**//sticky ads code//**

School. We hebben er eerlijk gezegd best naar uitgekeken. “Als ze eenmaal op school zitten, wordt het makkelijker”, heb ik talloze keren gehoord van ervaringsdeskundige vriendinnen en collega’s, als ik weer eens lekker aan het klagen was over mijn drukke leven met kleine kinderen.

“Dan worden ze zelfstandiger en krijg je meer tijd voor jezelf”. Bovendien scheelt het bakken met geld als ze niet meer naar de crèche gaan.

Een paar weken geleden was het zover. Mijn oudste kleine meid werd 4 jaar en mocht naar school. Zenuwachtig kwamen we, natuurlijk veel te vroeg, aan bij haar lokaal. Even het jassen- en tassenproces afkijken van de andere ouders en hop, de klas in. Bij de ingang stond de juffrouw en gaf ieder kind dat binnenkwam een hand.

Ik had wel 1000 dingen in mijn hoofd die ik wilde zeggen en vragen, zoals ‘wat gaan jullie doen vandaag’, of ‘wil je in de gaten houden dat ze eet, drinkt en naar de wc gaat’

En vooral ‘ik wil helemaal niet dat ze naar school gaat want ik kan het zelf eigenlijk nog niet aanmaar er kwam behalve een ‘Zo, Nina’s eerste dag he!’, niets zinnigs uit. Achter me stonden namelijk nog vijf kinderen in de rijom naar binnen te gaan en drie andere ouders waren ook tegen de juf aan aan het praten.

Nina ging braaf op haar stoeltje zitten en we namen afscheid. Op de terugweg langs de juf vertraagde ik weer mijn pas en zocht contact, maar die was nog druk bezig met handenschudden. Het bleef bij een wederzijdse glimlach. Een beetje beduusd liep ik naar buiten. Hoe moest ik dit volgende keer aanpakken? Nog vroeger komen? Of juist later? Of zou er bij het ophalen meer tijd zijn om dingen te vragen en en informatie uit te wisselen?

Ophalen

‘s Middags stond ik, weer 10 minuten te vroeg en vastberaden, bij het lokaal. Nu zou ik mijn vragen wel eens gaan stellen. Ik somde ze nog eens op in mijn hoofd. Wat heeft Nina gedaan vandaag, speelde ze met andere kinderen, is de naar de wc geweest, durft ze al iets te zeggen in de kring, wanneer is de Engelse les ook alweer?

De deur van het lokaal gaat open. De juf staat in dezelfde positie als in de ochtend. De ouders in een groepje voor de ingang. Één voor één roept ze de kinderen naar buiten, groet hen en geeft hen een hand. “Nina!” Mijn kleine meid komt de klas uit en ik geef haar een dikke knuffel. Ik probeer contact te maken met de juf en moet dit heel goed timen, want elke 5 seconden roept ze weer een kind de klas uit. Vlak nadat ze een naam geroepen heeft zoek ik oogcontact en gooi ik er ‘ging het goed vandaag?’ uit. “Jelle! Ja hoor, ging heel goed!”antwoordt de juf vriendelijk en vervolgt haar proces. “Sarah!”. We lopen de school uit zonder antwoord op mijn vragen.

Loslaten

Uit de check die ik doe in mijn omgeving blijkt dit normaal te zijn. Zolang de juf niet aan de bel trekt mag je er vanuit gaan dat het goed gaat met je kind. Verder is je kind oud genoeg om zelf te vertellen over zijn ervaringen op school en zijn erdrie keer per jaar de 10-minutengesprekken om de ontwikkeling van je kind met de juf te bespreken. Pardon, 10 minuten?!?Dag controle, dag details van de dag, hallo loslaten!

Gelukkig heb ik er meer moeite mee dan Nina. Sterker nog, ze vindt het naar eigen zeggen heel leuk op school. Godzijdank heb ik er nog eentje op het kinderdagverblijf, waarbij het ophalen in geuren en kleuren verteld wordt over wat ze gegeten heeft, hoe het slaapje ging, hoeveel poepluiers ze had en hoe vaak ze buitengespeeld hebben. Die hoge rekening iedere maand nemen we wel voor lief.En die tijd voor mijzelf, die komt later wel.

Als ze eenmaal op school zitten, wordt het makkelijker. Yeah right.