Een eigen kijk op de wereld

Een eigen kijk op de wereld

Al een paar jaar bekijk ik telkens de website van een beelddenkcoach in onze buurt. Ik herken in bijna alles mijn dochter. Toch heb ik telkens het lef niet om deze coach te bellen. Op school laat ik meerdere keren tijdens gesprekken vallen dat ik mijn dochter ‘verdenk’ van beelddenken. Daar wordt niet enthousiast op gereageerd door de leerkrachten. Dus kies ik ervoor om het normale protocol te volgen en laat onze dochter testen door een erkend psycholoog / orthopedagoog.

Een dag nadat wij Het Verslag inclusief toelichting ontvangen hebben weet ik zeker dat ik in ieder geval niet het advies van de psycholoog op ga volgen.

De herkenbare website van de beelddenkcoach staat dichterbij dan ooit. Ik besluit nu eindelijk mijn gevoel te volgen en bel deze coach op. En dat is  één van de beste beslissingen geweest uit mijn leven. Dat had ik jaren eerder moeten doen. Ik wist het, ik voelde het, maar negeerde het. Uiteindelijk heeft dat doorsukkelen onze dochter beschadigd en heeft het enorm veel tijd gekost om alles te herstellen.

Er zijn maar weinig kinderen slecht leerbaar.

Tijdens het eerste telefoongesprek herken ik alles wat zij mij uitlegt. Bizar is dat. Het lijkt wel alsof ze mijn dochter kent. Zó bijzonder! Ze heeft erg veel ervaring, ook in het speciaal onderwijs. Haar woorden galmen nog lang na: ‘Maak je niet te druk Astrid. Niet doen. Er zijn maar erg weinig kinderen slecht leerbaar. Vlak ook je moedergevoel niet uit. Als jij denkt dat die uitslag niet klopt, dan is dat ook zo. Waarschijnlijk heeft jouw dochter gewoon op een andere manier ondersteuning nodig.’

Zo snel mogelijk maken we een afspraak. Ze gaat onze dochter testen, maar dan op een andere manier en op andere onderdelen. Daar komt een opvallend verslag uit. Onze dochter is inderdaad een beelddenker. Ze heeft ook nog actieve primaire reflexen. Dat vraagt uitleg.

Iedereen wordt geboren als beelddenker

Beelddenken is geen aandoening maar een manier van denken. Iedereen wordt geboren als beelddenker, in de loop van de tijd worden de meeste mensen taaldenker. Op de laatste groep is het onderwijs ingericht. Voor beelddenkers is het een stuk moeilijker in het bestaande schoolsysteem.

Vaak wordt het beelddenken minder naarmate het eenvoudiger wordt voor kinderen om in taal te denken. Als taaldenken niet vanzelf gaat, blokkeert er iets bij het kind. Die blokkade zit vaak in actieve primaire reflexen. Er zijn dan nog reflexen actief uit de baby-tijd. Sommige kennen we allemaal, zoals de zuigreflex en de grijpreflex. Maar er zijn nog veel meer reflexen. Die reflexen hebben alle baby´s maar op den duur zijn ze niet meer nodig en worden ze geïntegreerd. Dat integreren gebeurt door bepaalde bewegingen die bijna alle baby’s vanzelf maken.

In sommige gevallen gaat dat integreren niet vanzelf. Er blijven dan primaire reflexen actief. Dat zorgt voor veel problemen binnen het onderwijs. Je kunt dit verhelpen met reflex integratie oefeningen. Dit wordt in de reguliere zorg gezien als een alternatieve behandelmethode. Toch kan ik het alle ouders van kinderen met leerproblemen aanraden. De reguliere zorg richt zich op problemen en onmogelijkheden. Denkt in stoornissen en aandoeningen, allemaal niet of moeilijk te behandelen. Deze ‘alternatieve’ zorg helpt kinderen echt op weg.

Naast de actieve primaire reflexen heeft onze dochter ook een ernstige vorm van fixatie disparatie, dat is een visueel probleem. Onze dochter heeft letterlijk haar eigen kijk op de wereld. Dit wordt vastgesteld met een test die gemaakt wordt met een bioptor. De coach legt aan mij uit hoe dit werkt en wat er gebeurt. Ik heb heel wat te verwerken.

Een geniaal vestzak-broekzak verhaal

Een geniaal vestzak-broekzak verhaal

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het vierde deel.

Een geniaal vestzak-broekzak verhaal

Het verslag. De diagnose. De psycholoog en zijn verhaal. Ik lig er van wakker. Er is een duidelijk patroon. Het verhaal van de psycholoog is een geniaal vestzak-broekzak verhaal. Met zijn aanpak heeft onze dochter jarenlang een RT’er nodig en moet ze nog jarenlang ‘behandeld’ worden voor dyslexie. Er valt ons iets op. Hij stelt vast en hij behandelt. Dat doet hij ook bij dyslexie, een hardnekkige leesstoornis die nooit overgaat. Eigenlijk heeft hij voor alles wel een mannetje of een connectie.

De verwarring over de diagnose duurt een dag om precies te zijn. Dan gooi ik het rapport bijna in de open haard. Niet echt natuurlijk, ik bewaar het heus wel. Maar ik kijk naar mijn dochter en weet dat het hele rapport nergens op slaat.

Langzaam begint het besef te komen dat we er bijna ingetrapt zijn. Deze mensen, deze professionals, zijn er niet om de kinderen centraal te stellen en te helpen. Het draait gewoon om geld. Overigens is het niet erg als mensen een salaris verdienen met echte hulpverlening aan kinderen. In dit geval wordt ons kind niet geholpen om te groeien. Als wij zijn adviezen opvolgen groeit alleen maar zijn bankrekening, ten koste van onze dochter. Dat is misselijkmakend.

Er is werk te doen en veel ook!

Genoeg nagedacht. Er is werk te doen en veel ook. Om te beginnen op medisch gebied. Met dit dossier staan wel alle deuren wagenwijd open. De huisarts zorgt er persoonlijk voor dat we overal met voorrang terecht kunnen.

Kinderarts, kinder-neuroloog, neuro-psycholoog, audiologisch centrum, we komen overal. De eerder gemaakte MRI-scan van haar hersenen wordt opnieuw goed onder de loep genomen, nu ook door de kinder-neuroloog. Alles wordt gezien, besproken, getest.
De kinder-neuroloog overlegt met de neuro-psycholoog. Zij kunnen ook niets vinden. Ze stellen voor om haar verder te laten testen op een TOS (Taalontwikkelingsstoornis). Wij moeten daar nog over nadenken. De audioloog is tevreden, onze dochter kan goed horen.

Wat een onzin!

Na een paar afschuwelijke maanden met heel veel onnodige zorgen, talloze onderzoeken, slapeloze nachten en grijze haren kunnen we opgelucht ademhalen. De samenvatting van het ziekenhuis klinkt fantastisch in onze oren: Wat een onzin!
De kinderarts kent onze dochter al meer dan een jaar en laat zich zeer kritisch uit over het rapport van de psycholoog en de voorbarige conclusies. Dat gaat in het ziekenhuis wel anders. Voordat dergelijke uitspraken worden gedaan, is er uitgebreid overleg met alle betrokken specialisten. Zomaar iets roepen vindt ze onacceptabel.

De kinder-neuroloog kijkt er niet eens echt van op. Geregeld onderzoekt zij kinderen die met dit soort diagnoses naar huis zijn gestuurd. Bizar vind ik dat. Wat zou dit geneuzel de hele gezondheidszorg kosten?
Eigenlijk vind ik dat deze man gestopt moet worden. De energie en de tijd ontbreekt echter. Dit hele verhaal is namelijk gestart omdat we op zoek zijn naar hulp voor het schoolse leren. Naast de overbodige medische mallemolen moeten we ook op school flink aan de bak. Want met dit verslag komen we opnieuw geen stap verder.

 

De psycholoog & zijn verslag

De psycholoog & zijn verslag

Als kijken topsport is! De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag het derde deel.

 De psycholoog & zijn verslag

We kijken de psycholoog vol ongeloof aan. Dit kan niet waar zijn. Hij vertelt ons zojuist dat onze dochter zeer moeilijk lerend tot zwakbegaafd is: ‘Mijn medewerkers hebben alles uit de kast gehaald, maar het zit er gewoon niet in. Ze zijn telkens voortijdig gestopt met afname van testen, ze kwamen er niet doorheen.

Voor alle duidelijkheid: hij baseert zich op een onderzoek dat ‘zijn medewerkers’ uitgevoerd hebben. Hij heeft onze dochter tot op de dag van vandaag nog nooit gezien!

Onze dochter moet volgens hem uiteindelijk uitstromen op speciaal onderwijs. Ze heeft ook een dyslexie-verdenking. De psycholoog: ‘Ik neem aan dat dit komt omdat ze met haar geboorte een hersenbeschadiging op heeft gelopen. Haar hersenen hebben gewoon een klap gehad. Dat komt niet meer goed. Ik zie dat wel vaker.’

Hij geeft zijn advies met een zachte, ernstige stem, alsof hij ons gerust wil stellen:

  • We mogen haar absoluut niet overvragen
  • De dyslexie-verdenking kan hij nog wel omzetten in een dyslexie-verklaring. Daarvoor hoeft ze alleen maar een traject van een half jaar te doorlopen. Zeer de moeite waard volgens deze man, want met een verklaring mag ze langer doen over haar toetsen en worden spelfouten niet als fout geteld.
  • Als ze eenmaal een echte verklaring heeft, dan kan hij haar verder begeleiden met zijn begeleidingsprogramma in de praktijk.
  • Ze moet hulp krijgen van een Remedial Teacher. Hij heeft al wat onderzoek gedaan, gelukkig zitten zijn mensen ook op de basisschool waar onze dochter naar toe gaat.
  • hij beveelt een coach aan. Onze dochter moet leren accepteren dat ze niet leerbaar is. Dat heeft twee voordelen: ze zal niet meer gefrustreerd zijn als iets niet lukt én ze staat sterk in haar schoenen. Dat is nodig, want hij weet zeker dat ze gepest gaat worden. Met die training is ze lekker weerbaar.

Deze psycholoog stuurt ons vervolgens als gezin ijskoud naar huis met deze diagnose en bevindingen, (voorbarige) conclusies en aannames. Zonder enige nazorg op welk gebied dan ook. Het is aan ons wat we doen met zijn advies.

We hebben wel erg veel over het hoofd gezien.

In totale verwarring komen we thuis. We proberen te bevatten wat hij gezegd heeft. Onze gedachten, vragen en onze gevoelens gaan alle kanten op. Hersenbeschadiging? Zwakbegaafd? We hebben wel erg veel over het hoofd gezien.

We gingen toch naar hem toe voor hulp? Hoe helpen we hier onze dochter mee? Een coach inzetten om onze dochter te trainen, zodat ze zelf inziet dat ze weinig kan? Echt waar? Helpt dat? Hoezo wordt ze straks gepest? Als ze ergens sterk in is en juist geen hulp nodig heeft, dan is dat op sociaal gebied. We gingen toch niet naar hem toe omdat ze gepest wordt?

De dyslexie-verklaring. Dat protocol van een half jaar. Een half jaar taal aanbieden op een manier die per definitie niet bij onze dochter past. Als er dan na een half jaar geen verbetering is, dan heeft ze officieel dyslexie. Zou dat helpen tegen de hoofdpijn?

Ik begrijp heel goed dat er mensen zijn die volgens het protocol een dyslexie verklaring willen hebben voor hun kind. Maar als ik aan de ene kant een coach inzet die onze dochter traint om in te zien dat ze weinig tot niets kan, hoe kan ze dan aan de andere kant met die taaltraining gaan groeien? Dan weet je toch vooraf al dat je een zinloos, frustrerend traject van een half jaar gaat doorlopen. Nog meer verdriet, meer faalangst, meer hoofdpijn. We hebben veel om over na te denken.

 

Als kijken topsport is!

Als kijken topsport is!

De dochter van Astrid heeft op de basisschool een visueel probleem. Het duurt lang voordat dit probleem wordt gevonden. De weg naar het juiste loket met de juiste hulp is lang, heftig en soms bizar. Dit verhaal wordt verteld in een twaalfdelige reeks. Vandaag starten we met het eerste deel.

Hoofdpijn en wazig zien

 ‘Kijk, dit is haar schrift dat we gebruiken bij schrijfles. Dat ziet er niet uit. Dat zeggen we ook tegen haar: Je bent een keurig meisje, maar met je schoolwerk ben je een sloddervos.’ De leerkracht van groep 3 kijkt mij bezorgd aan. Ik weet dat mijn dochter heel graag naar school gaat en goed wil werken. Dat sommige dingen niet lukken begrijp ik inderdaad ook niet. Met een rotgevoel ga ik naar huis. Er klopt iets niet. De wil van mijn dochter staat haaks op het resultaat. Ik heb niet het idee dat de opmerkingen van de leerkracht helpen.

Bij het volgende 10 minuten gesprek is er niet veel verbetering. De leerkracht legt uit dat ze onze dochter vaak aanspoort om wel goed te kijken. Ze werkt helemaal niet kritisch, ze heeft onlogische antwoorden en ze leest hakkelend. Rekenen is ook niet best en haar woordenschat schiet tekort.

Dochterlief heeft inderdaad een bijzondere woordenschat. Een verkeerde kersttrui. Het televisieprogramma Opsporing Gemist. Het verzoek om de vensterbank wat hoger te zetten als het koud is. Een broodje Filet American zónder kuikentjes. Dat laatste vindt de ober op het terras ook bijzonder, merk ik.

Een broodje filet americain zonder kuikentjes

Steeds vaker krijg ik telefoon van de leerkracht. Mijn dochter moet telkens opgehaald worden, er ontstaat bij haar hoofdpijn op school. In de klas haalt ze de cijfers door elkaar. De leerkracht denkt dat ze overvraagd wordt. Ik weet het niet. Ik weet namelijk ook wat ze wel kan, wat ze doorziet, hoe ze speelt. Ze is niet dom. Integendeel. Ze heeft heel lang problemen verborgen gehouden, daar is ze bijdehand genoeg voor. Ze weet precies wat ze wil en laat zich door niets tegenhouden.

Mijn gevoel vertelt met dat we op deze manier niet verder komen. Er blokkeert iets. Dat is voor mij al jaren bekend, ook in de peuter en kleutertijd zijn we tegen diverse problemen aangelopen. Destijds hebben we logopedie gedaan voor haar woordenschat en zijn we zo nu en dan bij een osteopaat geweest. Zodra de osteopaat bepaalde blokkades had opgeheven kon onze dochter weer verder. Dit had zeker resultaat, maar kennelijk is dat resultaat niet blijvend.

Ik ga met dochterlief naar de oogarts vanwege de hoofdpijn. Volgens de oogarts kan mijn dochter prima zien. Dat is overigens ook waar, ze kan prima zien. Haar ogen zijn niet slecht. Ze kan alleen niet goed kijken, maar dat ontdekken we pas veel later. Het probleem zit in de oogsamenwerking.

Intussen staat de tijd niet stil. De problemen op school groeien. De Cito’s zijn een drama voor onze dochter. De hoofdpijn neemt toe. Onze dochter stopt zelfs met groeien. Groep 3, 4 en 5 verlopen dramatisch. We weten nog steeds de oorzaak van de leerproblemen en van de hoofdpijn niet.

We belanden uiteindelijk bij de kinderarts. Daar volgt een uitgebreid onderzoek. Wanneer alle testen nergens toe leiden wordt er toch een MRI scan van haar hersenen gemaakt om uit te sluiten dat er sprake is van een (goedaardig) gezwel. Gelukkig is dat niet het geval. Uiteindelijk, na een paar spannende maanden en onderzoeken, hebben we een hoop informatie verzameld. Maar we zijn geen steek wijzer geworden over de oorzaak van de problemen. Waarom blijft de groei achter, wat is de oorzaak van de hoofdpijn? En is dit gerelateerd aan haar achterblijvende leerresultaten?

Fixatie Disparatie

meer blogs van Astrid vind je op heksenketel

.