende spanning, de overprikkeling. Al in de middag moest de lampion het ontgelden, het kookpunt was daar en helaas voor de lampion die nu in stukjes op de grond lag. Geen probleem, lieverd, we maken samen een nieuwe lampion!

Vanaf november steekt mijn allergie de kop op. De allergie voor de gezellige feestdagen, de onvermijdelijke overprikkeling, verplichtingen en opgelegde beleefdheden. Om deze tijd door te komen, om het gezellig en draagbaar voor mijn kinderen en mij te laten zijn, heb ik geleerd ons te wapenen. Daar waar anderen hun allermooiste pak of jurk dragen, loopt mijn zoon in zijn allerlekkerste ( versleten en te kleine) joggingbroek en trui met capuchon. Zijn muts op zijn hoofd, voor een ander misschien onbeleefd, voor hem een stukje bescherming.

Het zijn niet voor niets “feestdagen”, de gezelligheid en het samen zijn probeer ik altijd mijn kinderen te laten voelen. Op mijn manier, zodat het voor ons allen ook zo kan zijn. De blikken en opmerkingen, goed bedoeld maar pijnlijk, leg ik naast mij neer en geniet van die mooie snoetjes, verrast door de lichtjes in de kerstboom en oma’s lekkers op de tafel.

Kinderen hebben meer nodig dan Rust, regelmaat en reinheid!

Kinderen hebben meer nodig dan Rust, regelmaat en reinheid!

Rust, regelmaat en reinheid waren voor onze moeders en oma’s de standvastige basis in de opvoeding. De overtuiging van het succes van de driemaal R zorgde voor een vertrouwen in dat jouw zoon/dochter zou opgroeien tot een “gezonde” volwassene.

Door de jaren heen is er heel wat discussie ontstaan over de waarde en betekenis van de driemaal R. De één vindt het achterhaald en meent dat kinderen niet te beschermd opgevoed zouden moeten worden. De ander blijft het belang van de driemaal R, rust, regelmaat en reinheid, benadrukken.

Al 16 jaar word ik mama genoemd. Ik ben een mama van 3 fantastisch prachtige kinderen. Maar ook een mama van drie kinderen met een diagnose en een behoorlijke rugzak. Tijdens mijn zoektocht naar het kunnen aansluiten in de behoeften van mijn kinderen. Ben ik gevallen en weer opgestaan, heb ik onzekerheden en angsten over het welzijn van hen doorstaan en mijn eigen twijfels in de ogen gekeken. Ik heb ondervonden dat de driemaal R zeker wel een belangrijke basis kunnen vormen, maar dat daarnaast Respect, Ruimte en Richting onmisbaar zijn.

Respect, Ruimte en Richting

Respect voelen voor jezelf als mens en moeder, dat je valt, opstaat en weer doorgaat, dat jij voelt wat goed is voor jou en je kinderen. Respect voor de unieke persoonlijkheid van jouw prachtige kinderen, voor hoe zij de wereld zien en jou de mooie details van het leven laten zien.

Een gebrek aan Ruimte veroorzaakt verstikking. Je hebt ruimte nodig om fouten te mogen maken, om even op adem te komen, om inzichten te kunnen krijgen en je eigen grenzen te kunnen bepalen. De Ruimte is er, om groei mogelijk te maken.

De Richting die op bepaalde momenten niet te vinden is, een eeuwige rotonde zonder afslag. Wanneer je je snelheid remt en je je oriëntatie vindt, zal daar de afslag verschijnen met daarmee de richting. Het is onvermijdelijk dat je tijdens jouw reis weer een rotonde tegenkomt, maar heb vertrouwen dat de richting altijd weer te vinden is.

Positieve spanning en veel prikkels, hoe ga je er mee om?

Positieve spanning en veel prikkels, hoe ga je er mee om?

Zaterdagochtend, 7 uur. Stuiterend en kwetterend staat mijn dochter paraat om deze ‘fantastische dag’ te starten, vandaag is haar partijtje. Mijn hoofd, nog watterig van de slaap, kan het enthousiaste geweld van mijn dochter nog niet helemaal verwerken. Eerst maar een kop koffie!

Vanuit mijn ervaring met mijn kinderen, weet ik dat een partijtje, naast de positieve spanning, ook veel prikkels met zich meebrengt. De tekst “It’s my party and i cry if i want to” klopt helemaal! Om mijn kinderen, de gasten en mijzelf te beschermen, heb ik het beleid ingevoerd om een partijtje niet langer te laten duren dan 4 uur. 4 uur pret, spanning en prikkels, opgeteld met de tijd van voorbereiding en een stuiterend kind voor het feest begint, een hele opgave!

De reden dat ik er voor kies om het feest te laten eindigen voor het avondeten, is de kostbare tijd die nodig is om tot rust te kunnen komen en vervolgens rustig te kunnen slapen. Dit jaar wilde mijn dochter heel graag dat haar vriendinnen ook bleven eten, haar keuze en het proberen waard.

Het feest

Zaterdagmiddag 4 uur, het feest is in volle gang, maar dochterlief zit compleet overstuur boven in haar kamer. Mijn arme meisje is totaal overprikkeld, het is haar te druk en te luid. Had ik haar hiervoor moeten beschermen? Had ik nee moeten zeggen op haar wens om samen met haar vriendinnen patatjes te willen eten?
Tijd om de planning van het feest aan te passen en rust te brengen in de chaos van geluiden en springende meisjes. De spelletjes laat ik voor wat het is en zet de nieuwe film van K3 op, het werkt! Daar zit ze dan, duim in de mond, rood betraande oogjes, tussen haar beste vriendinnen op de bank. We gaan het redden!

Nadat de vriendinnen weer opgehaald zijn, kruipt ze tegen me aan op de bank en vertelt mij haar besluit. “Mama, volgend jaar wil ik mijn feestje precies hetzelfde, maar dan zonder avondeten!”
Ze heeft nu zelf ervaren, gevoeld en besloten. En ik weet nu dat mijn besluit om haar keuze te respecteren, veel heeft opgebracht en ons beiden wijzer heeft gemaakt!

De perfecte match

De perfecte match

7 december 2017, Kamer van Koophandel, vol spanning zit ik te wachten tot mijn naam omgeroepen wordt. Een vrouw gaat mij voor en we nemen plaats aan een bureau. Ik haal even diep adem en alles wordt in gang gezet en ondertekend. Een maal buiten met het document juichend in mijn tas, laat ik het gevoel van vrijheid over mij heen komen. De eerste belangrijke stap naar kiezen voor mijzelf is gezet!

Voelsprieten

Het dagelijks leven met mijn drie bijzondere kinderen is roerig en vergt behoorlijk wat geduld en uithoudingsvermogen. Na 15 jaar meegroeien in de kijk op de wereld zoals mijn kinderen die ervaren, heb ik zeer geavanceerde voelsprieten ontwikkeld. Wanneer mijn oudste zoon uit school is, zie en voel ik wanneer hij te veel prikkels heeft gehad die hij moet verwerken op zijn manier, mopperend, vloekend en etend! Ik luister, laat weten dat ik zijn gevoel begrijp en geef hem de ruimte om het op zijn manier te uiten. Zodra mijn middelste zoon zich gaat verstoppen achter zijn computerscherm, weet ik dat hij niet lekker in zijn vel zit en veel knuffels van mij nodig heeft. Wanneer iets van zijn bezittingen stuk gaat of een beschadiging aan zijn eigen lijf krijgt, raakt hij totaal overstuur. Dat mag er zijn, evenals zijn gevoel dat het einde van zijn wereld daar is.
Dochterlief is erg verbaal ingesteld, zij begrijpt de wereld om haar heen beter door samen woorden te geven aan alles wat gebeurt. Het contact tussen ons houden gedurende de dag, geeft haar het gevoel van veiligheid. Zo vertel ik wanneer ik mijzelf verplaats naar een andere ruimte in huis, zodat zij weet waar ik ben. Doe ik dit niet, klinkt er een paniekerig MAMA!

Zoektocht

Zonder dat ik het door had, werd het moeder-zijn alles overheersend en de ruimte voor “Chantal” volledig opgeslokt. Mijn hele zijn draaide om mijn kinderen, net als mijn agenda. Ik kreeg er steeds meer moeite mee dat dit gebeurde. Het besef dat ik dit zelf tot stand bracht was er niet direct, maar door te praten met anderen, kwam dit bikkel hard mijn hoofd binnen.

De zoektocht naar mijzelf, naar wat ik zou willen, bracht enthousiasme, energie en een gevoel van euforie! Mijn droom werd een plan en uiteindelijk de werkelijkheid. Doordat ik al mijn werkzaamheden vanuit huis doe, afspraken plan onder schooltijd, ben ik er op de juiste momenten  voor mijn kinderen, die momenten dat zij mij nodig hebben. Nu, een aantal maanden later, merk ik dat de combinatie “Chantal” en “mama” de perfecte match is!

 

Dromen laten leven

Dromen laten leven

35 jaar terug in de tijd, half 7 in de ochtend, als 3 jarig meisje deel ik mijn slaapkamer met mijn jongere broertje. Na een nacht met honden die kunnen praten en rondvliegende elfjes, open ik mijn ogen. De lucht van de volle poepbroek van mijn broertje dringt mijn neus binnen en verwelkomt de nieuwe dag. Broertje lief staat rechtop in bed enthousiast te brabbelen. Hij heeft helemaal zelf een prachtig kunstwerk gecreëerd, verrassing voor mama op deze nieuwe dag! Het blauwe ledikant met witte laken, het behang op de muur en broertje lief zelf, zijn getransformeerd in een abstracte schildering met de kleur poep. Goedemorgen nieuwe dag!

Kunst

Deze vorm van kunst is mij als moeder gelukkig bespaard gebleven. Mijn oudste, nu puber, uitte als klein jongetje zijn creativiteit graag met wol. De woonkamer, gang en trap veranderden in een levensgroot spinnenweb. Een ware hindernis wanneer je het toilet probeerde te bereiken door een doolhof van gespannen draadjes. Nu stopt hij al zijn creativiteit in zijn muziek, met mij als zijn grootste fan en sponsor.
Mijn middelste verdient de eer van het meest minuscule kunstwerk. Dagelijks kwam hij trots aanlopen met zijn tekening, op een papiertje van 1 vierkante centimeter, tot in de detail getekend. Wanneer hij een geweldig plan heeft voor een nieuw tekenproject waar we samen aan werken is het papier wel wat maten groter, maar de leuke minuscule tekenkunst blijft intact.

Na de geboorte van mijn dochter ging er een wereld van sprookjes en een onmeetbare fantasie open in huis. De kleurrijke schilderingen, tekeningen en plakwerken zijn een prachtige weerspiegeling van hoe mijn dochter de werkelijkheid en fantasie door elkaar heen laat vloeien. Het is wel een uitdagende sport om zo af en toe de bewaarexemplaren van de “kan wel stiekem weg”- tekeningen te scheiden. Dochterlief wil alles bewaren, maar met haar grote drang tot creatieve uiting kan ik niet anders dan heel stiekem tussen de 30 kunstwerken van de week, een schikking te maken!

Dromen laten leven

De creativiteit in een kind is zo puur als het kind zelf. Daar waar een volwassene realistisch wil zijn en handelt vanuit wat wel en niet geaccepteerd wordt, is het voor een kind mogelijk dat paarden kunnen vliegen en superhelden bestaan. Wat ik hiermee wil zeggen is dat wij als volwassenen soms zo ver af staan van onze eigen pure creativiteit, in welke vorm dan ook. Hoe vaak zeggen we dat iets niet haalbaar is, ook al is dat een grote droom of wens? Zouden wij net als onze kinderen dromen kunnen laten leven?