**//sticky ads code//**
Help! We hebben een pre-puber in huis!

Help! We hebben een pre-puber in huis!

Tegenspreken, soms arrogant of onbeleefd gedrag. Een eigen willetje en als dat niet is wat wij willen of vragen, met de ogen rollen alsof het knikkers zijn en fronsen met de wenkbrauwen. De slaapkamer is een vluchtoord voor lange tijd en de deuren vaak slaginstrumenten. Vraagje aan mijn ouders. Was ik vroeger ook zo? Dan verontschuldig ik me bij deze….

Ik weet dat het soms ergerlijke gedrag helemaal niet uitzonderlijk is en dat heel wat ouders hetzelfde lot delen. Kleine kinderen worden groot. En het moeilijke daarbij is dat ouders intussen ouder worden. Dat hun eigen gedrag van weleer vervaagt en dat ze soms minder geduld hebben en minder kunnen verdragen. Dus heel wat ouders kunnen zich verontschuldigingen bij (pre) pubers. Of is dat pedagogisch gezien geen goede zet?

Hij wandelt een soort heuvel op en zijn gedrag gaat met hem mee. Stap voor stap dichter naar de top. En bij iedere stap wordt de hormonenstroom iets heftiger. Om soms buiten de oevers te treden op de top. Maar als het een troost kan zijn: de heuvel en dus de wandeling gaan ook weer bergaf.

Het is ook wel boeiend om die calvarietocht te observeren. Niet makkelijk voor ons als toeschouwer, soms de geslagen hond, maar zeker niet voor de jongelui die op tocht moeten. We merken wel eens dat hij er nood aan heeft om af en toe te pauzeren en op zoek gaat naar een boei. Of tot plezier van mama, naar een uitgestoken hand. Indien hij daartoe in staat is. Want de hormonenstroom sleurt hem mee. Benieuwd waar en wanneer die zal eindigen.

Hij is hooggevoelig en dat maakt het waarschijnlijk heel wat moeilijker. Hij heeft graag controle over de dingen en dat is nu net moeilijk in die onvoorspelbare hormonenstroom. De aankomende puber wordt meegesleurd en gaat weleens kopje onder. We hebben al gemerkt dat hij soms dingen doet of zegt waarvan hij zelf staat te kijken.

Iemand anders neemt het roer over en dat kan hij absoluut niet verdragen. Dat verwart hem, maakt hem soms bang of boos. Bozer dan hij zelf vaak wil. Zoals iemand die met een bord smijt en daarna vol verbazing naar de scherven kijkt. Wij zijn bang of eerder ongerust voor de lichamelijke veranderingen. Haar hier en daar? Hou het maar. De eerste sprietjes knipt hij af. Uiteindelijk is dat onbegonnen werk want puberteit wint altijd. En vrienden ondergaan hetzelfde lot. Dat helpt.

Bestempeld

Bestempeld

Het was een kleuterjuf in de tweede kleuterklas die ons zei “Ik zou Jasper toch eens laten testen. Hij is vaak in zichzelf gekeerd, speelt graag alleen. En stoort zich aan dingen of merkt zaken op die aan andere kleuters voorbijgaan. Misschien heeft de thuissituatie er wat mee te maken?” De juf was erg eigengereid. Prompt duwde ze ons wat informatie over het syndroom van Asperger in de handen. “Ik heb al wat opgezocht. Dit moet u eens lezen. Volgens mij Jasper ten voeten uit. Maar toch eens laten testen. Dan kan het bevestigd worden.”

Behoorlijk onthutst verlieten we het klasje. Met een bundeltje opzoekwerk in de hand dat wel 100 kg leek te wegen. De ogen van mijn vrouw werden vochtig. En ik moest ook even slikken. Ik wist dat de juf met ‘de thuissituatie’ naar mij verwees. Ik ben MS patiënt en rolstoelgebruiker. Dat is voor een kind niet altijd makkelijk. Maar Jasper kan het naar ons aanvoelen erg goed plaatsen. Beter dan sommige volwassenen. Los daarvan is het niet leuk dat je kind bestempeld wordt.

Thuis lazen we de zwaarwichtige informatie. Volgens de kleuterjuf Jasper ten voeten uit? Sommige aspecten klopten enigszins. En voor de rest leek het wel over een ander kind te gaan. Op de laatste pagina had de zelfzekere juf het adres en telefoonnummer van een gespecialiseerd centrum genoteerd. Daar heeft mijn vrouw een tijdje later met enige tegenzin een afspraak gemaakt.

Testen om te weten

Om kort te zijn. De testen wezen wat anders uit. En de stempel werd gewist. Hoogbegaafd en hoogsensitief was de eindconclusie. Opnieuw kregen we een bundeltje, ditmaal het juiste. Hoogbegaafd was een bekende term. Het was ons ook bekend dat dit niet per definitie een beloning is. Maar die andere term? Daarvoor kwam het bundeltje zeker van pas.

Geboeid en enigszins opgelucht, hebben we alle informatie gelezen. En nadien nog extra literatuur verzameld. Heel wat puzzelstukjes vielen eindelijk op hun plaats. Ooit leek het ons een beetje bizar dat hij kleine details onmiddellijk opmerkte. Dat hij als enige vreemde geuren gewaar werd. Of zich ergerde, haast boos werd, omwille van een plooi in zijn laken. “Dat moet egaal zijn! Anders kan ik niet slapen!” Dikke naden in zijn broek waren verschrikkelijk. “En knip die etiketjes uit mijn T-shirt! Anders doe ik het uit!” Wat ooit bizar was, werd begrepen.

Richting rust. Broer én zus?

Nu is Jasper 11 en is alles in zijn plooi gevallen. Alles, behalve de lastige lakens… Volgende week gaat hij samen met zijn opa enkele dagen weg. Met de knusse mobilhome. Het maakt niet uit waarheen, als het maar een rustige plaats is. Liefst nog in de bossen. Hij heeft geluk, want dat zijn ook de geliefkoosde plekken van opa de natuurmens. Die ziet ook die ene vogel in de lucht. Op dat vlak zijn het twee handen op één buik. Op dat vlak. Want opa maakt soep met stukjes in. “Verschrikkelijk! Dat moet egaal zijn!”

Aan de zelfzekere kleuterjuf van lang geleden: we kunnen u wel wat informatie bezorgen. Maar verder, helemaal geen verwijten. Onrechtstreeks is het dankzij haar en de doorverwijzing dat we nu meer weten. En aandacht hebben voor bepaalde signalen. Het jongere zusje van Jasper verdraagt ook geen etiketjes in kleding en voeding moet egaal zijn. Drukte en hevige geluiden storen haar mateloos. Daarnet heeft ze de rust van haar kamertje opgezocht. Misschien heeft opa binnenkort een nieuwe passagier? We hebben in elk geval de boeken van destijds terug gelezen.

Onze  kinderen hebben astma want oma rookt

Onze kinderen hebben astma want oma rookt

Dat roken slecht en ongezond is moet tegenwoordig – hopelijk- niet meer gezegd worden. Mensen die toch nog het tegendeel beweren, geloven waarschijnlijk ook dat het niet uitmaakt of je rijdt met of zonder autogordel. Misschien is volgens hen de aarde plat?

Jammerlijke diagnose

Onze zoon en ons dochtertje hebben allebei problemen met de luchtwegen. Onze zoon heeft lichte astma. We leefden op hoop dat ons dochtertje gespaard zou blijven van inhalator (‘puffer’) en andere medicatie. Natuurlijk hadden we al gemerkt dat ze erg vaak last had van een verstopt neusje en vaak moest hoesten, maar dezelfde diagnose als broer? Dat liever niet.

Enkele dagen geleden heeft de kinderarts met zekerheid vastgesteld dat we die hoop mogen opbergen. En dezelfde medicatie die grote broer dagelijks gebruikt, moeten bovenhalen. En dat zal niet makkelijk zijn. Ons dochtertje slikt alleen dingen die eetbaar zijn. Dat hebben we haar zo aangeleerd. Over uitzonderingen, zoals vieze pilletjes, hadden we niet gesproken.

Rook voor velen

Samen met de diagnose kwam spoedig deze vraag: “Roken jullie of iemand anders in de familie?” Met evenveel overtuiging zeiden we dat wij een afkeer hebben van nicotine en teer. We steken de straat over als voor ons iemand voor ons zijn stinkstok uitlaat. Maar helaas denkt niet iedereen zo. Een van de oma’s is verstokt roker. “Dat is nefast. Uit onderzoek is gebleken dat roken in de eerste plaats uiteraard de roker zelf treft. Maar ook sporen nalaat bij de kinderen, en in grote mate bij de kleinkinderen.”

Toen de arts dat vertelde, werd onze afkeer voor de sigaret alleen maar groter. En als oma op bezoek komt, staat de asbak in de tuin. Helaas loopt ons dochtertje wel eens naar haar toe. Weet zij veel dat die rokende dingen schadelijk zijn. Wat ze wel weet: “Dat stinkt!” Misschien helpt dat om uit de buurt te blijven?

Gezond leefmilieu is een erfenis

We weten ook wel dat vervuiling de dag van vandaag overal is. In de lucht, het water en vaak ook in voedsel. Ook op dat vlak zijn er    trouwens mensen die overtuigd ontkennen. Een tijd geleden werd op televisie over fijnstof gesproken. En ondanks overduidelijke feiten geloofde een jongeman er niets van. “Fijnstof? Volgens mij is dat onzin. Ik heb het nog nooit zien vliegen.”

Als het om dergelijke vervuiling gaat, is het vaak vechten tegen de bierkaai. Wat niet wil zeggen dat er niet gevochten mag worden. Vele kleintjes maken een groot. Ik ben overtuigd ecologist, ben actief lid van een groene partij. Een gezond leefmilieu, een leefbare aarde zijn we aan onze kinderen en kleinkinderen verschuldigd. Tegenwoordig zijn er haast geen scholen te vinden zonder kinderen met problemen aan de luchtwegen. En dat is exact wat ik bedoel.

Verbod op vergiftiging

En net daarom ben ik hevig anti roken. Deze schadelijke invloed hebben we letterlijk in de hand. Ik heb al ouders gezien die met de stinkstok in de hand, gebogen stonden over de kinderwagen. Dan krijg ik rillingen over de rug. Of ouders die lustig roken in de auto terwijl de kroost op de achterbank zit. Het is verboden om te telefoneren achter het stuur. Om te rijden zonder autogordel. Wanneer komt dit soort vergiftiging een verbod?

Tot slot

Iemands recht op roken, begint waar het gezicht van iemand anders begint.
Auteur onbekend

Roken is hier toegelaten, uitblazen niet.
Auteur onbekend

Een verwoed roker, een verwoeder roker, een verwoest roker.
Gerrit Komrij

Een boek over beperking

Een boek over beperking

Oef! Na ruim een jaar werk is mijn (jeugd)boek klaar om losgelaten te worden. Het boek is getiteld ‘Rollen’. Het gaat dan ook over twee mensen die rollend door het leven moeten. Met het boek wil ik, subtiel en zeker niet belerend, een boodschap meegeven.

We komen niet van Mars

Heel wat mensen met een beperking worden soms zonder enige schroom aangestaard of nagestaard. Alsof ze van Mars komen, alsof het te vermijden mensen zijn. Vaak worden ze genegeerd of uitgesloten. Dat hoeft echt niet. Doe gewoon gewoon, het zijn mensen zoals anderen. Ik heb getracht om deze verkeerde visie te veranderen.

Ik heb het boek in de eerste plaats voor jeugdige lezers geschreven. Want een mentaliteitsverandering begint bij de jeugd. Zij zijn de toekomst, zij hebben de toekomst. Wat zeker niet wil zeggen dat volwassenen Rollen niet mogen lezen. Graag zelfs!

Wat de jeugd betreft. Over het algemeen heb ik er wel goede hoop op. Ouders met kinderen die mij of andere mensen met beperking ontmoeten, reageren vaak erg verschillend. Het zijn meestal de ouders die ontwijken. En de kinderen die gezond nieuwsgierig kijken of vragen stellen. En dat terwijl de ouders ziende blind of Oost-Indisch doof zijn.

Poging om interesse te wekken

Hans Michiels is een knaap die na een weekendje logeren bij zijn oma met de fiets terugkeert naar huis. Onderweg wordt hij aangereden door een wegpiraat die het hazenpad kiest. Hans wordt met spoed naar het ziekenhuis gebracht en geopereerd. Hij heeft een ernstig letsel aan de rug. Er volgt een revalidatie, maar die kan niet voorkomen dat Hans rolstoel gebonden blijft.

Zijn vader is MS patiënt en ook rolstoelgebruiker.  Oma heeft het er altijd moeilijk mee gehad dat haar dochter met hem is getrouwd.  Nu nog negeert ze hem op alle mogelijke manieren. Ze heeft nogal een eenzijdige kijk en foutief beeld van mensen met beperking. Volgens haar zijn die mensen niet sterk genoeg en soms flauw.Zijzelf is immers 74 en kan en doet nog alles zelf. Ze noemt zichzelf trots een sterke vrouw. Door het ongeluk van haar kleinzoon verandert haar visie.  Oma aanvaardt haar schoonzoon en besluit zelfs om naar een rusthuis te gaan, iets wat haar dochter vaak vruchteloos heeft gevraagd.

Om het verhaal wat luchtiger te maken: het onderzoek naar het vluchtmisdrijf wordt gevoerd door twee tamelijk komische agenten, Korte en Kale. Uiteindelijk achterhalen ze de identiteit van de chauffeur dankzij de beelden van een bewakingscamera. Er wordt een opsporingsbericht gemaakt en de chauffeur wordt herkend door de ouders van Hans. Het is de vader van een kameraad van hun zoon. Een belangrijke getuige van het ongeluk, iemand in een blauw autootje die op de camerabeelden te zien is, maar helaas onherkenbaar, heeft zich nog niet gemeld. In het rusthuis leert oma een vriendelijke man kennen.  Hij heeft een blauw autootje. Het boek eindigt met deze zin:  “Ik ga iets doen wat ik al veel eerder had moeten doen.

Vingeroefening?

Het boek is geen literatuur van de bovenste plank, maar hopelijk ook niet van de onderste. Volgens een leraar Nederlands die intussen gepensioneerd is, zou het gelezen kunnen worden door kinderen en jongeren vanaf 12 à 13 jaar. Ik had met hem over het boek gesproken als een ‘vingeroefening’. Volgens hem is het meer dan dat. Van de middelste plank dan? Wat er ook van zij: ik ga zeker niet zweven.

Ik hoop er alleen stiekem een beetje op dat de visie van sommigen, jong of ouder, een beetje kan veranderen. Misschien toch een beetje zweven?

Een kort reclameblok. Het boek is te bestellen via www.boekenbestellen.nl/boek/rollen

Wie het zou bestellen en lezen mag me altijd met beide voeten op de grond zetten. Geen probleem.

Een kink in de kabel

Een kink in de kabel

Sinds geruime tijd hoesten onze zoon en dochtertje. Aanvankelijk alleen onze zoon. En het hoesten was in zijn geval eerder blaffen. Enige tijd later is zijn zusje gevolgd. Bij haar was het minder hevig, maar wel knap vervelend. Mijn vrouw en ik hoorden het hevige hoesten nog nagalmen in ons hoofd als we gingen slapen.

Verrassend verdict

Omdat onze zoon lichte astma heeft, heeft het even geduurd voor het blaffen verklaard kon worden. Zijn medicatie stond immers al enige tijd op punt. Ook de huisarts wist het even niet meer. De dosis van zijn medicatie (twee verschillende inhalers – puffers) verhogen naar het maximum, dan maar? Er is dan nog een derde exemplaar toegevoegd door de kinderarts. Toen had hij een blauwe, een rode en een oranje.

Uiteindelijk heeft de arts een staaltje genomen van het neusslijm. En dat is voor onderzoek naar een labo gestuurd. Enige tijd later heeft de arts gebeld met de verlossende maar ook verrassende uitslag. Kinkhoest. De school moest op de hoogte worden gebracht en zij hebben het geval van kinkhoest op hun beurt aan de overheid gemeld. Dat is verplicht. Niet alleen in België, veronderstel ik?

Vaccinatie

Onmiddellijk werd door Jan en alleman de vraag gesteld of hij dan niet gevaccineerd was. Natuurlijk wel, want ook dat wordt standaard gedaan. Net zoals vaccinatie voor mazelen, bof, pneumokokken, meningokokken, hepatitis B, tetanus en rubella voor meisjes. Kinderen worden behoorlijk volgespoten. Absoluut niet plezierig, maar misschien wel goed dat het gebeurt? Misschien, want heel wat mensen hebben hun bedenkingen bij die ‘vaccinatiecocktail’.

Sommige prikjes krijgen kinderen als zuigeling en andere op latere leeftijd. Er zijn ook bepaalde vaccinaties die herhaaldelijk gegeven worden. En kinkhoest is er een van. Dat wordt aan zuigelingen gegeven en herhaald aan het begin van de lagere school en het begin van de middelbare school. En dan zou een kind beschermd moeten zijn. Met nadruk op ‘zou’.

Ouderlijke bezorgdheid

Onze zoon wordt bijna 11, enkele jaren dus voor de herhaling van de vaccinatie. Beide artsen vertelden ons dat de bescherming op die leeftijd al enigszins is afgenomen. Dat de herhaling in het eerste middelbaar soms te laat komt. Wij stelden ons toen de vraag ‘indien dat geweten is, waarom die herhaling dan niet wat eerder?’ Misschien te logisch gedacht. En wij zijn ook geen deskundigen ter zake. Gewoon ouders die letterlijk in figuurlijk wakker lagen door de gezondheid van hun kroost.

We zijn nu ruim drie maanden verder en er wordt nog gehoest, maar gelukkig heel wat minder. Ons dochtertje heeft vooral ‘s morgens nog last en onze zoon na inspanning. Onlangs werd door de school een soort voettocht georganiseerd. Afhankelijk van de leeftijd een wandeling van verschillend aantal kilometers. Kinderen van de lagere school moesten deelnemen. Alleen wie een doktersattest had, was vrijgesteld. Toen we hierover bezorgd informeerden bij de kinderarts – hij zou met zijn klas 15 km afleggen-, hoefden we zelfs niet expliciet om een attest te vragen. “Kom het maar halen.

Mogelijke oorzaak?

Misschien geheel overbodig en nutteloos, maar als ouder stel je dan de vraag ‘hoe heeft hij dat opgelopen?’ Een mogelijke oorzaak, waar ook zijn schooljuf aan dacht, is een hardnekkig hoestende klasgenoot. Hij zit in de klas naast onze zoon en hoest al sinds het einde van november. Regelmatig heeft de juf de ouders er al over aangesproken. Helaas kan ze niet veel meer doen. Ze kan de ouders niet verplichten om een arts op te zoeken.

We hebben ons wel eens de vraag gesteld of die jongen en vooral zijn ouders, wel weet hebben van vaccinatie of de mogelijkheid daartoe. Het gaat immers om nieuwkomers. Een bedenking die we ons maakten zonder enige vingerwijzing of negatieve gedachten. Mogelijk zijn de ouders van het principe ‘laat de weerstand zijn werk maar doen’. En daarmee zijn ze misschien wel slimmer? Wie weet. ‘What doesn’t kill you makes you stronger’. In dat opzicht?

Tot slot
Niet de arts maar het lichaam geneest de ziekte (Hippocrates)